Dinsdag 05/07/2022

InterviewMarie Daulne & Kezia Quental

Marie ‘Zap Mama’ Daulne & dochter Kezia: ‘Elegantie en schoonheid maken geen teer muurbloempje van je’

null Beeld Daniil Lavrovski
Beeld Daniil Lavrovski

Allebei brengen ze een album uit. Voor Marie Daulne (57) van Zap Mama niets nieuws onder de zon, maar Kezia Quental (28) treedt als K.ZIA voor het eerst in de spotlights, met torenhoge ambities. Dit is het eerste dubbelinterview met moeder en dochter. ‘Als ik met iemand vergeleken moet worden, dan toch het liefst met haar.’

Gunter Van Assche

Vijftien jaar geleden zong Marie Daulne ‘Princess Kesia’, een sensueel slaapliedje over Kezia Quental, haar dochtertje van twaalf. In die periode spraken we de frontvrouw van Zap Mama voor het eerst. Toen vertrouwde ze ons toe: “Eigenlijk is onze relatie net als die in de comedyreeks Absolutely Fabulous: ik ben Edina, en Kezia is haar dochter Saffron die zich doodschaamt voor de escapades van haar ma. Ze zei me onlangs zelfs: ‘Ik ben de artistieke wereld beu, ik wil tussen serieuzere, intelligentere mensen leven.’ (lacht) Zo stuurde ze er zélf op aan om in Frankrijk op internaat te gaan, om tussen ‘normale mensen’ te kunnen leven.” Kezia zelf houdt het vandaag op een misverstand. “Ik wilde een andere milieu verkennen, bij de norm horen.”

We zijn nu anderhalf decennium verder. Deze week debuteert Marie Daulnes dochter onder de noemer K.ZIA (spreek uit als keezaaia) en lijkt ze doelbewust in de roemruchte schoenen van haar moeder te treden. “Ik weet op dit ogenblik zelfs niet meer wie het méést leert van de ander”, vraagt Daulne zich af. “Maar het zou me niet verbazen dat ik vandaag meer van mijn dochter opsteek dan omgekeerd.”

Marie Daulne

geboren op 20 oktober 1964 in Congo / debuteerde in 1991 als Zap Mama, met een mengeling van soul, gospel, hiphop en Afro-Cubaanse ritmes / genomineerd voor een Grammy in 1994 en voor een belangrijke Afro-Amerikaanse burgerrechten­award (NAACP) in 2010 / kreeg in 2019 de ‘Maestro Honoris Causa’ van de Stichting Conservatorium Antwerpen in deSingel / woont in Brussel

K.ZIA

geboren in november 1993 in Brussel, echte naam: Kezia Quental, is Congolees-Martinikaans-Belgische / is de dochter van Marie Daulne en Cirque du Soleil-paardenacrobaat Bernard Quental / introduceert op haar debuut Genesis naast K.ZIA, het Engelstalige personage, ook haar Franstalige alter-ego ZIA / woont in Berlijn

Wanneer moederlief even de kamer verlaat, lacht Kezia Quental over het cliché van kakelende moeders en dochters. Twee uur lang zullen de twee elkaar immers zo geduldig en respectvol aan het woord laten dat je amper kan geloven hoe het er in dit huishouden gewoonlijk aan toe gaat. “Wanneer we met zijn tweetjes zijn, is de dynamiek helemaal anders”, grinnikt Kezia. “Soms bel ik haar met een dringende vraag, maar na de obligate ‘hallo’ volgt dan meteen een woordenlawine van haar kant, waarna ze doodleuk ophangt. Zij praat, ik luister. (lacht) Ik geloof dat we elkaar nu uit beleefdheid voor jou laten uitspreken.”

“Het is zo’n beetje als je eerste kus, voor het eerst samen een interview geven”, lacht Marie Daulne wanneer ze weer naast haar dochter gaat zitten. “Dit mogen we nooit vergeten.” Dure woorden voor een levende legende, die met Zap Mama wereldwijd aanzien kreeg. David Byrne van Talking Heads schoof haar een contract en wereldroem onder de neus, acteur Wesley Snipes probeerde haar te versieren en Tom Cruise wilde haar muziek absoluut in de openingsscène van Mission: Impossible II.

