Zondag 19/01/2020

Review

Mauro en Braaknoot Ensemble laten Satan waken over Brussel

Mauro Pawlowski en Braaknoot Ensemble draven als de ruiters van de Apocalyps doorheen bizarre en donkere geluidslandschappen. Beeld Alex Vanhee

In de AB hield Mauro Pawlowski heksensabbat, met de meest occulte plaat uit het oeuvre van Boudewijn de Groot. Diens psychedelische universum van Nacht en Ontij (1968) bouwde het Braaknoot Ensemble naar eigen zeggen uit tot persoonlijke speelgoedwinkel. In deze Boetiek van Beëlzebub hoorde je zowel toverkollen als acid heads garen spinnen.

Laat het maar over aan een Evil Superstar, om van een muziektempel als de AB een oord van verderf te maken. Een uur lang liet orkestmeester Mauro Pawlowski je verdolen in een wereld waar oude alchemisten vage spreuken ijlen, en het groepsgeluid van diep onder de aarde lijkt te komen, uit spelonken en holle grotten. Of zoals het al klonk in Nacht en Ontij: “uit gebouwen die angstvallig gemeden worden door mannen en vrouwen van debiele dorpen in het achterland, het volkje dat overal vandaan in drommen aan komt zetten.” Wij verlieten tijdelijk ons debiel dorpje in het achterland van Brussel, om gehypnotiseerd te raken door deze zwarte mis van Mau en Bou.

Boudewijn de Groot is er zelf nooit in geslaagd om Nacht en Ontij (1968) naar een liveshow te vertalen. Te duur en te complex zou die productie worden, schatte hij. Niet van een kleintje vervaard, had Pawlowski daar gelukkig geen oren naar.

Duvelstoejagers en ruiters van de Apocalyps

In de AB krijg je evenwel geen gemakzuchtig of gruizig doordrukje van die even occulte als obscure plaat te horen. De live-interpretatie van dit twaalfkoppige gezelschap verschilt zelfs drastisch van insteek. Zo wordt de vertelstem van Boudewijn door actrice Lore Dejonckheere overgenomen, terwijl Annelies Van Dinter (Echo Beatty) en Mauro afwisselend - of samen - de zang voor hun rekening nemen.

Met elf trawanten draaft duvelstoejager Mauro ook als de ruiter van de Apocalyps doorheen geluidslandschappen van sludge, sixties blues, krautrock, freejazz, psych-pop en Perzische motiefjes. Roman Hiele krijgt dan weer een glansrol als elektronaut, terwijl Pascal Deweze een heerlijk mopje bas speelt die de sixties doen herleven, en Fulco Ottervanger zijn eigen duivels (en Gierende Beren) ontbindt op toetsen.

Koortsig kermiswalsje

Ergens in de set menen we zelfs even ‘Inner City Blues’ van Marvin Gaye te horen verdwijnen in de mix. Puur toeval, zullen we achteraf horen. Maar toch kun je je onmogelijk van de indruk te ontdoen dat dit concert net zo goed opgevat mag worden als een historische geluidscollage. Zes decennia muziekgeschiedenis dienen zich in werveltempo aan, en overspannen de set in diepe of helse kleuren.

Dit obscure onderonsje in de AB, “waar heksen en kobolden de kont van de duivel kussen”, begint met een strijkerskwartet dat zich staande houdt voor een backdrop waar indringende groene ogen zich gaten in je kleren branden. Nacht en Ontij werd indertijd opgevat als een “geluidsfilm”, en dat idee is Mauro duidelijk trouw gebleven. Op de achtergrond worden koortsige manga-beelden geprojecteerd, die straf genoeg ook wérkelijk in dienst van de muziek staan. Terwijl een soort kermiswalsje wordt ingezet, zie je bijvoorbeeld een paardjesmolen op en neer dansen voor je ogen.

Mauro en Braaknoot Ensemble brengen hommage aan Boudewijn de Groot Beeld AB

Vlees van verkoolde kinderen

Verder ben je getuige van door het zwerk zwervende oogballen, sterrenhemels die schitteren en dan weer dreigen, blikkerende tanden, schaduwspelen en zelfs een massa-orgie. “Daar zit hij, de duivel wiens kont is gelikt en die zich nu tegoed doet aan het vlees van verkoolde kinderen,” klinkt het in de zaal. “En voor zijn troon dansen en zingen heksen te zijner ere.” De hectische visuals op de achtergrond belichamen een soortgelijke nachtmerrie in kwaadaardig kwadraat. 

Geen idéé wat er precies in het drinkwater zit, ten huize visueel artiest Jaak De Digitale. Maar we betwijfelen of we daar zelf ook een slokje van zouden willen. Zelfs de meest ervaren acid head zou trouwens al gauw berouw krijgen van een likje lsd vlak voor deze psychedelische show. Mauro en co laten Satan waken over deze voorstelling: niet de meest betrouwbare partner in crime bij illegale voorpret. 

Weird extravaganza

Oor's Pop Encyclopedie omschreef Nacht en Ontij indertijd als “een mystiek en pretentieus album dat Boudewijn de Groot van zijn publiek vervreemdde”. In Brussel is alleen de bevreemding een feit: de set zit even strak als straf in mekaar, en biedt tegelijk ruimte aan een soort cosmic jam. Blijkbaar zouden al heel wat festivals interesse hebben getoond in deze heerlijk weirde extravaganza. In dat geval, kids: do not take the brown acid. The brown acid is bad.

Dit is het eerste concert van een lange success-story, belooft Pawlowski nog tongue-in-cheek voor de bisronde, waarin het oude volksliedje ‘Onder de groene linde’ een herwerking à la Velvet Underground krijgt. Hopelijk houdt hij woord: deze Boudewijn in nieuwe zakken smaakt naar méér. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234