Dinsdag 05/07/2022

RecensieMuziek

Lykke Li haalt het scherpste scalpel boven om haar gebroken hart te fileren in ‘EYEYE’

De Zweedse Lykke Li op Sziget-festival in Hongarije in 2018. Beeld EPA
De Zweedse Lykke Li op Sziget-festival in Hongarije in 2018.Beeld EPA

We raden het u niet noodzakelijk aan, maar wie in peilloos liefdesverdriet en verlatingsangst wil verdrinken heeft er een partner-in-drama bij met Lykke Li. EYEYE is een van dromerige tristesse vervulde trip naar de afgrond.

Gunter Van Assche

Zelf definieerde ze deze break-upplaat als volgt: “Ik wilde intimiteit bekomen, alsof je naar een voicememo zou luisteren op een macrodosis lsd.” Geen idee waar de Zweedse chanteuse haar acidtrips scoort, maar het is vast in het donkerste steegje van Stockholm. EYEYE is het soort plaat dat je een licht duwtje in de rug geeft wanneer je op de rand van de klif staat. De songs klinken bedrieglijk zachtaardig, maar achteraf voel je je geradbraakt.

Deze even sobere en sombere plaat is de antithese van de clubremix van ‘I Follow Rivers’, waarmee Lykke Li tien jaar geleden een torenhoge vlucht nam. Dé zomerhymne van dat jaar tekende ze toen met die song. Dat had ze mede te danken aan de Brusselse dj en producer The Magician, die met zijn remix een dijk van een hit te pakken kreeg. Kwam daar toen ook bij: de op lepeltje en koffiekopje ingestuurde cover van Triggerfinger, die aangaf dat de song ook zonder festieve beats aan je trommelvlies bleef kleven.

Bijna even frugaal klinkt EYEYE, dat ondanks een titel in all caps grossiert in spaarzaamheid, lichtjes galmende weemoed en minimalisme. ‘No Hotel’ opent het album met tjilpende vogeltjes en vaag gemompel op de achtergrond. Een rauwe klaagzang neemt het daarna op tegen loom getokkel van een gitaar. In het elegant voortschuifelend ‘Highway To Your Heart’ lijkt Lykke Li dan weer de Stevie Nicks van ‘Landslide’ naar de kroon te willen steken. De overige songs schuifelen opvallend vaak aan tegen Beach House, met echoënde orgeltjes en een tempo dat je in slaapmodus wiegt.

Pijn en paniek

EYEYE klinkt meestal even teder als triest, en af en toe wordt de intimiteit je als buitenstaander zelfs wat te veel. Vooraf gaf Lykke Li al aan dat dit haar zwanenzang in liefdesverdriet zou worden, maar daarbij haalde ze dus wel het grove geschut boven qua emotionele duisternis. Zelfs wanneer ze een popsong van sacharine spint, voelt de sfeer effenaf sinister aan: “Spin my heart around and around”, zingt de Zweedse met een frêle kinderstemmetje in ‘Carousel’. “Flying and I can’t come down / Yeah, I’m high as hell / And I can’t let go.” Pijn en paniek zijn trouwe bondgenoten op deze vijfde langspeler.

Het artwork van Li’s vijfde album toont een wazig beeld van de Zweedse artieste: het effect oogt meer verdoofd en bedwelmd dan kunstzinnig. De ogen staan rood, de tranen lijken rijkelijk gevloeid. Wie benieuwd zou zijn hoe je een gebroken hart ontleedt, krijgt met deze plaat een crashcursus. Al was dat op Lykke Li’s vorige albums natuurlijk ook al goeddeels zo: titels als ‘Wounded Rhymes’, ‘I Never Learn’ en ‘So Sad So Sexy’ spraken al boekdelen. Maar vandaag lijkt ze het scherpste scalpel boven te halen om dat gebroken hart te fileren.

EYEYE verschijnt op 20/5 bij PIAS

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234