Marie: ‘Toen ze vijf jaar was, onderbrak Kezia me al tijdens het slaapliedje. Dat zong ze liever zélf. Nochtans willen andere mensen mij daarvoor veel geld betalen. Beeld Daniil Lavrovski
Marie: ‘Toen ze vijf jaar was, onderbrak Kezia me al tijdens het slaapliedje. Dat zong ze liever zélf. Nochtans willen andere mensen mij daarvoor veel geld betalen.Beeld Daniil Lavrovski

Kezia, ben je als debutant niet geïntimideerd door die waanzinnige carrière van je moeder?

Kezia: “Als ik met iemand vergeleken moet worden, dan toch het liefst met haar. Zij was mijn allereerste voorbeeld en dat is ze gebleven. Haar leven, haar talent, haar uitstraling… Die hebben een zware stempel op mijn werk gedrukt. Als artieste heeft ze een eigen stijl en universum gecreëerd. Dat wil ik zelf het meest van al.

“Tegelijkertijd ben ik nu ook verrast omdat ik mijn mama al meer van dienst kan zijn dan ik ooit had gedacht. Ik help haar op weg met sociale media. En door mijn pr-studies kan ik haar ook advies geven in een muzikale wereld die helemaal veranderd is. Als kind had ik het moeilijker met het succes van mijn ouders en mijn afkomst. Toen ik in België en Frankrijk naar school ging, besefte ik al snel dat ik anders was dan de rest. Ik was nooit beschaamd voor mijn ouders, maar als onzekere tiener wilde ik soms dat mijn moeder haar kapsel bijvoorbeeld wat minder artistiek opstak. (lacht) Dat lag natuurlijk helemaal niet aan haar, wel aan mij. Voor mijn achttiende waren mijn zelfvertrouwen en eigenliefde helemaal zoek. Wanhopig probeerde ik erbij te horen: mijn haren moesten sluik vallen, net zoals bij de andere meisjes. Ondanks al die kunstgrepen bleek ik toch altijd weer het buitenbeentje. Mijn ouders waren ook de enigen die niet kwamen opdagen bij naschoolse activiteiten omdat ze zelf een voorstelling hadden of op tournee waren. En in elk souvenirwinkeltje vonden Sarah of Thomas wel een armbandje met hun eigen naam op, maar Kezia was er nooit. Ik háátte het soms dat alles zo anders was voor mij. Nu ben ik daar dankbaar voor. Op die manier werd ik gedwongen om bewust op zoek te gaan naar wie ik écht ben. In Berlijn, waar ik woon, ging mijn hele wereld open. Ik geloof echt dat die stad het paradijs is voor alle lelijke eendjes ter wereld, die zich er tot prachtige zwanen kunnen ontpoppen.”

Marie, jij hebt New York inmiddels opnieuw voor Brussel verruild.

Marie: “België is het perfecte land om je te hergroeperen. Om alles weer op een rijtje te zetten. Wanneer ik mezelf wil heruitvinden, keer ik terug naar Brussel. In New York kun je jezelf gewoonweg niet permitteren om even rustig na te denken. Daar moet je de klok rond werken om de rekeningen te betalen.”

Kezia: “België trekt mij vandaag minder aan, al zal het altijd mijn thuis blijven. Ik wil mijn land vertegenwoordigen, want mijn familie woont hier en mijn hart ligt hier. Maar mijn empire zal ik elders opbouwen. Wie weet verhuis ik wel terug naar hier als ik een gezin zou willen stichten. Ik heb het gevoel dat ik me vroeg of laat in een moederrol zal schikken. Ik heb niet de dure ambities om advocaat of dokter te worden als een plan B zich opdringt. Wel wil ik een liefde­volle moeder en toegewijde echtgenote zijn, die een gezin kan onderhouden en heerlijk eten op tafel zet. Iemand bij wie iedereen zich gehoord, gewaardeerd en geliefd voelt.”

Marie: (afgemeten) “Een huisvrouw betaalt de rekeningen niet. Van wie komt het geld, denk je?”

