Zaterdag 04/07/2020

Review

Marianne Faithfull in Bozar: vaker aandoenlijk dan aangrijpend

Beeld Alex Vanhee

Ze klampte zich vast aan een kruk, hield een stoel en koffietafeltje binnen handbereik, en een leesbril in de aanslag. Toch mocht je Marianne Faithfull niet meteen afschrijven als een kreupel omaatje. In Bozar bracht het boegbeeld van de swingende sixties een knappe en avontuurlijke dwarsdoorsnede van haar carrière. Alleen bleek haar vinnige persoonlijkheid en grandioze band vaak indrukwekkender dan het concert zelf.

Het lijkt wat onbeschaamd om de staat van Faithfulls carrière op te maken aan de hand van alle mannen die haar leven kleurden. Maar in het geval van deze Grande Dame kàn het eigenlijk nauwelijks anders. Zo viert de Britse zangeres vandaag een halve eeuw carrière, die begon met de hit 'As tears go by', een song die Keith Richard en ex-vriend Mick Jagger schreven in 1964.

Jaren later zou ze haar doorleefde stem dan weer onsterfelijk maken met een interpretatie van John Lennons 'Working Class Hero' of 'The ballad of Lucy Jordan' van Shel Silverstein. In de jaren '80 en '90 zette Faithfull ook de schouders onder een handvol artistieke projecten, zoals een opera van Kurt Weill en Berthold Brecht, en muziek met Angelo Badalamenti of Daniel Lanois.

Na de eeuwwisseling sloeg ze verder de handen in elkaar met bewonderaars als Beck, Billy Corgan, Jarvis Cocker of Damon Albarn, Antony Hegarty of Rufus Wainwright. Op 'Horses' (2011) speelde Lou Reed op zijn beurt nog een mopje gitaar, en coverde ze songs van Greg Dulli & Mark Lanegan en Allen Toussaint.

Ook vandaag zoekt Marianne Faithfull onveranderd aansluiting bij creatieve heren. Op haar nieuwste, twintigste plaat liet ze zich bijvoorbeeld weer omringen door legendarisch manvolk. Op 'Give my love to London' pende Steve Earle de titelsong, en in Bozar passeerden songs waar Nick Cave of Roger Waters een hand in hadden. Op datzelfde Brusselse podium liet de heldin van de swinging sixties zich bovendien omringen door indrukwekkende muzikanten als Ed Harcourt en Rob Ellis.

(Lees verder onder de foto)

Beeld Alex Vanhee

Toch dwong haar présence op zich een terechte staande ovatie af in de zaal. Faithfull is immers het prototype van de rock-'n-rollsurvivor: een dramatisch leven van drugsverslaving, een miskraam, borstkanker en drie mislukte huwelijken kregen haar niet op de knieën. Al gebeurde dat ongetwijfeld wél letterlijk toen het noodlot onlangs weer eens toesloeg: niet lang geleden brak ze haar heup en verbrijzelde ze haar dijbeen.

"Het is niet fataal, maar wel een fuckin' nachtmerrie," legde de chanteuse woensdagavond omstandig uit in Brussel, nadat ze met een eerste moeizame buiging en krampachtige tred richting microfoon was gesjokt. "Mijn heup is nu van titanium. Noem me gerust de Bionic Woman."

In éénzelfde trek vroeg ze ook om "alsjeblieft geduldig te zijn" met haar. Om de haverklap moest Faithfull namelijk haar leunstoel opzoeken, wanneer staand performen te vermoeiend werd. Pijnlijk detail: drugsverslavingen hielden indertijd zo hevig huis bij Faithfull dat ze nu noodgedwongen pijnstillers moet afwijzen, om niet te hervallen. Maar zielig oogde dit verfrommelde hoopje leven in een stoel niet. Beter nog: Marianne Faithfull lijkt vandaag meer dan ooit een toonbeeld van leeuwenmoed.

Tegelijk legde de zangeres voldoende zelfrelativerende humor aan de dag. Met een kwinkslag kondigde ze bijvoorbeeld het "junkie-luik" in haar set aan, waarbij de classic 'Sister Morphine' een verslavende gitaarsolo meekreeg, terwijl ze in een zwartgallig 'Late Victorian Holocaust' van Nick Cave het relaas bracht van junkies die intraveneus spuiten. Met die songtitel had ze onlangs last gekregen in Duitsland, vertelde ze nog. "Ik heb eigenlijk wel compassie met die Duitsers. Ze zullen nooit over de holocaust heen raken." Om er dan met een sardonische grijns aan toe te voegen: "En zo hoort het ook maar net!"

(Lees verder onder de foto)

Beeld Alex Vanhee

Minder vechtlustig dan in haar spitante bindteksten klonk ze helaas tijdens het rondje hits, hymnes en classics in Bozar. Als een vermoeide kraai kraste ze zich een weg doorheen 'Broken English', dat maar nipt boven water bleef dankzij een geweldig elastieken baslijntje. 'As tears go by' haspelde Faithfull dan weer af als een verplicht nummertje, terwijl het arrangement van die doorbraakhit tevéél eiste van haar broze stem. Ook 'The Ballad of Lucy Jordan' zakte midweg onbegrijpelijk in, ondanks een grandioze pianosolo van Ed Harcourt.

Knapper waren de obscure pareltjes die Faithfull tussen twee trekjes aan haar elektronische sigaret binnensmokkelde in de set. Het barokke 'Who will take your dreams away' klonk ontroerend mooi, waarbij Ed Harcourt inventief de rol van Angelo Badalamenti op zich nam. Ook een door country bespikkeld 'Marathon Kiss', of het al dertig jaar niet meer gespeelde 'Witches' Song' boden fans waar voor hun geld. Net als een verzoekje op Facebook: eerder op de dag had Faithfull gelezen dat een fan haar vroeg om 'Plaisir d'Amour'. Dit 18de eeuwse gedicht zong Faithfull voor het eerst toen ze zeventien jaar oud en zwanger was. Maar in een fragiele a cappella versie op haar 67ste, deed ze het haar op je armen net zo snel recht veren. "Dat bracht heel wat herinneringen terug," zuchtte ze na twee strofes.

Veel herinneringen had ze kennelijk niét meer aan 'Last Song', dat ze op een stomdronken nacht had geschreven met Damon Albarn van Blur en Gorillaz. Zonder het te beseffen, leverde die slemppartij hen toen een fantastisch nummer op. Helaas werd die song woensdag in een belabberd arrangement van Rob Ellis gegoten, aan het eind van de set. Net zo krakkemikkig als haar trekkebenende aftocht oogde, klonk die finale toegift. Wat een zonde.

Geen onverdeelde triomf dus. Maar ook een half geslaagd concert overleeft Marianne Faithfull ongetwijfeld. Au suivant? Tot dan blijven we graag 'Plaisir d'Amour' fluiten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234