Woensdag 21/08/2019

Jan in Cannes

Met Jan in Cannes: Portret van een miskende folkheld

Acteurs Oscar Isaac en Justin Timberlake en regisseur Joel Coen bij de voorstelling van hun film Inside Llewyn Davis. Beeld AFP

Naast enkele Belgen in buitenlandse producties schitteren ook de broers Joel en Ethan Coen in Cannes, met Inside llewyn Davis.

Een opmerkelijke nieuwkomer in Inside Llewyn Davis, de nieuwe film van de Coen brothers, is Oscar Isaac in de titelrol. Na hun succes met de western True Grit hebben de broers opnieuw voor een kleiner, intimistischer verhaal gekozen, waarin ze een portret schetsen van de (fictieve) folkzanger Llewyn Davis, die in het Greenwich Village van de vroege jaren 60 aan de bak probeert te komen. Zonder veel succes. Het is nog even wachten op de doorbraak van Bob Dylan.

Op het einde van de film zien we, terwijl een net iets te vaak en te veel ontgoochelde Llewyn de rokerige club verlaat, op de achtergrond iemand zitten die met zijn krullenbos en vooral zijn typisch nasale stemgeluid het begin van die succesperiode aankondigt. Net zoals bluegrass een hoofdrol speelde in O Brother, Where Art Thou? is hier dus de folkmuziek aan de beurt. Maar toch is Inside Llewyn Davis in eerste instantie een interessante en intrigerende karakterstudie in de tragikomische lijn van A Serious Man, doorspekt met de spitse dialogen waar de Coen-broers een patent op hebben. Opnieuw een plaatsje in het palmares? Moet kunnen.

Met Borgman heeft Nederland na 38 jaar eindelijk nog eens een film in competitie in Cannes. En dan stopt scenarist-regisseur Alex van Warmerdam die comeback zo ongeveer vol met Vlaamse acteurs. De man heeft gevoel voor humor.

Humor
Een komedie kan Borgman niet genoemd worden, maar deze grimmige parabel ademt wel een sfeer van zowel absurde als zwarte humor, die hier in Cannes duidelijk geapprecieerd werd. Het begint met een kleine gewapende posse, compleet met een pastoor met dubbelloop, die het bos intrekt. Daar houdt Camiel Borgman (rol van Jan Bijvoet) zich verborgen in een onderaardse schuilplaats. Hij weet te ontsnappen en tegelijk ook twee kompanen, vertolkt door Tom Dewispelaere en Alex van Warmerdam, die net als hij onder de grond slapen, tijdig te waarschuwen.

Even later belt Borgman, die er uitziet als een haveloze zwerver, aan bij een riante villa en vraagt beleefd of hij een bad mag nemen. Marina (rol van Hadewych Minis), de vrouw des huizes, aarzelt. Haar man Richard (rol van Jeroen Perceval) doet dat veel minder. Na een insinuerende opmerking van Borgman wordt hij dan ook hardhandig in elkaar getrapt. Dat zadelt Marina dan weer op met een schuldgevoel, zodat ze Borgman in het geniep dan toch maar onderdak biedt in een of andere annex.

Een cynische medemens zei ooit: 'No good deed should go unpunished.' Het vervolg van Borgman toont dan ook hoe Borgman en zijn metgezellen, inmiddels uitgebreid met twee vrouwelijke discipelen, het leven van Marina, Richard en hun drie jonge kinderen steeds meer infiltreren en naar hun hand zetten. Met desastreuze gevolgen, onder meer voor de tuinman (rol van Gene Bervoets), die in een lugubere maar originele variatie op de voeten-in-een-cementblokpraktijk op de bodem van een riviertje belandt.

Geslagen Schoenaerts
Borgman presenteert zich als een grijnslachende parabel, waarin Alex van Warmerdam allerlei elementen aanreikt die door de kijker zelf met een mening of verklaring moeten ingevuld worden. In enkele recensies werd Jan Bijvoet alvast vergeleken met Christoph Waltz, de door de films van Quentin Tarantino naar Oscarroem gekatapulteerde Oostenrijkse acteur, die dit jaar trouwens in de Cannesjury zetelt. "Ik moet eerlijk toegeven dat ik die man niet zo goed ken", vertelde een lichtelijk verbaasde Bijvoet ons.

Vlaamse aanwezigheid was er ook in de misdaadthriller Blood Ties, de eerste film die de Franse acteur-regisseur Guillaume Canet in Amerika ging draaien. Hij koos voor een remake van de Franse flm Les liens du sang van Jacques Maillot uit 2008, waarin Canet zelf een van de hoofdrollen speelde. Locatie is dit keer het New York van de vroege jaren '70. De bloedbanden uit de titel zjn die tussen Frank (rol van Billy Crudup) en Chris (rol van Clive Owen). Frank is een integere, hardwerkende politiedetective; Chris opereert aan de andere kant van de wet en heeft, als de film begint, net een lange celstraf achter de rug. Hun verhouding was altijd al gespannen en er lijkt niet meteen beterschap in zicht.

Met een speelduur van bijna 2,5 uur neemt Canet zijn tijd om deze broederkroniek tegen een criminele achtergrond te schetsen, maar de vertolkingen, het goed gereconstrueerde tijdsbeeld en de algemene sfeer van dreiging en spanning maken veel goed. Matthias Schoenaerts heeft een bijrol als de kleine misdadiger Scarfo. Niets wereldschokkends, maar in de enkele scènes die hij heeft, blijft Schoenaerts moeiteloos overeind in een cast, waarin verder ook nog Marion Cotillard, Mila Kunis, James Caan en Zoé Saldana de dienst uitmaken.

Beeld kos
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden