Zondag 05/04/2020
Een vrouw checkt haar Instagram-feed.Beeld REUTERS

DM zapt

Mijn Instagram-vrienden zijn mijn nieuwe tv-presentatoren. Aan hun stories kan geen tv-zender tippen

In de dagelijkse rubriek DM ZAPT zet de tv-redactie de blik op oneindig. Vandaag: Lilith Geeraerts over waarom Insta-stories amusanter zijn dan tv-programma.

Liefste televisie, 

Shall I compare thee to my Insta-app? Je bent slomer, voorspelbaarder, minder divers en ik heb het gehad met je irritante interviewers. Om eerlijk te zijn: ik vind je een naar adem happende, oude man. Sorry, ik heb je niet meer nodig. Het ligt aan mij, niet aan jou. 

Ik kies tegenwoordig namelijk zelf mijn presentatoren, en dat doe ik, jawel, op Instagram. Mijn vrienden en andere uitverkorenen zijn dagelijks de hosts van hun eigen realityshow. Gratis en voor niks – de betaalde influencers en mijn blootgestelde data niet te na gesproken – gooien ze lief en leed te grabbel te mijner amusement. Hun programma's heten story's. 

Naargelang hoe interessant ze zichzelf of hun omgeving vinden, bouwen ze hun story op uit takes van 3 tot 60 seconden. Wanneer ze elke minuut benutten, kunnen ze op een dag het equivalent van een langspeelfilm draaien. Niet dat iemand van hen dat ooit doet; niemand wil 'die dude van de ellenlange stories' zijn. Zo'n story is naast narcistisch, ook erg irritant. Benieuwd hoe interessant James Cooke zichzelf zou vinden, als hij er niet voor betaald zou krijgen.

Slapstickscènes

Vorige week spendeerden mijn Instagram-account en ik zo'n 3,5 uur samen. Nochtans voelt het alsof ik er meer uren voyeurisme heb opzitten. 3,5 uur is niets vergeleken met de vele uren televisie die ik vroeger dagelijks keek. Ik blijk ook exact duizend mensen te volgen. Dat kan tellen, als verscheidenheid aan schermgezichten.

Mijn vrienden, excuseer, de presentatoren houden het vaak beknopt: tussen de zes en tien takes per story. Ze delen de kunst die ze maken, de quotes die hun raken, de scharniermomenten, zoals een nieuwe job of gebroken hart, hun visie op politiek, en geven commentaar op (minder) banale feiten. 

Hun zelfrelativering is mooi om te zien, en ik moedig aan dat meer mensen hun voorbeeld volgen. Het liefst kijk ik naar de humoristische story's, over dagelijkse slapstickscènes waar het leven mee doorspekt is. Een televisiestation kan voor geen geld dat soort intimiteit kopen.

Een paar keer per week waag ik me zelf ook aan zo'n stukje tv-maken. Afgelopen week toonde ik mijn aanwezigheid op een lezing over artificiële intelligentie in Leuven en hoe ik diezelfde avond mijn lief bedolf onder zeven stukken pizza – het achtste at ik zelf op. Ik filmde hoe ik, een millennial, het verjaardagsfeest beleefde van een zestigjarige in een bruin café, op avontuur ging in een ander land, en welke muziek ik de moeite waard vind. Soms post ik een schaamteloze selfie, als mijn outfit per ongeluk perfect zit. Maar de mooiste momenten om te delen zijn – hoe melig dit ook mag klinken – de imperfecte.

Eerlijk? Ik kijk nog wel televisie. Maar op vlak van hersenloze ontspanning kijk ik liever naar mijn vrienden op dat kleine schermpje dan naar Timtation. Of die vrienden nu hun vuile tenen in de lentezon tonen, doen alsof ze hard werken aan hun thesis, of in hogere sferen huiswaarts wandelen na een heerlijk hersenloze avond. Ook onder een straatlantaarn zien mijn presentatoren er prima uit, met uitgelopen make-up en zonder studiolicht. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234