Maandag 10/08/2020

FilmrecensieMonos

‘Monos’ is een film van angstaanjagende schoonheid ★★★★☆

Moises Arias als 'Bigfoot' in 'Monos'. Beeld Mooov

We hebben lang moeten lachten op wat voorlopig misschien wel de film van het jaar is. Maar nu de bioscopen weer opengaan, kunt u eindelijk naar Monos gaan kijken, een beklijvend en opwindend drama over pubers die een guerrilla-oorlog voeren. In de eerste plaats tegen zichzelf.

Beauty is terror”, schreef de Amerikaanse auteur Donna Tartt in De verborgen geschiedenis, en dat adagium heeft de Colombiaans-Ecuadoraanse filmmaker Alejandro Landes met volle goesting omarmd. Zijn nieuwe film Monos speelt zich af in de wildernis van een Zuid-Amerikaans land: het verhaal opent op een woeste bergtop, en verplaatst zich nadien naar het hart van de jungle. De locaties zijn even prachtig als beklemmend, en dat geldt eigenlijk voor de hele film.

Vraag het maar aan Wolf, Rambo, Smurf en hun andere kompanen: tieners zijn het, maar ook soldaten, die hun eigen naam niet meer gebruiken of vergeten zijn. Ze behoren tot een niet nader genoemde guerrilla-groepering. Ze worden getraind door een ‘boodschapper’ die even naamloos is als zijzelf, moeten zich ontfermen over een gegijzelde dokter en hebben het gezelschap van een koe die wel een naam heeft – Shakira, om precies te zijn. Bovenal moeten ze het zelf zien te rooien. Niet eenvoudig, in een wispelturig niemandsland en met een al even wispelturige hormonenspiegel.

Lees een interview met de regisseur

Alejandro Landes, regisseur van ‘Monos’: ‘Ze hebben me op een draagberrie uit de jungle moeten dragen’

Hun motieven en idealen blijven even vaag als hun naam of afkomst. “De film gaat over ons als mensen”, beweert Landes, en hij heeft een punt. In Monos onderzoekt hij hoe een handvol wildvreemden gedwongen samenleven, hoe ze in hun leven verloren lopen en elkaar bij de hand nemen, hoe ze elkaar liefhebben en hoe ze elkaar kapotmaken. Het is fascinerend om te zien hoe dicht die laatste twee emoties bij elkaar liggen, en het is prachtig om te zien hoe Landes die menselijkheid vangt in zinderende scènes, waarin de verdwaalde personages en het woeste landschap een brute harmonie vormen.

Nu en dan kun je Landes aanwrijven dat zijn visuele stijl aan de roekeloze kant is, alsof hij een tikkeltje te graag zijn lef wil tonen. Maar verder valt er op Monos, een film van angstaanjagende schoonheid, werkelijk niets af te dingen. 

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234