Vrijdag 27/05/2022

Metallica - Death Magnetic

null Beeld UNKNOWN
Beeld UNKNOWN
PE Author

Naar de nieuwe cd van Metallica wordt door hardrockfans uitgekeken als in Vaticaanstad naar de verrijzenis van Christus. Er is immers kwistig rondgestrooid dat de four horsemen hun thrashroots van weleer herontdekten én voor het eerst sinds 'The Black Album' pronkt het oude puntige groepslogo terug op de hoes.

Songschrijven is een kunst. Een kunst die Metallica duidelijk verleerd is. Welhaast alle nummers duren dik 7 minuten en lijden aan eenzelfde ziekte: er zit geen duidelijke lijn in. Ze stuwen overal en tegelijk nergens naartoe. 'Cyanide', de enige song die Metallica tijdens zijn jongste zomertour al speelde, is daarvan een typerend voorbeeld. Het zijn minstens drie ideeën voor een nummer in een.

Een verzameling riffs en melodieën, met pro-tools kwistig aan elkaar geplakt, en nadien overgoten met een duizend-noten-per-seconde solo van Kirk Hammett. Ook 'The Day That Never Comes', de eerste single, blijkt in hetzelfde bedje ziek. Dit, een terugkeer naar Master of Puppets? Nee, eerder een kruisbestuiving tussen Load en St. Anger. Dit moest een smulfestijn voor strakke trommelvliezen worden. Helaas. Van een muzikale heropstanding is op Death Magnetic geen sprake.

Niet goed genoeg

Het is goed gedocumenteerd dat Metallica haar vorige plaat moest maken om te overleven, om te bewijzen dat ze nog een voorbestaan had. Als plaat was St. Anger allerminst een hoogstandje. Toen bekend raakte dat Metallica producer Bob Rock opzij schoof ten voordele van Rick Rubin, leken de voortekenen gunstig. Want Rubin, die zou als wonderdokter optreden en de juiste weg wijzen. Zijn recept voor de groep was te schrijven buiten de lijntjes, te durven wat ze aan het begin van haar carrière deed.

Maar Rubin is in zijn voorschrift duidelijk vergeten te stellen dat op Death Magnetic ook echte, sterke songs moesten staan. 'The Judas Kiss' is gewoon niet goed genoeg. James Hetfield had dit nummer vroeger zo in de prullenmand gegooid en vervolgens nog een fles vodka zoetgemaakt. Het tien (!) minuten lange instrumentale 'Suicide and Redemption' bevat mooie momenten, maar bereikt nooit de spankracht en de intensiteit van 'Orion'. En is 'The Unforgiven III' een derde hoofdstuk in de saga die op the black album begon? Nee, hooguit een onnodig coda.

Blikken dozen en glazen kooien

Schijnt er dan nergens licht in de duisternis? Toch wel. 'Broken, Beat & Scarred' drijft op een onversneden riff waar zowel Cochise als Che Guevara zonder omkijken mee ten strijde zouden trekken. En god, wat zijn we blij dat de drums niet meer als blikken dozen klinken. 'All Nightmare Long', met voorsprong het beste nummer op deze cd, is (thrash)metal met een grote M geschreven, Metallica opgesloten in een glazen kooi waarin een zwerm wespen is losgelaten. Maar dat weegt niet op tegen alle ballast op deze cd.

Lars Ulrich en James Hetfield, altijd al de drijvende kracht achter de groep, stellen dat hun gezin tegenwoordig op de eerste plaats komt en Metallica op de tweede. Het is duidelijk dat Metallica met die attitude een groep is geworden die geen nieuw creatief zenith meer zal bereiken, die eeuwig zal blijven teren op de oude successen die ze live zo graag speelt. En dat is een trieste vaststelling. (Wim Wilri)(Vertigo/Universal) (**)

Download eerst: 'All Nightmare Long', 'Broken, Beat & Scarred'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234