Woensdag 11/12/2019

portret

"Mr. White" verovert witte doek

Bryan Cranston brak door in 'Breaking Bad' Beeld REUTERS

Breaking Bad mag Bryan Cranston, alias Mr. White, dan een cultstatus hebben bezorgd, op het grote scherm is het speuren naar beklijvende vertolkingen van de acteur. Daar komt verandering in. Te beginnen met The Infiltrator, waarin Cranston undercover achter het geld van Pablo Escobar aan gaat.

Ook Mr. White tegengekomen op een muziekfestival deze zomer? Niet alleen hipsters pakken graag uit met een cool T-shirt van Mr. White ofte Heisenberg: het personage is gewoon deel gaan uitmaken van onze popcultuur. En Mr. White, met dat kaalgeschoren hoofd, al of niet verstopt onder een modieus hoedje, dat ringbaardje en die donkere zonnebril, mag na vijf seizoenen Breaking Bad ten minste 194 doden op zijn geweten hebben, het is net zijn onwaarschijnlijke geworstel met morele dilemma's en dat griezelige schijnfatsoen die van Mr. White zo'n magnetisch personage hebben gemaakt.

Cranston, 60 inmiddels, is zich uiteraard heel goed bewust van de impact die de rol van Mr. White (een depressieve leraar chemie en deugdzame familieman bij wie terminale kanker wordt vastgesteld en die zich opwerkt tot een meedogenloze meth-baron) op zijn carrière heeft gehad. "Die vertolking gaat ongetwijfeld de eerste regel van mijn doodsbericht zijn", zei Cranston, die op een party na het inblikken van de laatste episode het logo van de serie op de binnenkant van zijn ringvinger liet tatoeëren. Voordat de acteur in 2008 zijn eerste van vier Emmy Awards won voor Breaking Bad, leek Cranston voorbestemd voor een leven als acteur van commercials en tv-series. Maar 62 afleveringen en een salaris van 200.000 euro per episode later, lacht het sterrendom hem toe en willen ook alle grote Hollywood-studio's met hem werken.

Voor Breaking Bad had Cranston enige naambekendheid in de VS dankzij vertolkingen in komedieseries of sitcoms als Malcolm in the Middle en Seinfeld. Toch leek hij lange tijd op weg om in de voetsporen te treden van zijn vader, een mislukt Hollywood-acteur. Het scheelde zelfs niet veel of Cranston had voor een carrière als politieagent gekozen. Maar tijdens een motorreis van twee jaar doorheen de VS kwam hij bij het lezen van een afgebladerd exemplaar van Henrik Ibsens Hedda Gabler - niet toevallig een stuk over macht en onmacht en de kwellende zinloosheid van het leven als je geen doel hebt - in een flits tot het besef dat hij maar één ding wilde in het leven: acteren. En als Vince Gilligan, de bedenker van Breaking Bad die Cranston nog kende van een rolletje in The X Files, er niet bij de sceptische bazen van tv-zender AMC had op aangedrongen om Cranston als Mr. White te casten, stond hij misschien nog altijd als predikant bruiloften uit te voeren, tegen 135 euro, om de eindjes aan elkaar te knopen.

Maar Cranston mag sinds het succes van Breaking Bad gewild goed zijn in Tinseltown, veel impact hebben zijn filmvertolkingen tot nu toe nog niet gehad. Oké, er is zijn voor de Oscars genomineerde vertolking in Trumbo, waar hij met vuur in de huid kruipt van Dalton Trumbo, een omwille van zijn linkse politieke ideeën veroordeelde Hollywood-scenarist. En er is Argo, Drive, Saving Private Ryan en The Lincoln Lawyer, maar memorabel kun je zijn bijrollen niet noemen. En tegenover elke prestigieuze auteursfilm staan ook nevenrollen in Hollywood-blockbusters als Godzilla, Total Recall en John Carter.

Toch lijkt de tijd stilaan voorbij dat Cranston in films getypecast wordt als praatgraag personage of als een autoritaire figuur. Cranston is veel sterker als hij complexe, ambivalente personages mag spelen die eerder zwijgzaam zijn en waarbij je niet goed weet wat ze bekokstoven of hoe ze juist gaan reageren, zoals hij dat in The Infiltrator doet. En er is niet alleen zijn gemene blik die voor ongemak kan zorgen. Er is ook dat lachje. Of zoals zijn vrouw, actrice Robin Dearden, het stelt: "Als Bryan lacht, ben je helemaal in de war. Omdat zijn glimlach niet bij dat gezicht van hem past." En er zijn weinig acteurs die je graag ziet denken op het scherm, maar als Cranston het doet, heeft het een kwellende, intrigerende kwaliteit.

Cranston in 'The Infiltrator' Beeld rv

Tussen 2016 en 2018 zijn er nog negen films met Cranston op komst, waaronder In Dubious Battle van James Franco. Ondertussen surft Wakefield, pas in Toronto voorgesteld, nu al op een goede vibe - Cranston speelt in dit drama een zakenman die in zijn eigen garage gaat wonen om zijn gezin te bespieden. En Richard Linklater, de regisseur van Boyhood, heeft Cranston net gecast voor Last Flag Flying, een soort sequel op de Jack Nicholson-klassieker The Last Detail.

Begin oktober ligt bovendien A Life in Parts in de boekhandel, Cranstons memoires die ook een meditatie over creativiteit en het acteren moeten worden. Nu Cranston, net als George Clooney, relatief laat in zijn carrière het succes heeft gevonden, zal hij zijn levensstelling niet veranderen: "Wat heb je te verliezen?"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234