Woensdag 20/11/2019

Filmrecensie

'mother!': zelfs over de schreef gaan wordt voorspelbaar

Jennifer Lawrence in mother! Beeld RV

Black Swan-regisseur Darren Aronofsky trekt ons in mother! opnieuw mee in een psychotische nachtmerrie, maar dat uitroepteken had hij beter achterwege gelaten. Een uitzinnige en onsubtiele film die zichzelf te ernstig neemt, en zo extreem is dat hij voorspelbaar wordt.

Darren Aronofsky is de koning van de psycho-cinematografische nachtmerrie. Requiem for a Dream was deprimerend genoeg om een hele generatie van de drugs te houden, in Black Swan daalden we af in de getormenteerde geest van een ballerina, en zelfs de Bijbelse figuur Noach werd in Noah een schizofrene godsdienstwaanzinnige. In mother! vertrekt Aronofsky opnieuw op zo’n psychologische helletocht. Maar zag u dat uitroepteken in de titel? Een niet mis te verstane aanwijzing dat er deze keer nog een schepje – of zeg maar een volledige pollepel – bovenop mocht.

Aronofsky duwt ons met alle mogelijke audiovisuele middelen in het perspectief van een jonge huisvrouw (Jennifer Lawrence) die in een afgezonderd landhuis woont met haar man (Javier Bardem), een beroemde schrijver. We horen vanalles kraken, piepen, krassen, bonken en klingelen in huis, en soms kijken we letterlijk mee door de ogen van het hoofdpersonage. Maar die technische trucjes worden meteen zo dik aangezet, dat je er als kijker geen seconde aan twijfelt dat deze vrouw op een psychologische meltdown afstevent.

Wanneer op een avond plots een vreemde man met een vieze rochelhoest (een omineuze Ed Harris) komt aankloppen, kan de pret beginnen. De vrouw des huizes ervaart zijn komst als een invasie: de harmonie van de cocon die ze voor zichzelf en manlief gesponnen heeft, wordt verbroken. En daar blijft het niet bij: er komen steeds meer mensen (waaronder de fantastische Michelle Pfeiffer) de aandacht van haar man claimen, en al snel beginnen er ook dingen te sneuvelen in huis.

Ingeborg

Wat volgt is een steeds krachtiger wordende tornado van chaos en geweld. Of om Ingeborg te parafraseren: violence before me, violence behind me, violence within me, violence all around me. Als in een bad trip-versie van Project X laat Aronofsky de zaken compleet escaleren. Even maakt dat indruk, maar na een tijd wordt het gewoon repetitief. Zelfs over de schreef gaan wordt voorspelbaar, als je het maar lang genoeg blijft doen.

Regisseur Darren Aronofsky op de set van mother! Beeld RV

Aronofsky heeft zich allang bewezen als een uitzonderlijk virtuoze filmmaker, maar de subtielste van de klas is hij nooit geweest. In mother! al helemaal niet: de regisseur heeft niet het minste vertrouwen in de intellectuele capaciteiten van zijn publiek. De metaforen die hij in het begin nog tussen de lijnen laat doorschemeren – de naamloze personages symboliseren het artistieke proces, en hoe destructief dat kan zijn voor een relatie –, worden er later met de voorhamer ingeramd. Aan de oppervlakte lijkt mother! gedurfde, extreme cinema, maar uiteindelijk is het arthouse voor dummies. Ondanks dat eigenwijze uitroepteken.

Vanaf 13/09 in de bioscoop.

Genre: Psychologische horror
Van: Darren Aronofsky
Met: Jennifer Lawrence, Javier Bardem, Michelle Pfeiffer, Ed Harris
Duur: 1u55

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234