Woensdag 21/04/2021

InterviewVera Coomans

Madou herrijst na 40 jaar stilte: ‘Misschien word je niet vrolijk van zo’n liedje, maar de tekst is wel erg mooi’

Vera Coomans, zangeres van Madou: ‘Op de volgende plaat halen de liedjes hun inspiratie vooral bij onze leeftijd. Onze ouderdom, eigenlijk' Beeld RV Serge Goderie
Vera Coomans, zangeres van Madou: ‘Op de volgende plaat halen de liedjes hun inspiratie vooral bij onze leeftijd. Onze ouderdom, eigenlijk'Beeld RV Serge Goderie

Veertig jaar na de evergreen ‘Witte Nachten’ is de cultgroep Madou uit de dood opgestaan. ‘Ronquières’ is de voorbode van een nieuw album in het najaar. Dat belooft, want deze instant classic klinkt alsof de voorbije vier decennia in rook zijn opgegaan.

Belpop-analist Jan Delvaux vergeleek haar ooit met Marianne Faithfull. Anderen dan weer met Beth Gibbons van Portishead. Daan was altijd grote fan en Arno vroeg haar in de jaren negentig zelfs mee op Europese tour. Toch is Vera Coomans (72), zangeres van Madou, geen naam waar je als modale muziekfan meteen een gezicht op zou kunnen plakken.

Haar stem? Dat is dan weer een ander paar mouwen. Die klinkt even sereen als intens. Alsof er prikkeldraad gespannen werd om haar hart. Of wolkjes as uit haar keel opstijgen. Als er al elegantie schuilgaat in pijn, belichaamt ze die in haar stembanden.

Voor de fans van het eerste uur was het dan ook zuur toen Madou begin jaren tachtig na twee jaar en één titelloos album stil de aftocht blies. “Mensen wisten niet in welk vakje ze ons moesten thuisbrengen”, vertelt Coomans vandaag. Maar nu hokjesdenken hopeloos passé blijkt, is de groep na exact veertig jaar stilte terug met ‘Ronquières’.

“Rijden langs ’t kanaal, tot Ronquières… en niet meer terug,” zingt Coomans. De song lijkt wel te gaan over iemand die het overweegt om een eind aan zijn leven te maken, merken we op, bij wijze van vrolijke ijsbreker. “Die uitleg ligt inderdaad voor de hand”, geeft Coomans toe. “Ook al omdat dat Ronquières nu ook geen paradijs is waar je per se zou willen blijven. Die interpretatie kan dus gerust. Maar eigenlijk schreef ik de tekst toen ik me afgesloten voelde van de buitenwereld. Dat was nog lang voor de coronacrisis trouwens, zo’n tien jaar geleden. Ik had mijn been gebroken en zat zo’n acht weken in de gips. Van mijn enkel tot helemaal bovenaan. Ik kon níéts doen. De lente en zomer passeerden en de hele wereld ging aan mij voorbij.”

Daarom vond haar zoon Thomas Devos, bekend van Rumplestichkin en Tommigun, die tekst net zo treffend in deze tijden. Hij schreef trouwens ook de muziek. “De tekst van ‘Ronquière’ gaat over een gevoel waarbij je weg wil uit een situatie, en meteen zou willen vertrekken. Maar aan het einde van de rit lukt dat niet. Dat is best wel herkenbaar. En misschien word je niet vrolijk van zo’n boodschap, maar de tekst is wel erg mooi.”

Sowieso maakte Madou nooit muziek voor lachebekjes. ‘Witte nachten’ ging over huiselijk geweld. Andere thema’s waren alcoholverslaving, moord, zelfdoding en verkrachting. “Sommigen hadden het indertijd moeilijk met zulke teksten”, lacht Coomans. “Ook vandaag zijn die nogal donker en apart. Op de volgende plaat halen de liedjes hun inspiratie vooral bij onze leeftijd. Onze ouderdom, eigenlijk. Eén song gaat over mensen in rusthuizen, omdat ik mijn eigen moeder ging verzorgen in zo’n instelling. Een zware beproeving, want ik ben geen verpleegster van inborst. Mijn man en ik zijn op onze beurt dan weer grootouders geworden, dus zit er ook een lieflijk liedje bij over onze kleindochters. Maar aan het eind van de dag blijven het wel nog altijd wel liederen voor, hoe zal ik het zeggen, volwassenen” (lacht)

“De meerderheid van de teksten zijn weer door Jan geschreven en die kijkt op een welbepaalde, wat donkere en zwaarwichtige manier naar het leven. Ik ben daarbij gewoon zijn spreekbuis. Dat valt me niet zwaar: oude blues en artiesten als Tom Waits of Will Oldham spreken me sowieso meer aan. Ik lees de teksten van Jan eigenlijk alsof het kortfilms zijn: bij mij roepen ze altijd heel specifieke beelden op.” Devos pikt in: “Ik merk soms, wanneer ik met mijn moeder speel, dat die oude songs zelfs wat neigen naar murder ballads. Maar dan in het Nederlands.”

Wat opvalt aan ‘Ronquières’ is dat de song alle troeven in zich heeft die eerdere classics als ‘Witte nachten’ en ‘Niets is voor altijd’ ook hadden. Daarmee lijkt een kloof van veertig jaar probleemloos overbrugd. “Een toffe opmerking die we vaker krijgen”, knikt Devos. “De muziek klinkt fris, maar tegelijk vertrouwd.” Tijdloos zelfs? “Dat woord durf ik zelf niet in de mond te nemen”, lacht hij. “Maar ik zou evengoed liegen als ik nu staalhard beweer dat we zo’n geluid niet op het oog hadden. Waarom? Luister naar de eerste opnames van Madou en je hoort hoe glansrijk die songs de tand des tijds hebben doorstaan. Dat wilde ik ook met deze plaat.”

Nochtans is het geen oorspronkelijk lid van Madou dat deze keer instond voor alle muziek. “Het was inderdaad Thomas die het vuur weer aanwakkerde, terwijl ik de ziekte met de grote K had”, knikt zijn moeder haast terloops. “Hij schreef zelfs een paar teksten.” Dat deel van het proces viel Devos veruit het zwaarst. “Muziek maken gaat me – door de bank genomen – probleemloos af. Maar ik heb zitten wroeten en zweten op elke tekstregel in het Nederlands.” Zijn moeder sust: “Je hebt nochtans één van de wondermooiste zinnen op de komende plaat geschreven. “Van sterven ga je dood”. Dat vind ik zo sterk. Ik word daar stil van.”

Dat sterven altijd doodgaan is, geldt evenwel niet voor Madou. Al kon de groep wel pas herrijzen door interventies van een nieuwe generatie. Thomas Devos stond in voor de muziek en een van de producers van dit nummer is Louis Van de Leest. “De zoon van oorspronkelijk lid Wiet”, bevestigt Devos. “Sinds zijn pensioen als boswachter woont Wiet in Normandië. Hij heeft wel nog alle vioolarrangementen bedacht en ingespeeld. Louis heeft de oude Wurlitzer-piano, die destijds door Madou gebruikt werd, de studio binnengeloodst. Misschien voelt de muziek ook daarom zo vertrouwd. Alsof Madou nooit écht heeft opgehouden met bestaan.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234