Donderdag 28/05/2020

Mensbrugghe bij Brusselmans: naaidozen en ontroering

Kathleen Cools is van geen kleintje vervaard, maar voor Herman Brusselmans heeft ze groot ontzag. Al tikt ze hem wel op de vingers wanneer hij schuttingtaal bezigt.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe

Reporter Tim F. Van der Mensbrugghe probeert op belangrijke evenementen binnen te geraken. Hij brengt van overal verslag uit, van de politieke nieuwjaarsrecepties tot de Gouden Schoen. Dit weekend stelde Herman Brusselmans zijn nieuwe boek voor. Tim F. Van der Mensbrugghe was erbij, want hij geraakte binnen.

Een erehaag van halfnaakte dames heet me welkom. Rood neonlicht verwarmt de nacht. Ja, gezellig, in de Gentse hoerenbuurt is het altijd feest. Zolang de pooiers zich maar achter de schermen houden, dan kunnen wij de miserie van de meisjes veilig buiten beschouwing laten.

Hier in de Schepenenvijverstraat stelt Herman Brusselmans zijn nieuwste roman voor. 'Poppy en Eddie', heet het literaire kunstwerk. Het belooft weer een spel met feit en fictie te worden, een verzameling geestige oneliners waarachter verdriet en verlangen schuilgaan.

Aan de ingang van de Pimpz staat een langharige man te roken in het gezelschap van een stevig gebouwde kaalkop. Geen buitenwippers, gewoon Herman Brusselmans en Frank Vander Linden die de gasten zonder veel ceremonieel gedoe binnen laten.

Een Nederlandse madam, met haar zo blond als Gouda, neemt het woord en roept de schrijver en VRT-journaliste Kathleen Cools naar voren. Omdat Herman Brusselmans het niet laten kan, valt al snel de term 'naaidoos', liefkozende schuttingtaal voor zijn nieuwe vriendin Melissa Janssens.

"Het woord naaidoos, Herman, is niet netjes, hé", berispt Cools de auteur met zachte gestrengheid.

Brusselmans haalt zijn schouders op. "Ach, die 'naaidoos' blijft het langst hangen, terwijl ik het ook over andere dozen heb."
Cools heeft het nieuwe boek al gelezen. "'Poppy en Eddie' is vaak ongelooflijk mooi en heel ontroerend, en naar het einde toe is het prachtig", zegt Cools alsof ze verbaasd is. "Ik kreeg tranen in mijn ogen. Waarom schrijf je niet eens zo'n heel boek?"
"Dat is mij al 100.000 keer gevraagd, maar het zit niet in mij", antwoordt de schrijver. Hij kán niet de hele tijd serieus blijven, ondanks alle ellende in de wereld. "Ik heb het recht om met alles te lachen, behalve met de dood en het lijden. Daarom heb ik bewust ook geen kankerboek geschreven. Dit is geen boek over kanker, er zitten nog vele andere elementen in."

Kanker. De term die Brusselmans achteloos laat vallen, wringt zich oncomfortabel in de oren van de toehoorders. 'Kankerboek' is geen neologisme voor een roman waarin de verteller de hele tijd loopt te kankeren over van alles. Het is wat de pers op voorhand had verwacht van 'Poppy en Eddie': een boek over de kanker waar Tania De Metsenaere van herstelt.

Doordat ik lompe poten heb, bots ik tegen een vrouw die naast mij staat. "Sorry", fluister ik. "Niet erg, hoor", glimlacht ze terug, met ogen vol warme vergiffenis. Ze heeft kort haar en draagt een diadeem waarop schattige kattenoortjes staan. Pas een dik kwartier later herken ik haar. Ik zou mezelf willen wijsmaken dat die oortjes me in de war hebben gebracht, maar dat is niet waar, ik had Tania niet herkend door haar haar, nijdig recupererend van de chemo. Terwijl Brusselmans rustig uitlegt hoe hij haar ziekte in zijn oeuvre heeft verwerkt, luistert Tania glimlachend naar haar ex-man. Wat is ze sterk.

Zonder blozen onthult Brusselmans dat hij zich best gelukkig voelt, dat hij blij is dat Tania en Melissa overeenkomen en dat een kind met Melissa zelfs tot de mogelijkheden behoort "als ze haar pil vergeet". Zit hier een nieuwe Herman Brusselmans, wil Cools weten. "Zelfs als je jezelf volledig vernieuwt, sleep je je oude ik nog altijd mee", relativeert hij weer. Jubelen zit hem niet in de benen.

