Zondag 05/02/2023

MuziekrecensieJohn Cale

‘Mercy’ van John Cale: niet zonder slag of genadestoot ★★★★☆

John Cale Beeld Koen Keppens
John CaleBeeld Koen Keppens

Mercy klinkt soms dodelijk gelaten, maar toont John Cale wél in felle vorm. Zijn stem blijft even vertrouwd als indrukwekkend, en onderweg wist hij getalenteerde trawanten te sprokkelen die subtiel mee de sfeer zetten.

Gunter Van Assche

Al bijna zestig jaar vindt John Cale zichzelf met de regelmaat van de klok opnieuw uit. Dat leverde classics op met The Velvet Underground, maar ook solo maakte hij grote sier. Er was de salonfähige folk van Paris 1919 (1973) en de pianopunk van Fear (1974). Maar net zo lief zocht hij electronica op met de dansbare, neonkleurige industrial in Shifty Adventures in Nookie Wood (2012). En zelfs het ietwat pretentieuze pamflet Music for a New Society (1982) kende voldoende geniale opflakkeringen om John Cale relevant te houden.

Mercy is zijn eerste volwaardige plaat in elf jaar tijd, en klinkt dan weer als een zwaarmoedig adieu. Een requiem met ambient, badend in omineuze galm. Cale grijpt al eens terug naar zijn muzikale en persoonlijke verleden. ‘Moonstruck (Nico’s Song)’ is een op synths getoonzette brief aan zijn oude vriendin in The Velvet Underground, terwijl ‘Night Crawling’ eer betoont aan David Bowie en hun nachtelijke slemppartijen in de straten van New York. ‘Noise of You’ rouwt op zijn beurt over alle vrienden die kwamen te gaan: “I’m going back to get them, my friends in the morning. Bring them with me into the light.”

Voelt John Cale zijn einde naderen? Niet verwonderlijk: in maart wordt hij 81 jaar, behalve als zijn gezondheid dan wel het grillige lot daar anders over zou beslissen. Bevriende muzikanten verklanken die grafstemming al eens mee: Laurel Halo voegt ijselijke synthpop toe aan het titelnummer, terwijl Actress zelfs een lofzang aan Marilyn Monroes benenstel weet te voorzien van doemerige gloed. Minder kleurrijk dan gewoonlijk klinkt Animal Collective ook in ‘Everlasting Days’, terwijl Sylvan Esso in het ontredderde ‘Time Stands Still’ tekent voor een elektronische hartslag die je wel eens hoort in een hospice.

Deze plaat geeft evenwel niet meteen al zijn troeven prijs. Zo is de bijdrage van Weyes Blood een twijfelgeval: een elegante piano maakt gaandeweg plaats voor slaperige beats en het soort ijle ambient dat in een kuuroord steevast gepaard gaat met eucalyptus en warme baden. De ene dag laat je je graag op sleeptouw nemen, een andere keer klauwen je tengels onverwijld naar de afstandsbediening.

Van de spa naar de barricaden dan maar? Cale bundelt ook de krachten met een vrij onzichtbaar Fat White Family in een grimmige kijk op klimaatverandering: ‘The Legal Status of Ice’ doet muzikaal een beetje denken aan de Bowie van de jaren negentig. Even politiek geladen is de straffe titelsong: “Lives do matter/ Lives don’t matter/ Wolves getting ready / They’re gonna buy more guns.” Als Mercy de zwanenzang van John Cale zou blijken dan zal hij, de titel indachtig, niet zonder slag of genadestoot het loodje gelegd hebben.

Verschijnt 20/1 bij Double Six/Domino. John Cale speelt 23/2 in De Roma, Antwerpen.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234