Donderdag 17/10/2019

Concertverslag

Moses Sumney in de Cactus Club: popster van Midden-Aarde

Beeld Retna/Avalon.red

Gij zult uw naaste niét beminnen. Dat lijkt het enige woord van God dat Moses Sumney op stenen tafelen heeft gebeiteld. In Brugge stelde hij zijn debuutplaat voor, met een concert waarin de dictatuur van romantiek werd afgezworen, en de liefdeloze eenzaamheid van vluchtige Tinder-dates in de zaal zinderde.

Am I vital if my heart is idle? Am I doomed?” hoor je Moses Sumney zich vertwijfeld afvragen in de Cactus Club. Verdoemd lijkt de 27-jarige songschrijver, soulprins en loopstationchef vooralsnog niet. Al een tijdje wordt de artiest uit Los Angeles, die als tiener opgroeide in Ghana, in cultkringen opgevoerd als the next best thing. Hij zong mee op ‘Mad’ van Solange, James Blake en Sufjan Stevens namen hem mee op tournee, en Erykah Badu vindt hem het absolute einde. En op een blauwe maandag deelde hij zelfs de rangen met David Byrne in de Atomic Bomb! Band.

Liefde is een luchtspiegeling

Op zijn gelauwerde debuut Aromanticism laat Sumney zijn songs pokeren met gevoelens van ontworteling en liefdeloosheid. Relaties zijn valstrikken, lijkt de onderliggende kerngedachte. Deze dwarsligger houdt romantische liefde, zoals die wordt opgedrongen in liedjes en films, onbegrijpend tegen het licht. Naar eigen zeggen is hij nooit in zijn leven verliefd geweest, en heeft hij een obsessie met eenzaamheid. Romantiek noemt hij een luchtspiegeling, en hij hekelt de dictatuur van wat we zouden moeten najagen op amoureus gebied. In dat licht noemt hij “aromanticisme” de weerstand tegen romantiek. Maar het toont ook zijn onvermogen om romantische liefde te ervaren. Iets waar hij net zo goed vraagtekens bij plaatst.

Beeld BELGAIMAGE

“Will I die for living numb?” klinkt het bijvoorbeeld bezwaard in de broze gospel ‘Doomed’. Sumney zingt het in Brugge met een tedere, maar ook getormenteerde falset. Zijn concert moet het nochtans allerminst hebben van numbness, onverschilligheid, gevoelloosheid. De songs gaan over een zwoel nummertje zonder de intimiteit van het bed (‘Make Out in My Car’), de dood (‘Doomed’) en de intensiteit van een verzoeningspoging tussen twee ex-geliefden (de Björk-cover ‘Come to Me’). In die laatste song zet Sumney zowaar een vibrato à la Horace Andy op.

Tussen engel en sater

Zijn stem vertoont elders dan weer sporen van Prince, Thom Yorke en Jeff Buckley, terwijl zijn gitaar gedrenkt gaat in het psychedelische en kosmische geluid van Connan Mockasin. Maar net zo goed hoor je in de set subtiele referenties aan neo-soul, de zachte folk van Grizzly Bear of de krolse baslikjes van Thundercat (‘Lonely World’).

Sumney stuurt zijn stem voortdurend door drie vervormers, en klinkt in een song als ‘Quarrel’ nu eens als een pesterige kleuter - “na-na-na-na!” - en daarna als de kruising tussen een engel en een sater. Enig manco: zijn falset dreigt op den duur een gimmick te worden. Hij kan dan wel prachtig uithalen, en zelfs een fluweelzachte croonerstem opzetten, maar tijdens ‘Indulge Me’ klinkt hij als Jeff Buckley zonder raffinement, terwijl zijn kopstem in ‘Lonely World’ - ergens aan het eind van de set - ronduit vermoeiend gaat klinken. Zo uitdagend als zijn debuutplaat klinkt, zo eenvormig lijkt het concert soms. De Ghanees-Amerikaanse artiest valt gelukkig geen moment door de mand: met zijn looks en charisma lijmt hij dan ook moeiteloos zijn publiek. Moses Sumney zou zowaar een popster kunnen zijn, zij het één ter hoogte van Midden-Aarde.

Beeld BELGAIMAGE

Verlossing?

Sumney's handlanger Sam valt qua présence eerder beige uit, maar muzikaal is hij het geheime wapen dat het concert nodig heeft. Een saxofoon laat hij afwisselend kreunen, smachten én knetteren. Verder jaagt hij zijn gitaar ook meermaals door een batterij effecten, waardoor je af en toe naar een jazzy contrabas lijkt te luisteren. Zijn bijdrages kleuren de set uiteindelijk nog het fraaist in.

In Brugge horen we Moses Sumney zich afvragen of er wel verlossing is voor hem, als hij nooit liefde zal kennen. Nog een béétje sleutelen aan de set, die falset wat vaker in bedwang houden en deze jonge belofte hoeft ongetwijfeld niet lang meer eenzaam in de woestijn naar liefde te hengelen. Volgt de verlossing straks in de Botanique?

Moses Sumney speelt 20/11 ook in de Botanique, Brussel. botanique.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234