Kezia: “Daar heb ik dan mijn partner voor.” (lacht)

Marie: “Of je kan artiest blijven en desnoods een nanny inschakelen. Een van Kezia’s nanny’s in New York was trouwens de zus van Stromae. Kleine wereld. (lacht) Paul (Van Haver aka Stromae, red.) moest me dat onlangs zelf vertellen, want ik had die link nooit gelegd. Voor hij bekend werd, kwam hij eens schoorvoetend toegeven fan van Zap Mama te zijn. Hij heeft zelfs een van mijn gitaristen in zijn band aangenomen, omdat die heel bedreven is in Congolese gitaarlijntjes.”

Marie: ‘Toen ik een tiener was, waren zelfs mijn vriendjes bang van me. Mijn aura schrikt kennelijk af. Nu glimlach ik altijd wanneer ik iets eis, om mijn muzikanten minder te intimideren.’ Beeld Daniil Lavrovski
Marie: ‘Toen ik een tiener was, waren zelfs mijn vriendjes bang van me. Mijn aura schrikt kennelijk af. Nu glimlach ik altijd wanneer ik iets eis, om mijn muzikanten minder te intimideren.’Beeld Daniil Lavrovski

Ik zou het ook logisch vinden om Zap Mama in jouw muziek te herkennen, Kezia. Maar dat is eigenlijk niet zo.

Marie: “Dat zal haar rebelse kant zijn, zeker? Toen ze amper vijf was, onderbrak ze me al tijdens het slaapliedje. Dat zong ze liever zélf. Nochtans willen andere mensen mij daarvoor veel geld betalen.” (lacht)

Kezia: “Ik hoor in mijn muziek toch wel wat Zap Mama binnensluipen. Ik zing r&b, maar niet zoals Beyoncé of Rihanna dat zouden doen. Ik leerde op een andere manier te zingen omdat ik mama altijd goed in de gaten hield. Het grote verschil is dat we van een andere generatie zijn, denk ik.”

Genesis heet je debuutplaat, zoals het eerste boek van de Hebreeuwse Bijbel. Je komt niet over als iemand die gelovig is.

Kezia: “Ik ben deels katholiek opgevoed, omdat we een priester in de familie hadden. En ik heb een tijdje op een katholieke school gezeten. Maar ik ben vooral met spiritualiteit opgegroeid, met het idee dat er heel wat religies bestaan en dat ‘verbondenheid’ het belangrijkste is. Op de Bijbel heb ik nooit neergekeken. Het is een prachtige handleiding voor bepaalde waarden, zeden en lessen die je in het leven moet aanleren.”

Het Oude Testament vond ik als kind angstaanjagend. En als volwassene kan je eigenlijk alleen maar walgen bij de meest haatdragende passages, waarin God een kleingeestig eikeltje lijkt te zijn.

Marie: (lacht) “Ik kwam als kind bij de nonnen terecht, nadat ik mijn vader in Congo had verloren. Ik begrijp dus wel wat je bedoelt. De meeste verhalen zijn gruwelijk. De nonnen waren ook niet altijd beter. Zij noemden mij ‘het aapje’. Een vreselijk racistische opmerking, die vandaag niet meer door de beugel zou kunnen. Maar ik dankte die naam ook wel aan het feit dat ik iedereen vrolijk probeerde te maken als enige donkere meisje.”

Kezia: “Genesis koos ik vooral vanwege de krachtige titel. Iederéén weet wat het woord betekent. Oorsprong, begin. Dat is waar ik nu gevoelsmatig sta. Dit is het begin van een hopelijk grote erfenis die ik kan nalaten.”

Marie: “Odyssée (de naam van Zap Mama’s nieuwe album, red.) is ook zo’n geladen woord. Een mythische term die tot op vandaag nog niets aan belang heeft verloren. Mijn dochter staat aan het begin van haar reis, ik ben al even onderweg.”

