Dinsdag 21/01/2020

Concertverslag

Melancholie en multiliefde met Sun Kil Moon en Unknown Mortal Orchestra op Boomtown

Mark Kozelek, de knorrige frontman van Sun Kil Moon. Beeld Alex Vanhee

Midden in de Gentse Feesten, op de Kouter, is Boomtown dinsdag stevig gestart: een uitverkochte grote zaal in de Handelsbeurs voor Sun Kil Moon en een aardig volgelopen plein voor Unknown Mortal Orchestra. Twee keer hoorden we iemand lijden aan het leven, maar voorts kon het verschil niet groter zijn.

Boomtown in Gent is een van de aangenaamste festivals van de zomer: veel aandacht voor ecologie (herbruikbare bekers, een volledig duurzame BoomBar), comfortabele locaties (het Kouter-plein, twee zalen in de Handelsbeurs) en een mooie combinatie van jonge wolven en gevestigde waarden, zowel van eigen kweek als van internationale allure. Tot die laatste categorie behoren Sun Kil Moon (****) en Unknown Mortal Orchestra (***), twee bands die publiek ronselden van ver buiten de Gentse stadsmuren.

Sun Kil Moon, de band rond brompot Mark Kozelek, stond anderhalf jaar terug al eens in de Handelsbeurs om zijn meesterwerk Benji (2014) te presenteren. Dat werd een moeilijke maandagavond, met een nukkige - dronken? - Kozelek die zijn publiek beledigde en meer dan twee uur lang doorging. Ontroering, verveling en irritatie speelden toen haasje-over in ons gemoed - het spelletje eindigde zonder duidelijke winnaar. Wie er toen bij was, verwonderde zich niet over Kozeleks sneren naar The War on Drugs en zijn eigen fans van later dat jaar.

Kozelek had gisteren dus iets goed te maken. Verontschuldigingen kwamen er dan wel niet - we kregen alleen een korte opmerking over een tand die hij vorige keer in Gent brak, wat hem 3.000 dollar kostte. Maar de man compenseerde zijn schofterigheid met een intens concert van een uur waarin hij de hoogtepunten aan elkaar reeg.

'Hey You Bastards I'm Still Here', zong hij aan het begin en de toon was gezet: de getroebleerde troubadour bleek haast een rapper die zijn woorden spuwde over een ritme dat door twéé drummers werd aangegeven. Kozelek zette het zelf ook nog eens kracht bij op een floor tom. Ook aan het eind, in het kortverhaal 'This Is My First Day And I'm Indian And I Work at the Gas Station', propte Kozelek meer woorden in één track dan de gemiddelde hiphopper.

Kozelek propt meer woorden in één track dan de gemiddelde hiphopper. Beeld Alex Vanhee

Hartverscheurend verhaal

Een van de twee drummers was trouwens Steve Shelley van Sonic Youth, en ook op gitaar speelde een legende uit de indiescene mee: Neil Halstead van Slowdive. Die weefde delicate gitaarmotiefjes door 'Carissa', een hartverscheurend verhaal waarin Kozelek zong over zijn achternicht die levend verbrandde in een bizar ongeval. "Meant to find some poetry to make some sense of this, to find a deeper meaning", hoorden we in die song, en in dat zinnetje hoorde je wat Kozelek met zijn muziek wilde bereiken: bewaren wat hem dreigt te ontglippen.

Prachtmoment: Kozelek die zijn publiek aanspoort om mee te zingen met de woorden "kom op jongens, anders is dit gênant". "Make sure her name is known across every sea", was de slotzin uit 'Carissa', en reken maar dat het schijnbaar onbenullige, tragisch geëindigde leven van 's mans achternicht in de Handelsbeurs een diepere betekenis heeft gekregen.

Kozelek de klootzak? Allerminst dus, en een ploert zou ook nooit zo'n mooie cover van Nick Caves 'The Weeping Song' kunnen brengen. Kozelek zei er verder niets over, maar bij zinnen als "O father, tell me, are you weeping? / Your face seems wet to touch" kon je alleen maar denken aan Caves onlangs verongelukte zoon. Een weergaloos eerbetoon.

