Vrijdag 29/05/2020

DM Zapt

Meer dan 8.000 coronadoden telt ons land inmiddels. En nog altijd hebben we geen moment van nationale rouw ingelast

Elke Van Hoof.Beeld Tim Dirven

Stef Selfslagh zet deze week de blik op oneindig. Vandaag: VUB-professor Elke Van Hoof pleit in Terzake voor een moment van nationale rouw.

Morgen begint fase 1A van ons powerpointleven: de versoepeling van de coronamaatregelen. Dat klinkt velen wellicht als marsmuziek in de oren, maar mij doet het woord ‘versoepeling’ altijd denken aan onderbroeken die niet langer kunnen volhouden dat ze over al hun elastische vermogens beschikken. Toch eens aan Dirk De Wachter vragen of daar zonder elektrotherapie iets aan te doen is.

Ondertussen blijf ik het jammer vinden dat de Nationale Veiligheidsraad ons niet heeft opgedragen om ook onze stugge volksaard te versoepelen. Zelfs in dystopische tijden houden we niet bepaald opendeurdagen in ons hart. We applaudisseren wel voor de zorgverleners, maar de nabestaanden van coronaslachtoffers moeten het stellen met nauwelijks waarneembare hoofdknikjes.

De Belgische kop-in-kasattitude heeft een elke dag schandaliger wordend gevolg: we hebben nog altijd geen moment van nationale rouw ingelast. Meer dan 8.000 coronadoden telt ons land inmiddels. En nog altijd hebben we de getroffen families geen symbolisch hart onder de riem gestoken. Hoe lomp kan een samenleving zijn?

In een recente Terzake hield VUB-professor Elke Van Hoof nochtans een overtuigend pleidooi voor een nationaal troostritueel. “De nabestaanden hebben vaak niet eens afscheid kunnen nemen van hun geliefden”, zei ze. “Wordt het niet hoog tijd dat we die mensen als gemeenschap opvangen? Dat we hen laten weten dat we aan hen denken?”

De rouwenden die in hun kot hun verdriet zitten te verbijten zijn natuurlijk niet de enigen die het vandaag moeilijk hebben. Er zijn ook de zorgverleners die meer patiënten moeten opgeven dan ze kunnen redden. De singles die steeds langere gesprekken voeren met hun sanseveria trifasciata. De grootouders die de weinige tijd die ze nog met hun kleinkinderen kunnen doorbrengen zien wegtikken op hun mechanische mantelklok.

Maar toch. Ik mag er niet aan denken dat ik vandaag een dierbare zou verliezen en de knuffels van mijn vrienden via Zoom in ontvangst zou moeten nemen. Dat ik tijdens mijn afscheidsspeech in het rouwcentrum zou moeten toekijken op vijftien strategisch verspreide toeschouwers, als waren het figuranten in een experimenteel theaterstuk.

Daarom: laat het organiseren van onze nationale rouwgeste vandaag nog een aanvang nemen. In Terzake legde Elke Van Hoof uit welke vorm zo’n gebaar zou kunnen aannemen: “Speel op alle radiozenders elke middag hetzelfde lied voor de nabestaanden. Zo weten ze dat we hen niet vergeten zijn.”

Mag ik ‘Narrow Daylight’ van Diana Krall suggereren? Al was het maar voor die ene zin, die vandaag zo mooi de eenzaamheid van nabestaanden in quarantaine vertolkt: ‘Is the kindness we count upon / Hidden in everyone?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234