Donderdag 02/04/2020

Recensies

Molenwieken en tegen molens vechten: dit zijn de albums van de week

Beeld Tim Coppens

Een gegeven paard kijk je niet in de bek, een ouwe rot niet in de ziel en een zwangere rapper niet in de baarmoeder.

Burial - Tunes 2011-2019 ****

Beeld rv

Samen met Aphex Twin en Flying Lotus vormt de mysterieuze Londense klankmanipulator Burial een triumviraat dat de popmuziek van nu heeft vormgegeven. Van Arca en Mura Masa tot The 1975: iedereen pikt tegenwoordig van hen. Tunes 2011 - 2019 verzamelt de ep’s die Burial mondjesmaat uitbracht nadat zijn tweede album Untrue het elektronicawereldje door elkaar schudde in 2007. Van de recente, beklemmende ambient-excessen ‘State Forest’ en ‘Beachfire’ gaat het naar kletterende, grootstedelijke geluidscollages zoals ‘Nightmarket’ tot bij sublieme, in agressief vinylgekraak ondergedompelde rave-echo’s zoals ‘Kindred’. Wij missen hier het puike ‘Rodent’, evenals Burials collaboraties met Four Tet, Thom Yorke en Zomby, die minstens zo uitmuntend zijn. Maar hey, iets met een gegeven paard en het in de bek kijken, zeker? Geniaal spul. Punt.

The Who - WHO ***

Beeld rv

“I hope I die before I get old”, bezweerde Roger Daltrey van The Who ooit. Maar nét wanneer je dacht dat de dood deze ouderdomsdekens van The Who in de nek stond te hijgen, houdt de legendarische groep nog een troefkaart achter de hand. WHO is de opvolger van het inmiddels al dertien jaar oude Endless Wire. Voor deze nieuwe plaat haalde Pete Townshend er David Sardy (bekend van Barkmarket, maar ook van werk met Oasis, Soulwax ...) bij als co-producer. Die hertekende de sound van de groep een beetje, maar bleef gelukkig af van de molenwiekende gitaaraanslagen die bij het signatuur van The Who horen. Volgens Daltrey zou dit Townshends beste werk sinds Quadrophenia uit 1973 zijn. Dat valt met een korreltje zout te nemen. Fijn dat de groep haar toevlucht niet zoekt tot kleffe nostalgie – dat zou ook wat knullig zijn na het overlijden van John Entwistle in 2002, waardoor The Who de facto een duo werd. En drummer Keith Moon stierf al in 1978. Maar degelijke blues die zweemt doorheen de gitaarriffs, en die maken de oude rakker in je op slag terug jong en onvervaard. De verwijzingen naar hun glorieuze verleden liggen er soms nét iets te dik op, en de honger wint het vaak van bezielde chemie. Aardig, maar geen onmisbare plaat.

Zwangere Guy - Brutaal ****

Beeld rv

Gorik van Oudheusden is Don Quichot en dynamiet. Dat bewijst hij als Zwangere Guy – zowaar negen maanden na zijn grandioze solodebuut – met Brutaal. Een plaat die zijn titel niet heeft gestolen. Nog steeds vecht hij tegen molens: cynisme, racisme en andere -ismes krijgen een veeg uit de pan. De beats klinken evenwel méér bruut, rauw en visceraal dan op zijn eerste album. De teksten bieden op hun beurt meer antwoorden dan op zijn eerste plaat. Het tweeluik ‘Waarom’ en ‘Daarom’ kleeft op die manier meteen aan je ribben, terwijl Guy je elders een geweten schopt – ‘Putain Putain’ van Arno krijgt zelfs een sinistere update. Zichzelf maar nog minder worden de klootzakken van het systeem gespaard. Zwangere Guy klinkt alsof hij dit brokje dynamiet lang genoeg in zich meedroeg. En het resultaat is explosief.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234