Dinsdag 22/09/2020

DM Zapt

Met doodsverachting laveren cameralui langs volgetaste kamers, uitpuilende kasten en wankelende papiertorens

Hoarding of verzamelstoornis, veel mensen lijden eraan.Beeld Marcel van den Bergh

Dirk Leyman zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: Hoarding. Buried Alive in My Bedroom.

Hoarding. Bijster sympathiek klinkt het woord niet. Alsof er een hete aardappel in je mond gepropt zit. In het Nederlands spreken we, een tikje onschuldiger, over een verzamelstoornis. Oftewel: persisterende moeilijkheden met het weggooien van bezittingen. Lucebert dichtte: “Alles van waarde is weerloos.” Maar voor de hoarder is zelfs het onbenulligste prul van hoge waarde.

Hoarders zijn niet enkel het slachtoffer van hun eigen excessieve ophopingsdrang. Ze vormen ook een favoriet doelwit van tv-makers met talent voor voyeuristisch verkneukelen. Met ware doodsverachting laveren hun cameralui langs volgetaste kamers, uitpuilende kasten en wankelende papiertorens. Ongetwijfeld met de wasknijper op de neus.

In schril contrast tot de met sensatie overgoten Amerikaanse hoardingprogramma’s is de Britse Chanel 5-reeks Hoarders. Buried Alive in My Bedroom een verademing. Omdat ze mild mededogen demonstreert voor de spullenschrapers. En omdat ze de oppotters grotendeels in hun (excentrieke) waarde laat en ons opzadelt met een toefje hoofdschuddende tristesse.

Het stramien van elke uitzending is nochtans voorspelbaar. Sans gêne vallen we binnen bij een vaak vereenzaamde hoarder. Tot een bezorgde buurvrouw, ‘opruimconsulent’ of familielid alarm slaat. Brandgevaar, uitzetting of instorting dreigen. Schalks maar met droeve trots banjert de hoarder door de puinhoop van zijn dichtgeslibde huis. “Voor anderen is het een grote grap, maar het is gewoon verzamelwoede”, prevelt een vrouw die bloedserieus haar woonst binnenklimt. Niet via de deur maar via een raam. 

Hardleerse hoarders schamen zich vaak over hun gedrag. Vrienden en familie? Ze zijn persona non grata. Maar raadsel o raadsel, waarom laten ze hun pudeur voor het oog van miljoenen kijkers plots wél varen? Genieten ze van het eindeloze gesteggel met de ingerukte poetsploegen? 

De 70-jarige Arthur snapt helemaal niet waarom hij kapotte tapeslierten met daarop de stemmen van zijn ouders moet weggooien. “Het is cocoonen met rommel. Het is hun troost en die nemen wij hun af”, zucht de met schop gewapende kuisbrigade, gewend aan obstructie. Tot de catharsis volgt: een le(e)g(er) huis. Patiënt genezen?

Net als corona treft hoarding elke rang en stand. Vooral na een traumatische gebeurtenis kan hamstergedrag volkomen ontsporen, met ondertussen zowat 1,2 miljoen ‘verzamelgestoorde’ Britten. De toekomst van deze serie zit dus gebeiteld. Zeker omdat hoarders onverbeterlijke recidivisten zijn. Geef ze een opgeruimd huis en binnen de kortste keren plempen ze het weer vol. Zullen we dit format dan maar kruisen met het in de VS populaire Obsessive Compulsive Cleaners? Dat moet welriekende vonken geven. Of een fataal brandje.

‘Hoarding. Buried Alive in My Bedroom, vrijdag 22u15 op VTM en nadien op VTM GO.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234