Maandag 22/07/2019

Recensie

'Mountain' is een verzameling mooie plaatjes met een streepje Vivaldi eronder

Beeld uit Mountain.

Net als veel andere natuurfilms is Mountain een staalkaart van modern, technisch superieur camerawerk. Maar de documentaire stijgt niet uit boven een verzameling mooie plaatjes.

Het komt niet vaak voor dat een film ontstaat vanuit muziek. Het startpunt van de documentaire Mountain lag bij Richard Tognetti, componist en artistiek leider van het Australian Chamber Orchestra, die graag beelden vertoont bij zijn concerten. Eerder had hij een muzikaal programma samengesteld rond filmmateriaal van surfers. Dit keer vroeg hij regisseur Jennifer Peedom, maker van de bergbeklimmersfilm Sherpa (2015), om met hem samen te werken. Op haar beurt wilde Peedom in zee met de Britse natuurschrijver Robert Macfarlane, die in zijn boek Mountains of the Mind (2003) de aantrekkingskracht van bergen op de mens had onderzocht.

Het project mondde uit in iets groters dan een bewegende achtergrond bij een concert. Mountain is zelfs een zó ambitieuze film geworden dat de muziek bijna het onderspit delft; beeld en tekst (geschreven door Macfarlane, uitgesproken door acteur Willem Dafoe) dringen zich veel meer op.

Dat is jammer voor initiatiefnemer Tognetti. Maar goed, dan had hij maar opvallendere muzikale werken moeten selecteren, in plaats van de verplichte nummers die in Mountain voorbijkomen: het vijfde pianoconcert van Beethoven, Vivaldi's Vier Jaargetijden, Arvo Pärt.

Duizelingwekkend

Dan het visuele gedeelte: dat is ronduit spectaculair. Alpinist en cameraman Renan Ozturk leverde het leeuwendeel van de beelden, gemaakt op duizelingwekkende hoogte. Absurde, griezelige beklimmingen komen voorbij, fantastische sterrenhemels boven ruige toppen, talloze hoeveelheden onaangetaste witte sneeuw. Op drones en GoPro's werd niet bezuinigd. Net als veel andere natuurfilms is Mountain een staalkaart van modern, technisch superieur camerawerk.

Het commentaar van Macfarlane moet al die pracht completeren. Waarom trekken zo veel mensen de bergen in om te wandelen, klimmen of skiën? Wat drijft avonturiers tot het bedwingen van de hoogste pieken? Mountain lijkt die vragen te gaan beantwoorden, maar blijft hangen in voorspelbare, vaak herhaalde bespiegelingen over de nietigheid van de mens en de kracht van de natuur.

Halverwege klinkt ineens kritiek op alle waaghalzen die de bergen misbruiken om hun ego op te krikken. Bergbeklimmen is een vervuilende massa-industrie geworden, de natuur slechts een achtergrond voor risicovolle YouTube-video's. Dat klinkt nogal hypocriet in een film die zelf steunt op gevaarlijke stunts, en die zo gelikt mogelijk in beeld brengt.

Hoe gevoelig Dafoe ze ook uitspreekt, de semipoëtische teksten in Mountain zijn eerder verwarrend dan inspirerend. Zo blijft de documentaire een verzameling mooie plaatjes met een streepje Vivaldi eronder.

Nu in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden