Donderdag 29/10/2020

RecensieDansvoorstelling

Meer Marina Abramović dan Missy Elliott. ‘Jezebel’ van Cherish Menzo is minder politiek dan het lijkt

Cherish Menzo.Beeld rv

Is Jezebel van Cherish Menzo nu een feministisch statement of een schaamteloze herhaling van stereotypen over het zwarte vrouwenlichaam? Onze 50 cts: het is een prille vormoefening die geen enkele politieke lading écht dekt.

In Jezebel zet de Nederlandse danser Cherish Menzo (°1988) drie types jezebels neer (vrouwen die hun erotische uitstraling inzetten om macht uit te oefenen), geïnspireerd op de video vixens, hiphopbitches die eind de jaren 1990 opdoken in de muziekvideo’s van mannelijke artiesten en op een agressieve manier hun seksualiteit uitspeelden. Maar kon dat wel, zo’n herhaling van het geseksualiseerde vrouwenlichaam op de bühne?

De vraag is of de voorstelling die vraag wel stelt. Wie een hiphopfeestje verwacht, komt bedrogen uit: Jezebel is eerder een vertraagde, geabstraheerde en uitvergrote versie van die – op zich al groteske – wereld. Na haar verschijning op een low-rider speelt het eerste deel van Menzo’s show zich af vooraan op de bühne, waarbij ze zich voor de camera ‘verdierlijkt’. Niet op de beruchte Jef ‘Black Venus’ Geeraerts-manier; de associaties zijn veeleer kafkaiaans: met haar decimeterlange opzetnagels krioelend voor het gezicht wordt Menzo een insect, de close-up van haar uit de mond hangende tong doet denken aan een paling. Sensueel is dat niet, laat staan seksueel.

In een tweede fase maakt de verdierlijking van haar lichaam plaats voor abstrahering. Iedereen die ooit porno keek – en zeg nu niet dat u dat nooit deed – kent het: op een gegeven moment verliezen de lichamen hun reële contouren en zie je nog slechts bewegende vormen, zonder seksuele connotatie. Dat is wat Menzo hier beproeft: een uitvergroting van de sowieso al uitvergrote seksualiteit van de vixens, tot op het punt dat haar lichaam een museale installatie wordt – de zwarte trillende billen worden een machine in plaats van een onderdeel van een vrouwenlichaam. Meer Marina Abramović dan Missy Elliot, zeg maar.

Dat Jezebel een vormspel is, bevestigt het derde deel, waarin Menzo een mannelijke rapper playbackt – met diepe stem en hilarische mimiek – en vervolgens in een opblaaspak kruipt om te transformeren tot big momma. De vervreemding bereikt hier een hoogtepunt: twee keer maakt ze van zichzelf een groteske stripfiguur, op een manier die grappig is, maar ook niet echt diep snijdt.

Voor alles voel je dat dit een pril werk is. Het bewegingsmateriaal is eenvormig, bij momenten eentonig. Jezebel is een reeks vormoefeningen die aan elkaar worden geschakeld zonder dat daar een overkoepelende idee wordt boven geplaatst, laat staan een morele stellingname. Misschien zien we in deze overgepolitiseerde tijden net iets te gretig en net iets te snel een kunstwerk aan voor een politiek statement.

Van 27-29/11 tijdens kfda in Brussel, kfda.be, grip.house

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234