Kezia: ‘Mijn moeder wordt soms met een godin vergeleken. Hoe ze praat, hoe ze loopt... Ze straalt een bijna bovennatuurlijke kracht uit. Alleen al daarom is ze mijn rolmodel’ Beeld Daniil Lavrovski
Kezia: ‘Mijn moeder wordt soms met een godin vergeleken. Hoe ze praat, hoe ze loopt... Ze straalt een bijna bovennatuurlijke kracht uit. Alleen al daarom is ze mijn rolmodel’Beeld Daniil Lavrovski

Kezia, ‘Commando’ zing je samen met je moeder. “Femme carabine”, klinkt het strijdvaardig. Of eerder destructief?

Kezia: “Die song gaat over sterke vrouwen. Luide vrouwen. Onafhankelijke vrouwen. Maar evengoed over meisjes die gespierder zijn dan mannen, zowel fysiek als mentaal. Hen wordt vaak het zwijgen opgelegd, thuis of in de publieke ruimte. De song is een pleidooi om die vrouwen meer vrijheid te geven, om ze niet de mond te snoeren. De karabijn is luid. Dat idee trekt me aan. Maar ook als sterke vrouw kun je natuurlijk je wapens misbruiken, en dan wordt het een vernietigende kracht.”

Marie: “Daar was ik me al vroeg van bewust. Zelfs mijn vriendjes waren bang van mij toen ik tiener was. Ik weet niet wat het precies is, maar mijn aura schrikt mensen kennelijk af. Ook mijn muzikanten waren in het verleden soms bang voor me, omdat ik alles zonder omwegen zeg. Om hen niet meer zo te intimideren, glimlach ik altijd wanneer ik iets eis.” (lacht)

Vlak voor dit gesprek vertrouwde Marie me toe dat je een sterk willetje hebt, Kezia. De appel valt dus niet zo ver van de boom?

Kezia: “Ik ben vooral een perfectionist, waardoor ik een heel sterke eigen wil lijk te hebben. Zodra ik een besluit neem, kun je me nog moeilijk op andere gedachten brengen. Toch is er een groot verschil met mijn moeder. Zij wordt – niet onterecht – al eens vergeleken met een godin. Hoe ze praat, hoe ze loopt: ze straalt een bijna bovennatuurlijke kracht uit. Alleen al daarom is zij mijn absolute rolmodel. Ik zou haar de sterkste vrouw ter wereld willen noemen, maar dat is ze eigenlijk niet. Dat was haar eigen moeder, mijn oma. Zonder dure studies heeft zij zeven kinderen gebaard, en tussendoor vond ze nog de tijd om juwelen te vervaardigen, danslessen te geven, huizen herin te richten en als pio­nier vier winkels en restaurants in de Matongé te beheren. Dat ze amper kon lezen, hield haar niet tegen. Ze leidde een rijk, intrigerend leven en liet zich door haar intuïtie leiden. Zo wil ik ook zijn.”

Marie: “Op mijn nieuwe plaat cover ik een song van Adamo, een van de lievelingsliedjes van mijn ­Congolese moeder, Bernadette Aningi. Zeven jaar geleden is zij gestorven. Dat was een van de meest overrompelende ervaringen in mijn leven. Haar verliezen was alsof ik ineens op één been verder moest strompelen. Mijn moeder was de belangrijkste referentie in mijn leven, ze nam tegelijk de rol van vader en moeder op zich. Ze was mijn yin en yang. Die dubbele natuur heb ik van haar geërfd. In Amerika wijzen mensen me er vaak op dat ik even mannelijk als vrouwelijk overkom. Ik verberg die trekjes ook allerminst.”

Waarom was haar dood zo overrompelend?

Marie: “Toen mijn moeder overleed, kon ik dat écht niet geloven. In mijn hoofd had ze het eeuwige leven. Nochtans gaf ze aan dat het einde lonkte toen ze ziek werd. We wilden misschien niet geloven dat het zo snel zou gaan. Ik heb zelfs nooit afscheid kunnen nemen. Nooit had ik gedacht dat ik haar zo zou missen. Ik liep haar deur niet plat of zo, maar na haar dood had ik plots geen thuis meer om naartoe te gaan. Ik moest ineens mijn eigen thuis, onderdak en toevluchtsoord zijn.”

