Woensdag 24/04/2019

Concertverslag

Mastodon in uitverkochte AB: sonische sloophamers

Beeld Damon De Backer

Het is al haast twee jaar sinds Mastodon nieuw werk uit bracht. Toch blijkt de Amerikaanse sludge-metalband het touren nog lang niet beu. Het viertal speelde gisteren vol passie en vuur in een uitverkochte AB. Met aan het eind ook Scott Kelly van Neurosis, die de groep kwam vervoegen. Het Noorse Kvelertak bracht de zaal eerder op de avond al aan het kolken.

Als Mastodon er zin in heeft, dan houdt het de pauzes erg kort en laten ze de muziek spreken. Gisteren was zo’n avond. Het hongerige publiek kreeg op anderhalf uur achttien songs voorgeschoteld, vol strakke sludge-riffs en tempowisselingen. Krachtig en compact. Een foute noot hebben we amper gehoord. Het vuur werd al vanaf openingssong ‘Iron Tusk’ aan de lont gestoken. Drummer Brann Dailor roffelde een marsritme, waarop drie gitaren hoog de lucht in werden geheven.

Een frontman heeft Mastodon eigenlijk niet. Alle vier de groepsleden nemen vocalen voor hun rekening. Zelfs gitarist Bill Kelliher, die de keet bijeen brulde met ‘Mother Puncher’. En toen solo-gitarist Brent Hinds ‘Sleeping Giant’ zong, keelde de halve AB mee. Bassist Troy Sanders stond centraal en ging alsmaar meer wijdbeens staan, om te laten voelen dat hij heel zijn lijf inzette. Het eerste uur nam de man met de pluizige baard slechts één keer het woord. Om te vertellen hoe goed het deed in België te zijn.

Beeld Damon De Backer

Tijdens ‘Toe to Toes’ liep het technisch even mis. Er ontstond paniek aan de P.A., omdat de grafische beelden op het videoscherm bevroren. Haast niemand die dat merkte of er om maalde. Het tempo ging nog meer de hoogte in. ‘Chimes at Midnight’ van vorige plaat Once More ‘Round the Sun legde kolen op het vuur, ‘Megalodon’ kreeg een drumritme mee alsof Motörhead op het podium stond. ‘Ghost of Karelia’ deed Mastodon denderen als waren de olifantentroepen van Hannibal opgestaan. De visuals, die werkten intussen opnieuw en spuwden spookachtige beelden. Als subtiel eerbetoon aan Ghost? De band, die eerder deze week nog de Lotto Arena plat speelde, stond gisteren ongemaskerd mee tussen het publiek. Alle bandleden waren er, uitgezonderd Cardinal Copia. De frontman is naar L.A. voor de Grammy’s komende maandag.

Het is jammer dat Mastodon Grammy-genomineerde songs als ‘Curl of the Burl’ tegenwoordig negeert. The Hunter laten ze al een tijdje links liggen. De groep speelde wel opvallend veel uit Leviathan. Een conceptplaat gebaseerd op het boek Moby Dick, vol complexe ritmes en tempowisselingen zit. Niet alleen de openings- en slotsong gisteren kwamen uit dat tweede album, ook een begeesterend en triomfantelijk ‘I Am Ahab’.

Meer dan een voorprogramma

Mastodon leverde gisteren een mooi visitekaartje af. Maar ook de voorprogramma’s waren de moeite. Mutoid Man, met leden van Converge en Cave In, mocht de feestelijkheden openen. Maar het was vooral Kvelertak (****) dat de AB aan het kolken bracht. De Noorse metalband nam vorig jaar afscheid van stichter en zanger Erlend Hjelvik. Gisteren stond er een nieuw gezicht in de plaats, Ivar Nikolaisen. Met een zwartleren vest aan, één vuist hoog in de lucht en vooral een stevig stel luchtpijpen. Kvelertak lijkt herboren. Het vond gisteren een tweede adem, voor een volgepakte zaal. ‘Manelyst’ klonk knisperend fris en bracht de eerste crowdsurfers van de avond. Tijdens slotsong ‘Kvelertak’ dook de enthousiaste zanger zelf de massa in, om over de hoofden te gaan surfen. Deze Noren brachten een snelcursus ‘hoe een publiek voor zich winnen’.

Zo ook Troy Sanders, die in de AB een vuist op zijn hart legde. “Wat houden we van jullie en jullie bier, Brussel. De katers zijn hier wel de ergste”, meende de Mastodon-bassist. “We spoelen er nu eentje door.” Dat viel er hoegenaamd niet aan te merken. ‘Ancient Kingdom’ uit Mastodon’s recentste plaat Emperor of Sand klonk meesterlijk. 

De laatste veertig minuten werd de groep vervoegd door Scott Kelly. De zanger en (mede)stichter van experimentele metalband Neurosis is al lang een goede vriend. Zijn zanglijnen gaven Troy Sanders de kans wat meer rond te lopen en tegen Bill Kalliher aan te gaan schurken. ‘Crack the Skye’ toverde een bende crowdsurfers tevoorschijn, terwijl de band zelf ging headbangen als kakelverse tieners. Ook Scott Kelly gordde een gitaar om, om tijdens ‘Diamond in the Witch House’ nog een extra laag te leggen in de fundering van Mastodon. Afsluiter ‘Blood and Thunder’ werd de laatste sonische sloophamer, snoeihard in het gezicht. Echt iedereen zong mee, terwijl de halve AB één grote moshpit werd. Prachtig zicht. Sanders beloofde dat Mastodon snel de studio in kruipt, om volgend jaar terug te keren als de nieuwe plaat er is. Wanneer ze dan opnieuw spelen als gisteren, zijn ze zeker welkom.  

Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.