Donderdag 17/10/2019

Review

Mark Knopfler kabbelt in een uitverkocht Sportpaleis

Beeld alex vanhee

Sinds de split van Dire Straits in '95 heeft Mark Knopfler geen echte hits meer gehad, maar toch trekt de Londense zanger-gitarist ook achttien jaar na datum nog steeds een vol Sportpaleis. Zondagavond stelde hij in Antwerpen 'Privateering' voor, zijn jongste solo-cd.

Anderhalf jaar geleden verzorgde Knopfler nog nederig het voorprogramma van Bob Dylan in het Sportpaleis, maar dat had minder met financiële noodzaak te maken dan met het feit dat Knopfler een onvoorwaardelijke fan is. Knopfler ontbond Dire Straits destijds omdat de groep te groot geworden was om er zelf nog plezier aan te beleven, en sindsdien beperkt hij zijn publieke profiel tot het stricte minimum.

Knopfler - drieënzestig, inmiddels - maakt ongestoord de platen die hij wil maken, en de zeldzame keren dat hij zich toch tot samenwerkingen met bekende collega's als Emmylou Harris of Chet Atkins laat verleiden, is dat eerder uit liefde voor de muziek dan om een nieuw marktsegment aan te boren. Naast een handvol soundtracks heeft Knopfler ondertussen zeven soloplaten uit, maar 'Privateering' is de eerste dubbelaar uit zijn carrière.

Met de jaren is hij steeds verder afgedreven van de popmuziek ten voordele van een ambachtelijker, ruraler geluid waarbij blues, country en keltische folk hoog op de inhoudstabel staan. Twee elementen zijn wel gebleven: Knopfler's glasheldere, uit de duizenden herkenbare gitaarspel staat nog steeds centraal, en ook zijn mompelende manier van zingen neemt als vanouds een plaats op het voorplan in.

Helaas is Knopfler nooit een flegmatiek frontman geweest. In Antwerpen compenseerde hij dat schrijnende gebrek aan charisma met muzikale virtuositeit, maar toch werd het onvergetelijke avond. Het rommelige geluid zorgde ervoor dat het zichtbare plezier waarmee Knopfler en zijn zevenkoppige band op het podium stonden lang niet altijd de laatste rijen bereikte. En dat niemand bij een productie in een enorme zaal als deze op het idee was gekomen om een videoscherm op te hangen -al was het maar voor een paar close-ups van dat adembenemende gitaarspel- daar kon je als weldenkend mens met je verstand niet bij.

Er werd dus enkel gecommuniceerd met de muziek. Op zich niet erg, want Knopfler schrijft ook nu nog knappe, ambachtelijke nummers, en het samenspel met de rest van de band was -als de galm even ging liggen, tenminste, om duimen en vingers bij af te likken. Knopfler behoort op de koop toe tot de witte raven die vijf minuten kan soleren zonder dat je één keer de behoefte voelt om op je uurwerk te kijken. En toch: te vaak dreven je gedachten af. Doordat het geluid niet goed zat, bleef er van zijn karakteristieke gemompel nog weinig over. Bovendien werd in veel van de nummers een intimiteit aangehouden die wat verloren ging in een zaal met de afmetingen van het Sportpaleis.

Zeker: de songs waren heel inventief ingekleed - 'Privateering' zelf kreeg bijvoorbeeld een kleurig palet van viool, lap steel, fluit en orgel aangepast-, maar jammer genoeg kabbelden ze te vaak aan een te gezapig tempo voorbij, zodat je op de duur zelfs als doorgewinterde fan moeite moest doen om een geeuw te onderdrukken. De schelle doedelzak die het instrumentale 'Father And Son' domineerde sneed als een slagersmes door je trommelvliezen, en het op een voorzichtig boogie woogie-ritme gemonteerde 'Corned Beef City' was evenmin van die aard om er opgewonden van te worden.

Knopfler is nooit erg kwistig met Dire Straits-classics in de set, en dit keer had hij er vier uitgezocht. Zowel 'Romeo & Juliet' -misschien wel zijn beste nummer- als het fraai uitgesponnen 'Telegraph Road' kregen knappe uitvoeringen mee, maar 'Sultans Of Swing' klonk alsof de heren uit de titel intussen een kunstheup hadden laten steken, en ook het tot in de bisronde bewaarde 'So Far Away' klonk als een verplicht nummertje. Nog het best was de groep wanneer er nieuw werk werd aangesneden. Bij 'Gator Blood' -zompige swamprock- en het melancholische 'Haul Away' voelde je ook dat Knopfler zélf een tandje bij stak. Maar eerlijk: die momenten waren dit keer te zeldzaam om de rest met de mantel der liefde te bedekken.

Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Beeld alex vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234