Zondag 25/08/2019

Mísia drinkt en huilt onder de Portugese zon ***

(foto's Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN

Sinds Mariza gekroond werd tot Koningin van de Fado, gaan toeristen er wel eens gemakshalve van uit dat de Portugese scene getypeerd wordt door buitenissige kapsels en flamboyante kledingdracht. Niet zo bij Susana Aquilar, alias Mísia. In de Ancienne Belgique legde zij haarfijn uit waar het bij fado écht om draait: ontroering, vocale kracht en diepgewortelde melancholie.

Eender wat 'saudade' kon opwekken - het gevoel van weemoed dat de Portugezen al eeuwen teder omarmen - verdween zondagavond in de fado van Mísia. Onbeantwoorde liefdes. Bitterzoet verlangen. Een donker koloniaal verleden. Of gewoon de poëzie van Fernando Pessoa: zoals diens legendarische laatste versregel "Geef me nog wat wijn, want het leven is niets" luidde, zo zong de fadista ook het liefst over "beber e chorar" - drinken en huilen.

Maar evengoed hief ze emotionele odes aan over haar geliefde Lissabon. Met die hommages sprak de Portugese overigens niet alleen de tientallen inwijkelingen aan in de zaal: Mísia's wondermooie en van Sehnsucht doordrongen stem leidde ook de rest van het publiek moeiteloos doorheen de smalste steegjes van de stad, en liet je ruiken aan het delicieuze geurenpalet in de oude volkswijk. Zelfs als de chanteuse niets meer deed dan wat straatnamen opsommen (zoals in 'Conjugar Lisboa'), kroop haar zang diep onder je leden.

In de eerste helft, waarin de zangeres blootsvoets over de planken danste, werd de meer traditionele fado belicht, maar tijdens het tweede deel ruimde die plaats voor een grofkorreliger aanpak: viool en Portugese gitaren werden daarbij onder de voet gelopen door het gitaargeweld van Geofrrey Burton, die tot voor een jaar nog bij Arno dienst deed. Hoe verrückt die combinatie van rauwe elektrische gitaar met fado ook mocht lijken: ze wérkte aanvankelijk wel. Zo legde Burton met afgemeten uithalen eens te meer de nadruk op de hevige, soms erg donkere emoties die Mísia vertolkte.

Alleen tijdens covers van Nine Inch Nails ('Hurt') en Joy Division ('Love Will Tear Us Apart') vergaloppeerde het gezelschap zich hopeloos. Mísia's Engelse uitspraak deed je tenen tot onder je voeten krullen, terwijl de punkfado-versie van Joy Division bulkte van pathos, maar slechts een kleurloos onding was tegenover het origineel. Daarmee eindigde een prachtige, broeierige voorstelling dan ook in pijnlijk mineur. (Gunter Van Assche)

Beeld UNKNOWN
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden