Zaterdag 07/12/2019

Milow laat muziek en politiek rijmen tijdens Radio 1-sessie

(Foto's: Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN

Zeven nominaties voor de MIA's. Twintig concerten in Frankrijk, Oostenrijk, Zwitserland, Duitsland en Turkije. Een optreden in een Duitse TV-show. Een documentaire op Canvas over zijn succes. Alléén al het einde van dit jaar leest als een succesverhaal voor Milow. Eén waar de laatste pagina nog lang niet in zicht is. Die triomf vertaalde zich ook naar een geslaagde Radio 1-sessie. Daar blaakte de songschrijver uit het Leuvense van zelfvertrouwen, en stond z'n geroutineerde aanpak niet in de weg van enkele mooie verrassingen.

"Een kruising tussen Michael Stipe en Moby": zo klonk Luc Janssens beschrijving van Jonathan Vandenbroeck tijdens één van de obligate gesprekjes tijdens de Radio 1-sessie. Fysiek viel daar ongetwijfeld wel iets voor te zeggen, maar na gisteravond hielden wij het eerder op een allogamie van hitlijster en barricadespringer. Beiden manifesteerden zich immers luidruchtig in het Amerikaans Theater. Met 'Ayo Technology' en 'You Don't Know' als belangrijkste meezingers, wist Milow het publiek moeiteloos op te jutten. Maar ook met een rondje politieke kritiek toonde de songschrijver een serie blikkerende tanden.

Nijdig over politiek
Zich in dat debat wagen, deed hij gisteravond natuurlijk niet voor het eerst: op z'n laatste plaat North and South staan - zoals de titel al doet vermoeden - een aantal verwijzingen naar de ontbindende staat van ons land. Maar ook tijdens interviews trok Vandenbroeck al flink van leer tegen Bart De Wever, haalde hij zich de Twitterwoede van Siegfried Bracke op de hals, en spuwde hij z'n gal over de controversiële impasse waarin de regering verkeert.

Live on air maakte de singer-songwriter zich opnieuw nijdig over het gouvernementele gekissebis ("een absolute schande," noemde hij het onder meer) en dat uitte zich ook in z'n set.

In het solo gebrachte 'I Ain't Scared' beet hij de heren politici bijvoorbeeld toe dat "they need to shut the fuck up". De politieke geladenheid van 'The Kingdom' werd dan weer knap in de verf gezet door een extra couplet in het Nederlands. Klaas Delrue van Yevgueni kwam midweg mee het podium op en bracht een opmerkelijke interpretatie in z'n moedertaal: "Waar ik vandaan kom, is er geen oorlog maar altijd een gevecht (...) Waar ik vandaan kom, houdt het Noorden niet van het Zuiden. Ik vind het zuiden meestal warmer, maar wat weet ik er nu van?" Op papier mocht die tekst wat naïef ogen. Maar dit Nederlands-Engelse duet was zonder meer één van de beklemmendste hoogtepunten. "Ik had na wat er gebeurd is, vanmiddag nog nieuwe strofes willen schrijven," bekende Delrue achteraf. "Maar ik was te kwaad."

Voor zo'n extra strofe aan die song zorgde de elektronica-wizard Styrofoam een uur later. Arne Van Petegem samplede uitspraken van politici en nieuwssnippers in een bevreemdend geluidstapijt. Zijn inbreng had minder eeuwigheidswaarde, maar overtuigde net zo goed.

Knisperelektronica
Overigens: niet alleen met politieke en sociale kritiek scoorde de tandem Milow en Styrofoam. Nog veel beter vonden we 'KGB' van Milows laatste plaat, dat onder stroom gezet werd door de knisperelektronica van Van Petegem. Om dan nog te zwijgen van Styrofoams eigen song 'Couches in Alleys' waarin Vandenbroeck de rol van Ben Gibbard op zich nam. Die laatste kent u wellicht nog het best als stem-met-een-knikje-in van The Postal Service en Death Cab For Cutie. Onvervangbaar, dachten we tot gisteravond. Hoe verkeerd konden we zijn?

Dit duet deed tegelijk uitkijken naar de artistieke mogelijkheden van Milow. Lacherig mocht Van Petegem dan wel vertellen over hun toekomstige "progressive trance"-collaboratie, maar z'n zachte elektronica past wonderwel als een warm deken om de stem van deze Leuvense singer-songwriter.

Zolang Vandenbroeck zich liet omringen door dit soort complementerende gasten, kon de sessie op je aandacht rekenen. Dat was helaas niet het geval bij z'n laatste ontdekking Martin & James. Een sympathiek Schots duo, dààr niet van. Maar hun muziek sloot te nauw aan bij die van hun gastheer om te verbazen. En wat meer was: eigenlijk klonken hun kleffe kampvuurliedjes alsof het tweetal op elk ogenblik een kersttrui zouden gaan breien.
Nee, dan liever de scheurende Neil Young-gitaar van Admiral Freebee in 'Ever Present' of z'n close harmony-duet met Milow in 'Recipe For Disaster'. Of Selah Sue die zich tijdens 'This World' optrok van Leefdaalse raggamuffin tot waarachtige ster aan het firmament. Die laatste wist ons helemààl van de sokken te blazen in duet met Milow. 'Building Bridges' vormde een teder ballet van bitter en honingzoet. Nooit gedacht dat die twee stemmen zo goed bij elkaar zouden passen.

Hoge toppen
En anders scheerde Milows band zélf wel hoge toppen. Gitarist Tom Van Stiphout hield zich haast een hele set verdekt op, maar in de schaduw van z'n broodheer schitterde hij evengoed: 'You Don't Know' kreeg een broeierige Spaanse intro mee, terwijl z'n Afrikaanse gitaarlijntje in 'You & Me' plots opzichtig flirtte met 'You Can Call Me Al' van Paul Simon.

Ook Nina Babet kaapte een mooie glansrol weg: niet alleen als sparring partner van Jonathan in songs als 'Never Gonna Stop', maar ook als de interim van Sarah Bettens in 'Propere Ruiten' van Yevgueni. En naast haar voormalige werkgever Admiral Freebee maakte ze zoals verwacht net zo goed een uitstekende beurt.
Kortom: een fijne avond. Au suivant!

Beeld UNKNOWN
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234