Woensdag 23/10/2019

Albumrecensie

'Marble Skies' van Django Django: Rücksichtlos rommelen met pop

De hoop was groot, maar Django Django overtuigt net niet met zijn derde album. Beeld Fiona Garden

Album nummer drie voor Django Django! Betekent zoveel als: het moment van de waarheid. Maar verdorie, de band doet ons alweer twijfelen.

Verhip, het titelnummer van deze derde Django Django doet ons zowaar aan Telex denken, wis en waarachtig! Toegegeven, ook aan Stereolab en aan Enon en Sebastien Tellier. Daarmee schetsen we zo’n beetje de achilleshiel van dit Britse kwartet: de Django’s plunderen de schatkist van de popmuziek zo driftig dat de overload aan invloeden soms het liedje in de weg staat. 

Dat balanceren tussen sound en song is dé uitdaging op Marble Skies . De twee Schotten, de Ier en de Engelsman slagen er zowaar vaak genoeg in de goeie melodieën naar de voorgrond te drijven. Neem nu dat titelnummer: uit het stamppotje van blikkerige, prettig bliepende new romantics-synthesizers, het huppelende, punky drumpatroon, de New Order-baslijn en de Beach Boys-zang rijst een vinnig refreintje op dat lang in het hoofd blijft rondspoken.

Verraderlijk luchtig

Op de voorganger Born Under Saturn was het anders. Toen primeerde vorm op inhoud en plagerige elleboogstootjes op catchy deuntjes. De Django’s stonden er onder druk na de uitzinnige lof voor het titelloze debuut uit 2012 dat een nominatie voor de Mercury Music Prize versierde. Die plaat baarde de successingle ‘Default’, die lang als een schaduw over de groep hing. Het zorgde ervoor dat de band te bedacht en te geforceerd met zijn formule omging en de muzikale slimmigheden niet naar behoren beteugelde. Met als resultaat vaardig geproduceerde maar veel te intellectuelerige tongue-in-cheek-muziek. Zie ook: ALT-J na zijn debuut An Awesome Wave of Metronomy na de bescheiden doorbraak met The English Riviera. En wie zich nog The Beta Band herinnert, weet vast wat we met bovenstaande analyse bedoelen. Being too smart for your own good, noemen zowel Ieren, Schotten als Engelsmannen zoiets.

De cover van 'Marble Skies' Beeld rr

Marble Skies belooft veel beterschap. De liedjes zitten nog steeds vol artistiek verantwoorde gekkigheden maar ze fungeren als ornamentjes en gaan zelden met de aandacht lopen. De echoënde stemsamples in de single ‘Tic Tac Toe’, bijvoorbeeld: kersjes op de taart die heel efficiënt worden aangewend, als geinig zoethoudertje. ‘Surface To Air’, gezongen door Rebecca Taylor van Slow Club, zorgt voor een eerste echte verrassing. Gewéldige popsong, opvallend genoeg zonder de zang van de Django’s, gestoeld op een reggaetonritme waar Diplo vast van begint te watertanden. 

‘Beam Me Up’ en ‘In Your Beat’ kiezen voor verraderlijk luchtige elektropop waarbij Pet Shop Boys wellicht de oren spitsen. ‘Fountains’ smeekt dan weer om een plekje in de chill out-zone van een balearicfeestje. Kan iemand deze trouwens eens naar de gebroeders Dewaele Whatsappen?

Halfbakken ideetjes

In de categorie ‘we weten echt niet wat we hiermee aan moeten’ : ‘Sundials’, een nummer dat als yacht rock-ballade uit de startblokken schiet, een bocht maakt via cheesy jarenzeventig-FM rock (horen wij daar nu een klarinet?) en dat crasht in psychedelisch, Vangelis-achtig synth-experiment. Mét de hulp van Jan Hammer bovendien, de Amerikaanse fusion-held die vooral bekend is van zijn soundtrack voor Miami Vice. Niet uitgekiend genoeg om als geslaagde pastiche te mogen doorgaan, niet tenenkrullend genoeg om aanspraak te maken op het adjectief ‘campy’. Doe ermee wat u wil, maar blijf alstublieft beleefd.

Stinkers? Nauwelijks. Nu ja, wij zijn niet tuk op de krampachtige bluesrock van ‘Further’ dat doelloos naar de finish hobbelt. ‘Real Gone’ probeert dan weer iets te doen met traditionele eighties-house, maar wát precies, is niet duidelijk. Django Django mag zijn stuiptrekkende muziekreferenties dan wel vaak genoeg aan de leiband houden op Marble Skies, maar soms wordt het de jongens allemaal teveel en pleuren ze rücksichtlos een halfbakken ideetje tussen de plooien van de song. 

Een feilloos meta-popplaatje zoals het debuut is dit album dus niet. Zouden ze er nog zo eentje in hun mouw hebben zitten? Misschien als ze hun studentikoze opschepperij eens tot het absolute minimum zouden beperken? Voluit voor de pure pop gaan, bijvoorbeeld? Zou dat het verschil maken? Moge het een nieuwe uitdaging zijn.

'Marble Skies' is uit op Because

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234