Je was ineens ook wees. Je vader was je al veel langer kwijt.

Marie: “Zijn dood was niet zo overweldigend. Dat voelde niet alsof ik geamputeerd was.”

Marie: ‘Pas toen ik naar Amerika verhuisde, kwam ik te weten dat vrouwelijkheid, elegantie en 
schoonheid geen fragiliteit impliceren. Een belangrijke les voor elke vrouw ter wereld’
 Beeld Daniil Lavrovski
Marie: ‘Pas toen ik naar Amerika verhuisde, kwam ik te weten dat vrouwelijkheid, elegantie en schoonheid geen fragiliteit impliceren. Een belangrijke les voor elke vrouw ter wereld’Beeld Daniil Lavrovski

Je vader werd een luttele week na je geboorte door Simba-rebellen in Oost-Congo vermoord. Eigenlijk begon je leven in bloedige gruwel.

Marie: “Dat gebeurde in 1964. Een paar dagen na mijn geboorte was ik mijn vader, Cyrille Daulne, al kwijt. Hij was een blanke Waalse man en veel ouder dan mijn moeder. Ze had hem leren kennen om aan het uitzichtloze leven in Congo te kunnen ontsnappen. Normaal gezien zou ze uitgehuwelijkt worden. De bruidsschat was zelfs al betaald. Maar dat leven zag ze niet zitten. Met een koloniaal huwen was een vluchtweg en een manier om alle privileges te krijgen die gepaard gingen met een leven in de witte, westerse wereld. Een groot romanticus is niet aan haar verloren gegaan, maar wat verwacht je? Ze groeide op met het idee dat je, als zwartje, automatisch de blanke man moest dienen. In haar pragmatische geest bedacht ze dat ze dan maar beter een witte man kon vinden. Heel snel kwamen ook de kinderen, en het Belgische paspoort. Maar die keuzes kwamen met een prijs. Haar eigen ouders hebben haar verstoten, en toen werd haar man door zwarte rebellen vermoord. In die periode wendde de overheid racistische propaganda aan voor politieke en economische doeleinden. Ongelukkig genoeg belandde ons gezin in het midden van die ellende. Mama slaagde er gelukkig in om met haar kinderen te ontsnappen naar het land waar haar afgeslachte man geboren en getogen was: België. Daar vielen de schellen meteen van haar ogen: in de straten zag ze blanken alle dienende jobs doen die in Congo voorbehouden waren aan de zwarten. Een leven lang was ze voorgelogen.

(emotioneel) “Ik ga binnenkort naar Congo in het kader van een humanitaire actie, maar ook als een eerbetoon aan mijn mama. Het land staat in brand. Alweer. Ik wil er een soort zangtherapie geven, aan vrouwen die gevlucht zijn. Een druppel op een hete plaat, dat weet ik ook wel. Maar ik wil die vrouwen een hart onder de riem steken. De meesten hebben horror gezien en beleefd. Ze zijn slachtoffers van verkrachting, en dat was mijn moeder ook. Haar leven ­stopte daar evenwel niet. Ze rees als een feniks uit de as en werd een sterke entrepreneur. Ik wil die arme mensen inspireren. Ik vertel dit trouwens niet om mezelf een schouderklopje te geven. Ik zeg je dit omdat mijn actie stamt uit het privilege dat ik heb omdat ik in België ben opgegroeid.”

Kezia, dat sociaal bewustzijn heb jij ook. Op je plaat zeg je: “Ik ben hier voor jou als je wil praten. Als dat niet zo is, even goede vrienden.” Dat klinkt alsof je weet wat ellende zoal in je bovenkamer kan aanrichten.

Kezia: “Ik kreeg in het voorjaar te kampen met een zware depressie.” (stilte)

Ik ben hier als je wil praten. Anders even goede vrienden.

Kezia: (lacht) “Dat is de juiste aanpak. Ik haat het wanneer iemand gedwongen wordt om over zijn gevoelens te praten. Maar ik wil dat wel doen, omdat het zo’n taboe-onderwerp blijft. In Afrika is dat zelfs nog erger. Daar wordt depressie niet eens erkend. ‘Mijn kind is toch niet gek?’ hoor je ouders daar zeggen wanneer die diagnose valt.”

