Zondag 20/10/2019

Interview Dimitri Vegas

‘Mixen, dat kan elk klein kind’: Dimitri Vegas beantwoordt lezersvragen

Dmitri Thivaios, alias Dimitri Vegas: ‘Ik heb ook op trouwfeesten gedraaid, dé leerschool voor een dj: daar moet je alle leeftijden aan het dansen krijgen.’ Beeld Tim Coppens

De lezer regeert! In deze reeks bedenkt ú de hele zomer lang de vragen voor bekende Belgische muzikanten. Deze week: Dimitri Vegas, voor één keer zonder Like Mike. Wij confronteerden Dimitri Thivaios (37) op Ibiza met een selectie uit uw talrijke vragen. Voelt hij zich een artiest? En heeft de dood van Avicii iets veranderd?

Wat is jullie band met Ibiza? (Basedixx, Leuven)

“Het is intussen onze eerste thuis. We verdelen onze tijd tussen België, Ibiza en Los Angeles. Mijn broer Mike en ik hebben hier jaren gewerkt als hotelanimator. De ironie wil zelfs dat ik vannacht op quasi dezelfde plek stond te draaien als waar ik hier ooit ben begonnen als dj. Want waar nu de megadiscotheek Ushuaïa staat, stond vroeger hotel Club Playa d’en Bossa, waar ik in 2003 mijn allereerste job op het eiland had. Ik verzorgde er de klank en het licht van de animatieshow en deejayde nadien op de poolparty.

“In een tijdspanne van vijftien jaar groeide een van de goedkopere hotelclubs op Playa d’en Bossa uit tot een van de beste clubs ter wereld. Telkens als we aan ons Ibiza-seizoen beginnen, sta ik graag even stil bij die evolutie.”

Hoe voelt het om al die mensen voor jullie te zien springen? (Ive De Sterck, Erps-Kwerps)

“Dat geeft natuurlijk een enorme kick. Intussen kunnen we ons publiek ook veel laten doen, maar ook achter die crowdcontrol zit een evolutie van vijftien jaar. Op een gegeven moment zijn we van Ibiza teruggekeerd naar België, om te focussen op het uitbouwen van onze muziekcarrière. Tot grote bezorgdheid van onze ouders, die héél blij waren toen hun moeilijke pubers een goede job hadden gevonden in het buitenland. ‘O neen! Gaan ze dat allemaal opgeven?’ Maar ik zette door en zocht residency’s als dj in Vlaamse discotheken.

“In het begin draaide ik alleen, tot ik besloot Mike mee te nemen als mc. De volgende belangrijke stap was ‘Tremor’ (dé grote klepper van DVLM, uit 2014, KV), een nummer dat het publiek echt mee­trok in onze set. En toen ben ook ik het publiek beginnen aanspreken. Mike is een geboren mc, mij geef je een micro en ik begin wat te lullen. (lacht) Dan denk ik soms: ‘Ik ben hier precies vijftien jaar terug in de tijd aan het keren, naar mijn job aan het hotelzwembad.’ Maar ik vind dat juist charmant, en we kunnen ons die stunts tegenwoordig ook permitteren: ‘Even de muziek afzetten, zien wat we het publiek nu weer kunnen laten doen.’

“Tien jaar geleden hadden we dat niet moeten proberen hè, dan zou iedereen hebben gereageerd: ‘Wie zijn die twee in godsnaam?’”

Wat is hét succesnummer om als dj iedereen in het publiek mee te krijgen? (D. Ream, Nevele)

“Dat is wellicht weer dat animatorkantje van me: ik wil in ieder geval dat iedereen in het publiek zijn moment beleeft. Ik heb dus jarenlang in hotelclubs gedraaid, voor alle soorten mensen – ik draaide sixties, seventies, eighties, nineties, 2000… Ik heb ook op trouwfeesten gedraaid, die niet voor niets gelden als dé leerschool voor een dj: daar moet je alle leeftijden aan het dansen krijgen. Daarom dat we ook altijd oude platen in onze sets stoppen, van Queen over de Beatles en Red Hot Chili Peppers tot Oasis. ‘Hey Jude’ van de Beatles is een goeie voor alle leeftijden, door die meezingbare na-na-na-na’s.”

