Woensdag 26/02/2020

Albumrecensie

Lykke Li treurt glamoureus op ‘So Sad So Sexy’

Lykke LiBeeld © Chloe Le Drezen

Ook op haar vierde plaat blijft Lykke Li een gijzelaar van de liefde, maar ze draagt haar treurnis als een geuzentitel. 

We hebben altijd een zwak gehad voor de Zweedse Lykke Li. Tien jaar geleden kwam ze aan het eind van de Scandinavische golf die begon met Sigur Rós en múm, en die vooral muziek met het label ‘indie’ liet aanspoelen. Ook Lykke Li viel daaronder, maar klonk in songs als ‘Little Bit’ en ‘Dance Dance Dance’ altijd al poppier dan de rest. In die zin is ze een voorloper van de huidige hausse aan Scandinavische popzangeressen als Tove Lo, Sigrid en Anne-Marie.

Een decennium na haar debuut Youth Novels (2008) is Lykke Li klaar met indie. “Daar gaat het de hele tijd over wat je niet leuk vindt, genre: ‘nee, ik wil geen AutoTune op mijn stem’. Ik dacht: fuck it, ik probeer iets nieuws”, zei ze tegen Billboard.

Negen producers

De voorbije jaren was Lykke Li het meest onder de indruk van Kendrick Lamar, Frank Ocean en Drake, en dus schoof ze haar aversie tegen het werken met verschillende producers opzij. Aan So Sad So Sexy hebben er negen gesleuteld, onder meer Skrillex, Rostam (ex-Vampire Weekend), haar man Jeff Bhasker (werkte met Kanye West), Malay (Frank Ocean) en T-Minus (Drake, The Weeknd).

Zij dompelden de songs onder in
future r&b, ratelende trap-beats en elektronische soundscapes. Dat levert een koel en mechanisch geluid op, kaal en toch gedetailleerd, zodat het zowel via de koptelefoon als door de speakers van een smartphone tot zijn recht komt.

So Sad So Sexy van Lykke Li: ondergedompeld in trap-beats en future r&bBeeld RV/RCA Sony

De sfeer die over de hele plaat hangt – en die ondanks de vele meewerkende handen verrassend eenvormig blijkt – is die van een eenzame, in tranen doorwaakte nacht. Want ook al is haar dromerige pop ver weg en zijn ook de goth-tinten van Wounded Rhymes (2011) spoorloos, thematisch blijft Lykke Li bij de lastigste kanten van de liefde. ‘Sadness is a Blessing’, klonk het jaren geleden al, en dat is niet veranderd.

Slechte vrouw

So Sad So Sexy is net als voorganger I Never Learn (2014) een gevecht met een (ex?) geliefde, nog verzwaard door de vele veranderingen in Lykke Li’s leven: muziek een tijdje vaarwel gezegd, moeder geworden, eigen moeder verloren, naar L.A. verhuisd, dertig geworden, nieuw label gevonden.

Hoogtepunten? De titeltrack, waarin ze Lana Del Rey lijzig het nakijken geeft qua glamoureuze treurnis – “this is how you do ‘Summertime Sadness’”, schreef NME terecht. Het even (zelf)destructieve als dansbare ‘Deep End’. ‘Two Nights’, met gastrap van Aminé, waarin liefde vooral tot paranoia leidt. ‘Bad Woman’, een geuzenlied dat aarzelt tussen zelfbeklag en zelfbevestiging, en het recht opeist voor vrouwen om imperfect, ja zelfs slecht te zijn. “Vergeet niet dat ik in de VS woon, waar het vrouwbeeld uit de steentijd stamt”, zei ze tegen Die Zeit

Afsluiter ‘Utopia’ is dan weer een hoopvolle torch song voor de 21ste eeuw die klinkt alsof Rihanna over een oude Boards of Canada-track zingt. So Sad So Sexy: deze plaat is het allebei.

Nu uit bij RCA/Sony.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234