Marie: “Mijn moeder noemde depressie ‘de ziekte van de witte landen’. In de meeste Afrikaanse landen staat het leven in het teken van overleven, van survival. Er is geen ruimte om te huilen omdat je man je verlaten heeft of omdat je je niet gelukkig voelt in je werk. Toen ik me ongelukkig voelde omdat de liefde van mijn leven me had verlaten, kon ze me ook niet de affectie geven die ik zo broodnodig had. Van de ene dag op de andere werd ik een miserabel hoopje leven. Ik kon nérgens nog de schoonheid van inzien. Zelfs Etta James kon me toen niet helpen: hoe vaak ik ‘Damn Your Eyes’ toen niet heb gedraaid... (glimlacht) Ik realiseerde me pas later dat je ook anders met gevoelens kan omgaan. Uitgerekend dankzij mijn eigen dochter.”

Kezia: (oprecht verwonderd) “Het is de eerste keer dat je me dat vertelt… Maar ik ben zo blij om dat te horen. Wereldwijd wordt depressie als een zwakte gezien, als iets wat je beter onder de mat kan vegen. Voor mij was het ook ontluisterend, want ik had altijd gedacht dat ik er immuun voor was. Voordien was ik een vat vol optimisme en levensvreugde. Wat mijn depressie triggerde? Net zoals bij zovele jonge mensen speelde de lockdown mee. Plots kon ik mijn vrienden niet meer zien en kon ik niet reizen, wat altijd essentieel is geweest voor mijn levensgeluk. Ik ben enorm gehecht aan mijn vrijheid.

“In diezelfde periode werd mijn hart gebroken en voerde ik confronterende gesprekken met mijn moeder en vader. Ze hadden me al eerder gewaarschuwd voor de valkuilen van de liefde. Een partner vinden én houden is een uitdaging voor een sterke, onafhankelijke vrouw. Een artieste, bovendien, die het liefst op haar eigen voorwaarden leeft.”

Kezia: ‘Ik dacht altijd dat ik als optimist immuun was voor depressie. Maar toen kwam die lockdown. Ik kon mijn vrienden niet meer zien, niet reizen... En mijn hart werd gebroken’
 Beeld Daniil Lavrovski
Kezia: ‘Ik dacht altijd dat ik als optimist immuun was voor depressie. Maar toen kwam die lockdown. Ik kon mijn vrienden niet meer zien, niet reizen... En mijn hart werd gebroken’Beeld Daniil Lavrovski

Het patriarchaat is wel degelijk alive and kicking.

Marie: “Inderdaad. Heel wat mannen huiveren bij de gedachte bestempeld te worden als ‘de man van’. Ze staan niet graag in de schaduw van een sterke vrouw. Geloof me, zo heb ik er genoeg gekend.” (lacht)

Kezia: “Mijn ouders zijn uiteindelijk ook gescheiden, hè. Papa heeft die verhouding tussen een man en een sterke vrouw ooit mooi verwoord: ‘Je neemt ’s avonds één roos mee voor je geliefde, maar wanneer je thuiskomt, blijkt dat ze voor zichzelf al een boeket heeft gekocht, en ook nog een tuin kan aanleggen met de rozen die ze van anderen kreeg.’ Daar loopt het dus mis. Je voelt je als man zwak en nutteloos. In deze maatschappij word je als man al vroeg ingeprent dat je voornaamste nut is om te jagen en beschermen. Dat wordt knap lastig met een sterke, onafhankelijke vrouw naast je.”

Marie: “Jouw generatie is gelukkig al wat meer geëvo­lueerd. We zijn er nog lang niet, maar het gaat de goede kant op. Al kan de slinger altijd doorslaan. En dan zit je opgescheept met het fenomeen van the lazy guy. (lacht) De parasiterende luilak die zichzelf een sterke, zelfvoorzienende en rijke vrouw zoekt. In Centraal-Afrika steekt dat fenomeen vaker de kop op: strong mama’s die al het werk doen. Ik vertrouw erop dat de nieuwe Afrikaanse man voor verandering zal zorgen.”