Tomorrowland is razend populair, maar na vijftien jaar begint er toch wat commentaar op de line-up te komen. Jullie staan er elk jaar opnieuw: blijft het elke keer geweldig? (Jarne Sienaert, Lubbeek)

“Jazeker, maar daar doen we ook alles aan: we weten dat ons publiek steeds opnieuw verrast wil worden. Ik denk ook dat er wél nog vernieuwing in Tomorrowland zit. Ik wil ook niet in die val trappen van ‘vroeger was het beter’ – ook al trap ik er soms weleens in. In discussies met Mike over hip­hop bijvoorbeeld. Dan ga ik gegarandeerd van ‘ik vond hiphop in de jaren 90 zoveel graver’. Maar eigenlijk moet je jezelf altijd de vraag stellen: was het toen echt beter, of is dat mijn perceptie, omdat ik toen jong was en alles harder binnenkwam?

“Ik ben bijvoorbeeld een grote filmfreak, en als ik met mijn vrouw Anouk (Matton, model en dj, KV), die een stuk jonger is, naar films uit mijn jeugd uit de eighties kijk, vindt zij die vaak niks. Zo had ik haar helemaal enthousiast gemaakt voor Robocop, om dan halverwege zelf ook te moeten inzien dat die film net dat ietsje meer verouderd is dan mijn gevoel wil toegeven. Ik weiger mee te gaan in het cliché dat alles vroeger beter was. Het is gewoon anders nu.”

Hoe oud was u toen u begon te deejayen? (Pieter Tansens, Vosselaar)

“Twaalf, dertien. Dat was op camping Le Festival in de Ardennen, tussen Hotton en La Roche. Ik denk dat er 25 man was en ik draaide er met mijn eerste vinyls, samen met een andere gast. Ik had zelfs een posterke gemaakt, in Microsoft Paint, dat ik overal in het dorp was gaan ophangen. (lacht)

Wat is het beste advies voor een beginnende dj? (Andreas Aerts, Westerlo)

“Tien jaar geleden zou ik gezegd hebben: probeer een following te creëren. Maar intussen moet dat zijn: probeer een geïnteresseerde following te creëren. Het is op dit moment zo moeilijk om via sociale media je fans te bereiken, want door de huidige algoritmes bereik je maar 10 tot 20 procent van je volgers. Je kunt dus maar beter minder, maar zeer toegewijde fans hebben, dan zeer veel ongeïnteresseerde volgers die je via allerlei promoties hebt bijeengesprokkeld.

“‘My Best Friend’s Ass’, onze single met Paris Hilton, was voor ons weer een heel nieuw experiment, dat heel interessante resultaten behaalde op sociale media – ook omdat Kim Kardashian in de clip zat, wat dan weer heel erg dankzij Paris was. Of: ook wij moeten nu iedere dag opnieuw zoeken en experimenteren.

“Talent is een goed begin, maar je moet iets vinden dat je uniek maakt. En kansen grijpen. En buiten de lijntjes durven te kleuren.”

Was Avicii een vriend van jullie? Heeft zijn dood iets veranderd in de dj-wereld? Wordt er nu meer gelet op bijvoorbeeld minder volle tourschema’s? (Kristof Dhondt, Nazareth)

“Ik kende Avicii, maar hij was vooral een heel goede vriend van Mike. Ik vind het zeer moeilijk om over Tim (Bergling, KV) te praten. Er zijn over zijn dood zoveel opinies de wereld in geschoten, zo veel vragen ook… Uit respect voor hem zeg ik alleen dit: hij wordt enorm gemist. En over dat toeren: Avicii was al een jaar ‘met pensioen’ toen hij stierf. Het is niet zo dat hij midden in een tour van 500 shows heeft gezegd: ‘Ik wil die shows niet meer doen.’

“Wij zijn nu net terug van Azië, waar we vijf shows in vijf dagen speelden: China, China, Thailand, China en opnieuw Thailand. Dan zijn we rechtstreeks naar Ibiza gevlogen, om dezelfde avond nog in Ushuaïa te draaien. Dat is een intensief tempo, maar nu hebben we hier wél drie, vier dagen vrij. Met alle respect, ik heb vroeger in ploegen gewerkt en met de nacht gestaan: dat was pas vermoeiend. Of hele dagen camions vullen met dozen. Wij hebben een intensief leven als dj, maar ik zou nooit durven te klagen.”

