Zondag 17/11/2019

cd van de week

Meneer Michiels - 'Met voorbedachte rade': DJ 4T4 is thuisgekomen

Kristof Michiels flirt met flamenco, laat piano's ratelen, en haalt ook zijn triphopkant boven op zijn eerste plaat als zichzelf. Beeld Bas Bogaerts

Kristof Michiels is van vele markten thuis. Als DJ 4T4 van 't Hof van Commerce. Of van Magik Ballet Ensemble. En met 'Lips Don't Move' had hij een hit als spilfiguur van Ultrasonic 7. Nu laat hij als Meneer Michiels weer een andere gedaante zien: de zijne.

Dat hij in het Nederlands kon rappen, wisten we al sinds zijn hilarische bijdrage aan Stuntman van 't Hof van Commerce. Dat hij echt een alleskunner is, bewijst Michiels ten overvloede op dit solodebuut, waar hij, op het inspelen van de gitaren na, letterlijk alles voor zijn rekening heeft genomen. Schrijven, spelen, programmeren, producen, zingen, rappen, mixen, masteren, de hoes ontwerpen én het afgewerkte ding uitgeven. Van thuis uit. Als hij voor zijn volgende verjaardag een selfiestick cadeau krijgt, komt de hoesfoto voor de tweede plaat vast ook van hem.

Vorig jaar was er al de aanstekelijke single 'Uitverkoren', een verfrissend visitekaartje waarop Michiels met veel gevoel voor humor zijn eigen kijk gaf op het begin van de geschiedenis. Een fee - bloot en al, en ze kwam niet eens om te poepen - meldt hem hoogstpersoonlijk dat hij geschapen is voor het podium, en geboren om te leiden. Het is grootspraak die bij hiphop hoort zoals gin bij tonic, maar zijn heerlijke gevoel voor zelfrelativering zorgt ervoor dat je het nummer meteen weer op repeat zet.

Niet zo handig nu de song ook de cd opent, want de rest van het songmateriaal moet er geenszins voor onderdoen. Neem 'Goed verdwenen': hiphop, maar wel met een knoert van een refrein. Bovendien blijft Michiels naast een rapper ook een zeer behoorlijke zanger, wat minder evident is dan het lijkt. Fijn trouwens dat hij zich bij momenten complexloos aan pure popmuziek waagt. Onder muiterij borrelen eightiessynthesizers die zo uit de meest romantische scene van Flashdance lijken geplukt, en het ingetogen 'Niks gaat verloren' begint zowaar als iets van Coldplay.

Michiels' vuistdikke Limburgse accent swingt als de heupen van Beyoncé, en de rijke instrumentatie zorgt ervoor dat Met voorbedachte rade een zeer gevarieerd geheel vormt dat tot de laatste seconde blijft boeien.

Thuiskomen

Je hoort strakke flamencogitaren, ratelende piano's, lome triphopbeats en - ook fijn - een naar de eigen mond hertaalde cover van de Doe Maar-classic 'Doe maar net alsof'. En als de stem van Marlies Dorme - u kent haar van Waar Is Ken? - plots opduikt in 'Just niks ni', is het helemaal feest.

De thematiek van de songs voelt onmiddellijk herkenbaar aan. 't Zijn bespiegelingen over het leven van alledag. Tevreden zijn met de helft en, op eenvoudig verzoek, zelfs nog minder. Alles weg wat overbodig is.

Less is more, maar dan in het Limburgs. Het heeft misschien even geduurd voor hij zijn sleutel vond, maar Kristof Michiels komt echt thuis op deze plaat.

De weg indachtig die deze multitasker voordien al had afgelegd, is dat geen geringe verdienste. Champagne! Of zoals hij het zelf formuleert op 'Nergens naartoe': 'hoera voor mij'.

Beeld rv
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234