Frank Vander Linden zingt een lied, maar het is niet 'Herman Brusselmans schrijft een boek'. Iemand in het publiek laat tussen twee akkoorden door haar glas vallen, waarover later meer. Een man neemt in het geniep een foto van Brusselmans' botten, hopelijk helpt het om de ellende uit zijn leven te verdrijven.

Wanneer Vander Linden is uitgezongen blijkt Brusselmans populairder te zijn dan de toog. Mensen die een pilsje proberen te scoren, gaan instinctief aanschuiven waar er het meest volk is, maar zien dan dat er daar geen tapkraan is, maar slechts een beroemde schrijver die boeken signeert.

Bij de echte toog staat de Goudablonde vrouw van daarjuist. Zij heet Katrijn van Hauwermeien en ze is helemaal geen Hollandse, maar een West-Vlaamse die haar tongval is verleerd doordat ze Roeselare heeft ingeruild voor Amsterdam. Tevens is ze redacteur van Herman Brusselmans. "En dat verdient echt goed", verklapt ze.

Het loopt hier vol met personages uit Brusselmans' literatuur. Zo ontmoeten we bijvoorbeeld Aïsha. Zij was verantwoordelijk voor het vallende glas van daarjuist. We kennen haar van een passage uit 'Ik ben rijk en beroemd en ik heb nekpijn'. Onder het pseudoniem Rani heeft ze het eerste seizoen van Peking Express gewonnen.

Daar hoeft ze zich niet voor te schamen, want een beetje verder staat het personage Gerry, dat onder het pseudoniem Jeroen Denaeghel meegedaan heeft aan het eerste seizoen van Big Brother, maar dan zonder te winnen. Ondanks die kwalijke periode uit zijn leven bekleedt Gerry tegenwoordig een eerbiedwaardige functie, namelijk hoofdredacteur spelen bij P-magazine. Volgens de jongste CIM-cijfers boerde P in 2013 met dubbele cijfers achteruit, maar insiders weten dat de verkoop weer aantrekt. Dat heeft alles te maken met de aanwerving van Melissa Janssens.

Ook het personage Ökki is van de partij. Onder de schuilnaam Ramo is Ökki de baas van de Godot, een grand café waar je tevreden terugkeert. Gerry en Ökki doen waar ze goed in zijn: opscheppen tegen elkaar. Omdat ze al wat ouder worden, stoefen ze hoofdzakelijk over de wilde feestjes waar ze tien jaar geleden nog binnen mochten. "Muilen is een Turks woord", besluit Ökki één van zijn straffe verhalen.

Politiek cartoonist Erik Meynen, echte naam De Meeuw, arriveert wanneer het feestje stilaan ten einde loopt. "Zeer rare man, die Erik", fluistert Ökki me toe. "Weet je wat hij antwoordt als je hem vraagt met welke vrouw hij zou poepen als hij echt mocht? 'Ik weet het niet, ik moet eerst verliefd worden.' Allez, zeg dan toch Monica Bellucci of zoiets! Wat is dat nu?"
"Wat zijt ge weer aan 't roddelen, kleinen?", komt Melissa Janssens tussenbeide. Zij is een doortastende vrouw, voor wie Ökki deemoedig het trotse hoofd buigt.

De dj's halen meer gekraak dan muziek uit hun platen, de activiteit achter de toog neemt zorgwekkend af, het sluitingsuur komt aangemarcheerd over de kasseien van de Schepenenvijverstraat. Het is tijd, Herman Brusselmans claimt zijn vrouw. "Kom, we gaan een kind maken."

En wij hebben een nieuw meesterwerk te lezen.

Beeld DM
Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
De literatuur van Herman Brusselmans haalt het mooiste naar boven in mensen.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Romanpersonage Ökki keurt de kwaliteiten van Melissa Janssens als nieuwe vrouw van Herman Brusselmans.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Stel niet uit tot morgen wat je vannacht nog kunt doen, dus zit Herman Brusselmans met vlijt boeken te signeren.Beeld Tim F. Van der Mensbrugghe
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234