Ik las ergens dat Black Lives Matter er bij jou ook stevig heeft ingehakt, Kezia.

Kezia: “In de schaduw van die protesten kwamen ook enorm intense gesprekken. Iedereen in mijn omgeving wilde plots met me praten. Goedbedoeld, natuurlijk, maar ik voelde me vaak met de rug tegen de muur gezet. Het dwong me om kleine traumatische ervaringen te herbeleven. Herinneringen aan de momenten waarop ik me minderwaardig voelde. Ik voelde verantwoordelijkheid om mijn stem te laten gelden. Maar het emotionele gewicht begon als een molensteen om mijn nek te hangen. Ondertussen kan ik er beter mee omgaan.”

Wat heb je dan geleerd?

Kezia: “Dat gelukkig zijn niets is wat in je persoonlijkheid of karakter gebeiteld staat. Het is eerder… een tijdelijke toestand. Geluk moet je koesteren wanneer je gelukkig bent, want het is zo vluchtig.”

Er zou een verschil zijn tussen K.ZIA en ZIA die allebei op je album te horen zijn. Heeft dat wél met je persoonlijkheid te maken?

Kezia: “ZIA is een alter ego, en verschilt qua persoonlijkheid met K.ZIA. Zia zingt ook bewust in het Frans. De ­ervaringen die ik in Frankrijk heb opgedaan, zijn anders dan die in de Engelstalige wereld. In het Frans klink ik bijvoorbeeld defensiever, omdat ik ineens naar publieke scholen ging. Omdat ik bang was voor de eerste schooldag, gaf mama me een mp3-speler vol muziek mee. Die stopte ik tijdens de lunchpauze in mijn rugzak, die ik ergens op de grond neerzette. Meteen was dat apparaatje verdwenen. De opzichters lachten me net niet in mijn gezicht uit: ‘Wat had je nu verwacht? Als je het laat liggen waar het voor het grijpen is, raak je je spullen kwijt.’ Dat was mijn eerste les in de échte wereld. Op privéscholen gebeurde zoiets niet. Daar kon je peperdure fietsen achteloos in een grasperkje laten liggen. Dat klinkt nu misschien anekdotisch, maar het geeft wel aan waar het vuur en de agressie van ZIA vandaan komt. K.ZIA heeft wat meer geloof in de mensheid.”

Marie: ‘Mijn moeder eiste dat haar dochters hun vrouwelijkheid onderdrukten. Als verkrachtingslachtoffer wilde ze niet dat we onze sensualiteit zouden ontwikkelen. Te gevaarlijk. Beeld Daniil Lavrovski
Marie: ‘Mijn moeder eiste dat haar dochters hun vrouwelijkheid onderdrukten. Als verkrachtingslachtoffer wilde ze niet dat we onze sensualiteit zouden ontwikkelen. Te gevaarlijk.Beeld Daniil Lavrovski

Marie: “Ik herken veel van ZIA in de jonge versie van mezelf. (lacht) Onlangs zag ik beelden terug uit mijn beginjaren. Ik ratelde mijn antwoorden als een machinegeweer in de camera af, héél vurig en fel. Mijn stem klonk ook voortdurend gebroken. Wellicht een deel van mijn opvoeding. Mijn moeder wilde dat we onze vrouwelijkheid onderdrukten. Als verkrachtingslachtoffer wilde ze niet dat haar kinderen hun sensualiteit zouden ontwikkelen. Dat vond ze te gevaarlijk. Mijn sensuele bevrijding, en de ontdekking van mijn vrouwelijkheid, is er pas gekomen toen ik naar Amerika verhuisde. Daar ontdekte ik dat vrouwelijkheid geen fragiliteit impliceert. Elegantie en schoonheid maken geen teer muur­bloempje van je. Misschien zou dat wel de belangrijkste boodschap voor elke vrouw ter wereld moeten zijn.”

Het debuutalbum Genesis van K.ZIA verscheen deze week, Odyssée van Zap Mama komt in maart uit. Beide in eigen beheer.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234