Gênante taferelen

Nog meer hoogtepunten: 'Richard Ramirez Died Today of Natural Causes' en 'Dogs', twee songs uit Benji die hier een rafelig rockjasje aangemeten kregen. In die laatste song leek Kozelek ter plekke gênante jeugdtaferelen vol stuntelige contacten met meisjes te herbeleven. Bij 'Alesund', dat Kozelek op verzoek van een fan op de eerste rij bracht, kregen we al spijt dat Sun Kil Moon maar een festivalset van een uur mocht spelen. Het was een flard a capella folkpracht, waarbij Kozelek grapte dat hij zijn band niet eens nodig had: "Ik creëer hier magie zonder jullie!"

Alleen het iets te zeer meanderende 'I Watched the Film The Song Remains the Same' deed de aandacht verslappen, al hoorden we ook hier een zinnetje dat Kozelek helemaal typeerde: "I discovered, I cannot shake melancholy". Yup, Kozelek is een onverbeterlijke droefsnoet. Maar als hij zijn melancholie zo hevig en tegelijk relativerend, zo smartelijk en tegelijk grappig kan brengen als gisteren in Gent, blijven wij luisteren.

Kozelek de klootzak? Allerminst dus, en een ploert zou ook nooit zo'n mooie cover van Nick Caves 'The Weeping Song' kunnen brengen. Beeld Alex Vanhee

Treurnis en euforie

Nog zo'n lijder aan het leven is Ruban Nielson, spilfiguur van Unknown Mortal Orchestra (UMO), die in zijn nummers worstelt met zijn verslavingen en depressies, de combinatie van vaderschap en artiestenbestaan én een driehoeksverhouding. Al drong dat droeve kantje niet meteen door op de goed gevulde Kouter: openers 'Necessary Evil' en 'Like Acid Rain', allebei uit het fijne album Multi-Love (2015), kwamen voor de dag als respectievelijk frisse funk uit de Chic-school en weidse spacedisco. Maar wie goed luisterde, hoorde in 'Like Acid Rain' hoe "tears are falling down".

Ook het oudere 'From the Sun' combineerde cheesy synthesizers en vrolijke sixtiesflair met weinig opbeurende gedachten als "isolation can put a gun in your hand". Treurnis en euforie troffen elkaar in een donker hoekje van de discotheek, met Nielson als lijkbidder én gangmaker.

Op Multi-Love boog UMO zijn psychedelica om tot een meer dansbare, synthgedreven sound, en het viel in Gent op hoezeer oudere songs als 'From the Sun', 'So Good at Being in Trouble' en 'Thought Ballune' een nieuwe, funky gedaante hadden gekregen. Alleen de oudere, op herkenningsapplaus onthaalde hitjes 'Ffunny Ffrends' en 'Swim and Sleep (Like a Shark)' reikten nog naar roezige sferen met soezerige melodieën en rinkelende gitaren.

Ruban Nielson, spilfiguur van Unknown Mortal Orchestra. Beeld Alex Vanhee

Instrumentale freak-outs

UMO leek niet onder de indruk van de grote massa waarvoor ze stond, en speelde alsof in een kleine club aantrad. In het fel naar Prince lonkende 'Ur Life On Night' zat een lange instrumentale freak-out, compleet met drumsolo van de uitstekend roffelende Riley Geare en een rondje pedaaltjes uittesten van zanger-gitarist Ruban Nielson - de man leek bij momenten haast vergroeid met zijn instrument. En ook in het bijna jazzy 'So Good at Being in Trouble' nam Nielson de tijd om uitgebreid te tonen wat voor een klassegitarist hij is, hij ging er zelfs even bij zitten, vooraan op het podium.

Die jams, hoe vakkundig ook, zorgden er helaas ook voor dat UMO de Kouter lange tijd niet helemaal mee kreeg - en wellicht zaten de soms wat gammele klank en het beperkte charisma van Nielson daar ook voor iets tussen.

Zanger-gitarist Ruban Nielson leek bij momenten haast vergroeid met zijn instrument. Beeld Alex Vanhee

Driehoeksverhouding

Het publiek zat duidelijk te wachten op radiohit 'Multi-Love', en toen die als voorlaatste song werd ingezet, golfde het enthousiasme over het plein. Overal leken ellebogen en schouders uit hun gewrichten te springen. Nielson bezong de complicaties die bij een driehoeksverhouding komen kijken: "Multi-love got me on my knee".

En ja, de Kouter ging finaal door de knieën voor deze gouden popmelodie. Geen idee hoeveel ménages à trois er afgelopen nacht nog zijn ontstaan, maar afgaand op de dolle dansjes tijdens de geflipte disco van setsluiter 'Can't Keep Checking My Phone' hebben ettelijke Gentse slaapkamers vast onverwachte logés gekregen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234