George Michael of Jacques Brel? (Wim Ghijs, Deurne)

“George Michael: dat is mijn jeugd. En hij was een durver. En ook nog eens een Griek. (lacht) Mijn vader is Grieks, mijn moeder heeft hem leren kennen toen ze als vakantieanimatrice werkte in het buitenland. Het was ook haar idee dat Mike en ik als animator aan de slag gingen. Onze ouders zijn heel belangrijk voor ons. Mijn vader runt nog altijd zijn brommerwinkel in Willebroek, al begint het er nu toch op te lijken dat hij binnenkort met pensioen gaat. Eerst zien. (lacht)

Beschrijf je relatie met Like Mike eens. Waar zit hij trouwens? (Karel Desmedt, Gent)

“Hij zit hier wat verderop te eten met de familie – onze ouders en onze Belgische grootouders. Heel de familie is vannacht ook meegegaan naar Ushuaïa om er te feesten met onze special guest Paris Hilton. Zelfs onze grootouders! Mike en ik vullen elkaar goed aan, en we laten elkaar ook de ruimte om ons eigen ding te doen. Mike werkt aan zijn hiphopproject, en ik koester de droom om te acteren. Je zou kunnen zeggen dat we onze jongensdromen nog niet hebben opgeborgen, en nu van de gelegenheid gebruik maken om die alsnog waar te maken.

“Maar in Hollywood zitten ze echt niet te wachten op de volgende dj of zanger die acteur wil worden, hoor. Ik moet ook opnieuw leren omgaan met afwijzing, en dat is een serieuze realitycheck. Maar ik heb al een paar leuke dingen kunnen doen: een rolletje in Rambo en enkele films waarover ik nog niets mag zeggen.

“Ze vragen me overigens vaak voor de slechterik. Blijkbaar is mijn uiterlijk dat van de bad guy, terwijl ik dat in het echt helemaal niet ben.”

De broers Thivaios, alis Dimitri Vegas & Like Mike. Beeld ANP Kippa

Naar verluidt verdient een ster-dj fortuinen. Klopt dat? (Nicole Vandee, Borgerhout)

“Er zijn geldshows en er zijn shows die we doen om ons te profileren, waarbij we zelfs in het rood gaan. Het Sportpaleis of onze avonden op Ibiza: we zouden daar gemakkelijk met vier keer zoveel geld naar huis kunnen gaan, als we er zo geen reusachtig podium hadden neergezet. Dat zijn investeringen. We runnen ook een bedrijf, geven veel uit aan crewkosten én aan marketing.

“Geldshows, dat zijn gigs waar we gewoon invliegen en draaien. Er zijn ook de privéfeesten. Zo hebben we ooit moeten draaien op een huwelijksfeest in de woestijn. Zagen we te midden al dat zand een heuse festivalproductie oprijzen, voor een feest met nog geen 50 man. Crazy. (lacht)

“Kijk, alles in de wereld is een merk, van een blikje Coca-Cola over een Chanel-handtas tot een dj. Als mensen voor een bepaald merk een bepaald bedrag willen ophoesten, waarom dan verder commentaar geven? Maar toen wij begonnen met draaien, hadden we nooit durven te dromen dat we zouden verdienen wat we vandaag verdienen. Omdat de fees toen veel lager lagen. Toen ik begon, was het hoogste waarop ik mikte een plaats als resident-dj in Vlaamse discotheken als La Rocca of Illusion. Ik denk dat Tiësto toen in België kwam draaien voor 750 euro.

“De zotste bedragen die werden betaald op Tomorrowland voor top-dj’s op het moment dat wij met het festival begonnen samen te werken – vlak voor de grote boom van dat festival vanaf 2012 – lagen rond de 30-40.000 euro. Intussen liggen die fees veel hoger. Hoeveel hoger? Dat moet je aan mijn manager vragen.

“Mensen staren zich ook blind op die bruto-fee. daar moeten de kosten voor de agent en het magement, tournee- en reiskosten, gigantische crewkosten, visuals en hele hoop zaken van afgetrokken worden… Plus, we zijn ook met twee, dus we verdelen alles ook mooi.”

Hoeveel procent van je repertoire hebben jullie laten maken door een ghostproducer? (Philippe Kyametis, Antwerpen)

(diepe zucht) “Nul. Wat is een ghostproducer? Een producer die heeft meegewerkt aan een nummer, daarvoor betaald is, maar niet expliciet vermeld wordt in de credits. Net zoals iedereen in de muziek werken wij samen met mensen voor onze tracks – voor de tekst, zang, mixing, mastering, aanvullende productie… Iedereen wordt gecrediteerd en betaald. Dat wij toch zouden werken met anonieme ghostproducers, is een gerucht dat een eigen leven is gaan leiden.

“Ik wéét hoe het is ontstaan: we hebben voor de track ‘Wakanda’ gewerkt met producer Maarten Vorwerk. Hij staat ook duidelijk vermeld in de credits. Maar toen er over hem op het net geruchten circuleerden dat hij ook als ghostproducer werkt, werd dat: ‘Dimitri Vegas & Like Mike werken met een ghostproducer!’ Sommige mensen komen mee op de track als artiest, en sommigen houden ervan om in de studio te werken en niet te toeren, en die komen netjes in de credits.

