Vrijdag 22/11/2019

Dour Festival

Mura Masa op Dour: wat kan iemand een mooie intro nog schelen?

Mura Masa Beeld Alex Vanhee

De Britse producer Mura Masa scoorde met zijn grootste hits, maar de  zangeressen had hij voor hetzelfde geld mogen thuislaten.

Een set van Mura Masa is het soort feest van het zweterigste soort, waarbij men de handjes omhoog gooit en twee of drie woorden van het refrein meekweelt, alvorens zich weer tot zijn vrienden te wenden om vooral elkaars dansmoves gade te slaan. Dat zagen we gisterenavond in ieder geval gebeuren rondom ons aan het hoofdpodium. Alleen de voorste rijen hielden hun aandacht grotendeels bij het optreden van de Britse producer, die op plaat nochtans muzikaal best zijn mannetje kan staan. Op het podium is het eerder hersenloos vertier, maar wie zijn oren echt spitst, wordt teleurgesteld.

Misschien was de tweeëntwintigjarige Alex Crossan zodanig onder de indruk na het zien van de wall of drummers die de Gentenaren van Soulwax voor hem het podium opgesleepten, dat hij een beetje zenuwachtig werd - wat we vollédig zouden begrijpen. In ieder geval kreeg hij zijn blik maar niet los van zijn trommels - dommage, Masa, want wij krijgen graag muziek én lekker veel aandacht bij ons concert.

Eén van de zangeressen van Mura Masa, vorig jaar op Rock Werchter Beeld Alex Vanhee

Daarvoor moest spring-in-het-veld Fliss zorgen. De Britse rapper slash zangeres slash hongerige leeuwin bestrijkt het hele podium met pumps en twerks, terwijl ze het publiek probeert aan te moedigen tot overgave. Kan u zich voorstellen hoe dat eruit ziet? Maar kan u zich ook voorstellen hoe dat klìnkt? Ze kan het dansen en zingen of rappen tegelijk niet echt goed bolwerken - vaak heeft ze niet eens genoeg adem over om een rhyme tot een goede einde te brengen, en ze lijkt er meer om te geven of haar heupbeweging de juiste hoek maakt dan dat ze haar fans een muzikale lekkernij gunt. Het helpt ook niet dat haar microfoon meermaals uitvalt tijdens ‘One Night’, waarbij Fliss de rol van Charli XCX zou moeten vertolken, maar uiteindelijk vooral wat dynamiekloos in een ijzeren bol schreeuwt.

Na twintig minuten complexloze lolligheid verliest Masa zichzelf ook in een zekere sérieux met nummers als ‘Low’ en ‘Second to None’, die een lijviger tekst bevatten, waarvan de zangeres ook denkt dat ze die met de juiste zwaarte moet vertolken. Maar Crossan, als je heel je muzikale speeltuin meebrengt, waarom klinkt het dan nog steeds alsof de Fruityloops-beats van onze buurjongen door het open raam naar buiten knallen?

Bij ‘East Side’ vindt de producer eindelijk ietwat van zijn drive, al betekent dat dat hij opnieuw kiest voor de meer wonky, slome hip-hopzijde van het ritmespectrum. Dat kreeg ons éindelijk aan het dansen alsof we thuis naar zijn self-titled album luisterden, want het moet gezegd: Alex Crossan heeft op plaat wél de skills om ons in de meeste genante kniezwengels te doen vervallen tussen fornuis en keukentafel.

Alles wat bijna onnatuurlijk laag in tempo ligt, gaat hem wél extreem goed af. Een slepend ritme en een smekende melodie, plakkerig en catchy, dat is de bovenste-plankpop waar we zonder gêne voor gevallen waren. Ook wij kunnen dankzij talloze luisterbeurten ‘What if I Go’ en ‘Love$ick’ van begin tot eind meezingen, en het werd dan ook hoogtijd dat de man zijn schuif met singles opentrok. 

Het weergaloze ‘Firefly’ mocht terecht de uittocht bezegelen, een belachelijk vettig nummer dat zich overigens vreselijk goed leent tot een opbouw van formaat. Maar ook die laat hij lustig liggen: Crossan gaat zoals gewoonlijk voor de directe bevrediging. Wat interesseert een popproducer de intro tegenwoordig nog? Of een goede opbouw tout court?

Mura Masa kan tot nu toe enkel het hersenloos plezier-zoekende poppubliek bezweren, maar mocht hij moeite steken in een set die iets meer te bieden heeft dan het aframmelen van zijn album, krijgt hij geheid ook de échte muziekliefhebber aan het heupwiegen. Ach ja, een pop-act op het hoofdpodium van Dour nà twaalf uur ‘s nachts ... Men ligt hier wel van andere dingen wakker, zeker?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234