Maandag 14/10/2019

Theaterrecensie

'M.A.D.' door Zuidpool en Arsenaal/Lazarus: Een spielerij die body mist

Het frisse acteerwerk van Willy Thomas en Sofie Decleir kunnen het stuk niet helemaal redden. Beeld Finn Theunis

M.A.D. had kunnen gaan over problematieken die de wereld beroeren, maar houdt het zo luchtig dat het zijn doel voorbijschiet. De acteurs maken er toch een genietbare voorstelling van.

Het Antwerpse theater Zuidpool staat stevig geworteld in het klassieke theaterrepertoire. Bij de aanvang van dit theaterseizoen kreeg het voor zijn topproductie De felomstreden kroon (naar Christopher Marlowe) terecht alle lof toegezwaaid. Maar ook voor de artistiek leiders Koen van Kaam en Jorgen Cassier geldt dat boys will be boys. En boys just wanna have fun. Samen met Arsenaal/Lazarus hebben ze het voor M.A.D. luchtig gehouden en de komische kaart getrokken.

M.A.D. staat voor Mutual Assured Destruction of Gegarandeerde Wederzijdse Vernietiging, woordarsenaal dat tot de Koude Oorlog behoort. Het is best een omineuze titel, maar eigenlijk een vlag die de lading voor de setting van deze voorstelling niet helemaal dekt.

Op een verhoogd speelvlak staat een bijzettafel met links en rechts daarvan een zeteltje, in het midden een telefoon met een rode knop. John, president van de Verenigde Staten, en Mi, Secretaris-generaal van de Communistische Partij van de Volksrepubliek China, nemen plaats. Achter de gesloten deuren wacht de wereldpers, camera’s en microfoons in aanslag om de uitkomst van de beraadslaging te capteren. De inzet is de verdere escalatie van het conflict een halt toe te roepen en een totale ramp te vermijden. De clue is dat dat lang verhoopte gesprek nooit op gang komt omdat beide partijen niet de minste intentie hebben om in dialoog te gaan.

Schlemiel

De personages zijn karikaturen. John (Willy Thomas) is een zelfverklaarde schlemiel met het mentale vermogen van een kleuter. Hij kampt met een alcoholprobleem en wat hij stuntelend gezegd probeert te krijgen, vervluchtigt in woordkramerij. Mi (Sofie Decleir), zijn stoïcijnse pendant, krijgt het op haar heupen van zijn gezwets, maar ze bewaart haar kalmte en waardigheid. Heel even gaat ze eronderdoor vanwege een epileptische toeval.

Het ligt voor de hand om in deze twee schertsfiguren de archetypen van Trump en Kim Jong-un te zien. Ze lijken weggelopen uit het boek waarvan de titel alles zegt: Ces fous qui nous gouvernent (2007, Pascal de Sutter). Dat we geen fiducie mogen hebben in wereldleiders en alfamannetjes tout court wisten we al en op dat punt brengt M.A.D. niets nieuws. Af en toe is het lachen om de grappen en grollen van de twee schapenkoppen, de camp, het zensfeertje en de absurditeiten. Dit belet niet dat M.A.D. aan het eind aanvoelt als een schrijfoefening in het luchtledige en een spielerei die body mist. De grote problematieken waarover het marathongesprek zou moeten gaan - overbevolking, watertekort, … - worden weliswaar aangeraakt, maar door de badinerende toon en de opleukende franje raakt de thematiek ondergesneeuwd.

De twee topacteurs Thomas en Decleir aan het werk zien, geeft veel voldoening. Hun frisse acteerwerk en samenspel dragen deze voorstelling. Afgezien daarvan bleven we toch wat op onze honger zitten.

Meer info op arsenaallazarus.be en zuidpool.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234