“Hoe ga je om met dat soort negatieve commentaren? We hebben destijds gekozen om niet te reageren op die aantijgingen. Maar eerlijk gezegd: ik betwijfel soms of die stiltestrategie de juiste was. Al is het evengoed zo dat je van haters toch niet kan winnen en beter geen olie op het vuur gooit.”

Wanneer jullie optreden, mixen jullie de tracks dan ter plekke? Met andere woorden: in welke mate spelen jullie eigenlijk live? (Willem Schamp, Gent)

“Wat is ‘live’ draaien tegenwoordig, in een tijdperk waarin iedere dj draait met een usb-stick vol liedjes? Dat je live on stage liedje A in liedje B mixt, het ene nummer in het andere laat overgaan – dus dat die overgangen niet vooraf zijn opgenomen en klaarstaan op die usb-stick. Dus ja, wij draaien live.

“Natuurlijk weten we op voorhand grotendeels welke nummers we gaan draaien op Tomorrowland. Zo zou je vroeger voor zo’n grote show je vinyls ook netjes op volgorde gestoken hebben. En iedere groep op Werchter werkt met een setlist. Maar die nummers mixen we dus live. Voor zover dat waarde heeft, want zo moeilijk is mixen niet: ik kan het hier ieder kind op het strand aanleren in één namiddag. Die comments à la ‘het is allemaal aaneengemixt op een usb wat jullie doen!’ Jongens toch, dan zouden we ons werkelijk staan doodvervelen op het podium: een aaneengemixte set opleggen en verder niks hoeven te doen!

“Ik geef toe: met vinyls draaien is moeilijker én het gaf een bijzondere adrenalinerush, omdat het zo fysiek was. Op Tomorrowland heb ik een paar edities geleden nog eens een vinyl­set gedaan, maar ze hebben toen een gat in het podium moeten zagen om de platendraaiers op staanders op de grond te kunnen zetten, om trillingen te voorkomen. De stress stond op mijn gezicht te lezen!

“De vrijheid ook om bootlegs en edits te kunnen doen en ze vijf minuten later live te kunnen spelen, is iets wat bij vinyls vroeger niet mogelijk was… Was het vroeger beter? Zoals eerder gezegd: het was anders. Beide hebben hun charme en voordelen.”

Hebben jullie weleens een avant-gardenummer gemaakt? (Pietro della Fuchsia, Brussel)

“We hebben er massa’s, ze staan ergens op een harde schijf. We hebben ooit met het idee geflirt om een plaat uit te brengen onder een andere naam. Om dan te zien of ze een undergroundhit wordt en onze vermomming af te gooien: ‘Haha, it was us!’ Maar even snel hebben we dat idee afgeserveerd. Ik heb zeker niet het gevoel dat ik alles heb bewezen als dj, maar we doen liever goed waar we goed in zijn dan krampachtig te willen aantonen dat we een 120bpm-undergroundsetje kunnen draaien of die muziek kunnen maken. We wéten namelijk dat we dat kunnen, want ooit zijn we zo begonnen.”

In de nasleep van Vestiville: hebben jullie al eens een set gecanceld omdat een festival niet veilig of goed georganiseerd was? (T. Hens, Nijlen)

“We zijn al eens van het podium moeten lopen omdat het in de fik stond. Het vuurwerk was ontploft en tot in een tent geschoten waar een andere artiest interviews aan het geven was. Dat was in Colombia, en in Mexico hebben we ooit geweigerd om het podium op te stappen: een balkon vol mensen was vervaarlijk aan het doorzakken, Steve Aoki was voor ons al van het podium gestapt. Dit is een beroep waarin je in de vreemdste situaties kan belanden, zelfs als alles perfect is georganiseerd. Denk maar aan Mikes val enkele jaren geleden in het Sportpaleis.”

Voelt u zich een artiest? (John Deer, Kortenberg)

“Moeilijke vraag, want wanneer is iemand artiest? Welk criterium bepaalt dat? Als ik op de luchthaven mijn documenten moet invullen, schrijf ik onder ‘beroep’ in ieder geval altijd ‘artist’. Naar eer en geweten, want ik kan zeggen dat ik mijn geld verdien met een artistiek beroep. En het Engelse ‘artist’ klinkt net iets minder beladen dan het Nederlandse ‘artiest’. Volstaat dat als antwoord?”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234