Woensdag 19/01/2022

InterviewMattias De Craene

Mattias De Craene (Nordmann) brengt solodebuut op sax uit: ‘Het leven is een solomissie’

Mattias De Craene: ‘Het is toch leuker om iets zélf te ontdekken en eigenhandig beelden op te roepen.’ Beeld © Stefaan Temmerman
Mattias De Craene: ‘Het is toch leuker om iets zélf te ontdekken en eigenhandig beelden op te roepen.’Beeld © Stefaan Temmerman

Een soundtrack bij films die niet bestaan. Zo klinkt Patterns for (a) Film, het solodebuut van Mattias De Craene. Een filmische langspeler waarin de Nordmann-man op saxuele ontdekkingstocht gaat.

Gunter Van Assche

“Het is altijd mijn - niet eens zo heimelijke - wensdroom geweest om ooit de soundtrack te mogen maken voor een film”, gaat Mattias De Craene (32) bij ons te biecht in het rode pluche van Sfinx, een bioscoopzaal in Gent. De saxofonist van Nordmann en MDCIII kent u vast al langer van zijn werk voor Dijf Sanders, Sylvie Kreusch en Millionaire. Maar nu bracht hij ook net een filmisch solodebuut op saxofoon uit. “Ik wilde vooral een gevoel van tijdloosheid creëren”, zegt hij daarover. Gewichtloos klinkt die net zo goed, opperen we. Alsof je in een abstracte, mistige droomwereld verzeild bent geraakt en zweeft tussen vage scènes, weemoedige impressies en prikkelende zinnebeelden.

Geen toeval: Patterns for (a) Film mag dan officieel ingeleid worden als de soundtrack bij films die niet bestaan, maar ze is net zo goed een klankband bij de dromen van zijn maker. “Ik heb weinig tot geen inspiratie opgedaan bij andere films of soundtracks”, beweert De Craene ook zelf. Al sluit de plaat qua sfeerschepping vrij nauw aan bij de bovenwereldse soundtrack van Under the Skin. Een sciencefictionfilm uit 2014 van Jonathan Glazer, over een bloedmooie en verleidelijke alien - gespeeld door Scarlett Johansson - die in de Schotse Highlands mannen tot willoze prooi herleidt. Brits multitalent Mica Levi bepaalt de hartslag van de film goeddeels door een eigenzinnige soundtrack.

Dromen

“Fijn dat je net die film aanhaalt, want zijn werk voor Under the Skin zette de toon voor mijn ambitie. Ik hou enorm van het suggestieve karakter van die soundtrack. Er wordt als het een ware een parallelle wereld geschapen. Je kunt ook nooit echt je vinger leggen op wat er zo vreemd aan is, en net daarom blijf je geïntrigeerd. Dat was net zo goed mijn intentie met deze plaat. In het tekstboekje staan filmscènes beschreven. Maar eigenlijk is dat meer de weergave van mijn eigen dromen. Ik gooi vooral lijntjes uit. Suggestief genoeg, zodat je als lezer en luisteraar zélf een wereld van beelden moet creëren, zonder dat ik je mijn eigen universum opdring. De muziek klinkt daarom soms ook wat abstract. Het is toch leuker om iets zélf te ontdekken en eigenhandig beelden op te roepen, dan dat ik jou mijn eigen dromen letterlijk zou oplepelen?”

Pour la petite histoire: over welke dromen gaat het dan? “Ik droom véél en intens. Toen ik een jaar of vijf, zes was, droomde ik vaker van een zwarte, eindeloze ruimte waarin een bal in slowmotion botst, en steeds groter wordt. Geen idee hoe dat kwam, maar elke keer schrok ik wakker met een gevoel van onbehagen en angst. Wat die droom betekent? Ik gok op een hevig gevoel van machteloosheid.”

Diezelfde unheimische sfeer sluipt een paar keer binnen op deze plaat, alsof hij muzikaal aan traumaverwerking doet. “Dat is best mogelijk. Een trauma is twee generaties erfelijk, las ik. Via je DNA wordt dat van je grootouders doorgegeven aan jou. Ik kan er niet eens bij hoe vreemd en complex je innerlijke bedrading daarvoor dan niet moet zijn. En wie of wat staat in de controlekamer? Deze plaat is daarom ook een existentiële ontdekkingstocht voor mij. Het leven is een solomissie. Je wordt geboren, en krijgt maar één zekerheid mee: vroeg of laat zal je sterven. Om zin te geven aan dat absurde concept gaat iedereen daarom op in de ratrace van het bestaan. Je wil koste wat het kost iets achterlaten: een kunstwerk, een kind… Dat is bij mij niet anders, en ik wil op ontdekking gaan naar wie ik werkelijk ben, wat mijn mogelijkheden zijn.”

Alle songs delen slechts twee raakpunten. Eén: ze hebben allemaal een filmisch karakter. En twee: het vertrekpunt was altijd de sax van De Craene. Zelfs wanneer je vermoedt synths te horen. “Die saxgeluiden heb ik door een batterij effecten gestuurd”, vertelt hij. “Alleen in de oriëntaalse klanken van het meditatieve ‘Gameboy Garden’ hoor je ook de bansuri, een bamboefluit uit de Hindoestaanse muziek. Dat is een overblijfsel van mijn liefde voor Japanse new age. liet me daarin op sleeptouw nemen door het Japanse minimalisme van Midori Takada. Maar verder haalde ik uitsluitend zelf opgenomen saxofoonklanken door de mangel met computersoftware, effectenpedalen en loopstations.”

 Decraene:  ‘Weirde melancholie, dat vat het wellicht samen.’ Beeld © Stefaan Temmerman
Decraene: ‘Weirde melancholie, dat vat het wellicht samen.’Beeld © Stefaan Temmerman

Een beetje zoals de avant-garde saxofonist Colin Stetson, die eerder werkte met Arcade Fire en Tom Waits? Hij werd gevraagd voor de score van de huiverfilm Hereditary. De regisseur droeg hem slechts één zaak op: “I want to feel evil.” Daarop ging Stetson aan de slag met bewerkte stemmen, klarinet en strijkers die hij liet kriepen en krijsen “als dolle vleermuizen”. De Craene zou Stetson geen inspiratie voor zijn eigen plaat durven noemen. “Ik vind die score een beetje gladjes klinken. Maar het is wél een inspirerend figuur. Zelf liet ik mijn sax ook voortdurend anders dan gewoonlijk klinken. Met piepkleine geluiden, zoals mijn ademhaling of speeksel dat je hoort spatten, ging ik aan de slag om ze groter te maken.”

‘The Lighthouse’ is dan weer geënt op de gelijknamige, psychologische horrorfilm van Robert Eggers die vorig jaar verscheen. Een film over de isolatie van twee vuurtorenwachters, Willem Dafoe en Robert Pattinson, die afdalen naar de waanzin. “Ik kan me de soundtrack van die film zelfs niet meer herinneren, maar de beklemmende sfeer van die film wel. Daarmee ging ik aan de slag. Maar op het eind van de dag wil ik je met mijn muziek niet op je ongemak stellen. Waar ik dan liever op inzet?” Hij denkt even na. “Weirde melancholie. Dat vat wellicht alles samen.”

Patterns for (a) Film verschijnt bij De Werf Records

Mattias De Craene speelt 23/12 in de Handelsbeurs

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234