Zondag 29/03/2020

Concertrecensie

Mahalia in de Botanique: klein, schattig, besluiteloos

Beeld Illias Teirlinck

Mahalia schippert naar eigen zeggen tussen bad bitch en independent woman. In de Brusselse Botanique schotelde ze haar dankbare fans gekke dagboekbeslommeringen en prachtig gezongen popsongs voor. Maar het wordt tijd om knopen door te hakken.

Mahalia’s fans houden van haar omdat ze écht is. In de Botanique zette de Britse zangeres haar authenticiteit zwierig in de verf. Ze kletste een eind weg met het publiek, giechelde en liet boertjes, sukkelde met de allereerste liedjes die ze als kind schreef, twerkte onbeschroomd op de reggaetonbeat van ‘Hold On’, giechelde om de extatische geluidjes die uit de zaal opborrelden. “Sommige mensen zeggen dat ik nogal goofy op het podium ben”, klonk het. “Vinden jullie dat ook?” Haar puurheid schuilt ook in haar looks: Mahalia is een mooi meisje maar – godzijdank – geen akelig perfect supermodel. Ze is the girl next door maar toch gek genoeg om tot de verbeelding te spreken. Het lichtjes excentrieke vriendinnetje waar je als BFF graag mee uitpakt.

De idolatrie in de Botanique was dan ook groot en Mahalia genoot ervan. De zangeres heeft een speciale band met ons land. Dit jaar stond ze al in de AB, speelde ze op een van de hippe Brusselse FiftyFifty Sessions en schitterde ze op het Couleur Café-festival. In de Botanique werd ze geruggensteund door een drummer en een bassist-keyboardspeler die zich keurig op de achtergrond hielden en hun overenthousiaste bazin lieten kwebbelen. Samen fietsten ze door de erg uiteenlopende liedjes die Mahalia de voorbije jaren in de vorm van alleenstaande singles of ep-tracks releaste: van haar vroegste, naïeve akoestische songs over de indie-r&b van haar doorbraakhits tot de volbloed-hitparadepop die ze vandaag fabriceert.

Beeld Illias Teirlinck

Klein en schattig

Daarbij trakteerde ze ons op de vermakelijke achtergrondverhalen bij de liedjes die haar avonturen als verliefde, immer verwonderde tiener uit de doeken doen. Zo schreef ze ‘Proud Of Me’ toen ze achttien werd, een leeftijd waarop al haar vrienden naar de universiteit verkasten en zij besluiteloos achterbleef. “What the fuck was I going to do”, zuchtte ze. Ze zou de muziekwereld induiken en hard werken in de hoop dat iedereen die haar pad kruist, trots op haar is. In Brussel zong ze dat radiohitje met een heerlijk hese stem die de blues niet schuwde.

Mahalia.Beeld Illias Teirlinck

Er was het akoestische ‘17’, een song die ze drie jaar geleden schreef, over “de leeftijd waarop je met een vervalste identiteitskaart alcohol koopt”, blijkbaar. En die waarop “ik heel onbevangen en fier met mijn persoonlijkheid en mijn uiterlijk begon om te gaan”. Kortweg: “I don’t give a fuck what you think of me”, waarna zowat alle dames in de zaal luid juichten. ‘Silly Girl’, een klein, schattig liedje dat de zorgeloosheid van een Jack Johnson aanhing, schreef ze toen ze veertien was en niet naar school wilde vanwege een pestkop die haar lastigviel. “Oh my gosh, whatever, she’s just a silly bitch / And it took me forever to finally realize it”, zong ze met de glimlach.

Keuzes maken

De ontboezemingen bij de hit ‘I Wish I Missed My Ex’ waren bijna stand-upcomedy. “I took bullets for this one”, drukte de zangeres ons op het hart en ze vertelde hoe haar kalverliefde ooit op een muur stootte. Toen de jongen op wie ze als twaalfjarige verzot was later toch haar vriendje werd, strandde die geforceerde relatie snel. Vandaag kan de kerel in kwestie hoegenaamd niet lachen met het liedje dat Mahalia over hem schreef, vertelde ze. “Ach, hij heeft recht om boos te zijn”, glimlachte ze schouderophalend. Tja, ze hoeft wellicht de royalties niet met hem te delen.

Beeld Illias Teirlinck

Ze zong het allemaal met veel flair, speels en kittig, happy en sexy. Haar akoestische cover van Rihanna’s ‘Work’ ontmantelde het origineel tot een fluwelen, minimalistische folksong overbleef, een beetje zoals Cat Power bekende songs herinterpreteert. Het TLC-achtige ‘Surprise Me’ was groovy en teder. ‘Sober’, de virale hit waarmee haar sprookje vorig jaar écht begon, vond mooi een evenwicht tussen samples en live-spel. Als Mahalia straks op stilistisch vlak wat meer evenwicht vindt, hopen we dat haar toekomstige concerten even sierlijk de koord tussen elektronisch en akoestisch bewandelen. 

Jammer dat ze zo vaak besluiteloos overkwam. Of om verzoekjes bedelde bij de oververhitte, door elkaar roepende fans. Zo werk je natuurlijk de chaos in de hand. Dat ze op aanraden van diezelfde fans uiteindelijk ook liedjes speelde die ze op haar elfde schreef, vonden wij een beetje potsierlijk. Generatiegenoten als Jorja Smith of Kali Uchis profileren zich hoe dan ook slimmer en efficiënter, als rijpere en kordatere performers. Hun publiek is bijgevolg breder, hun commercieel potentieel groter.

Ach, ze leert het wel. Mahalia’s show in de Botanique was een te slordig maar charmant, intiem huiskamerconcert. Indien ze wil blijven groeien en evolueren zal ze evenwel harde keuzes moeten maken. Op een gegeven moment is de speeltijd immers voorbij.

Gezien op 13/11 in de Botanique, Brussel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234