Dinsdag 19/11/2019

CD van de week

Lucinda Williams - 'Down Where the Spirit Meets the Bone': Bittere tranen om verkeerde mannen

Beeld © Michael Wilson / AP

Ze wordt weleens de vrouwelijke tegenhanger van Johnny Cash genoemd, maar ook zonder die vergelijking is het repertoire van Lucinda Williams het ontdekken waard. Met 'Down Where the Spirit Meets the Bone' - een dubbelaar - heeft ze net een van de beste platen uit haar omvangrijke discografie gemaakt.

Het is die knik in haar stem waar je niet onverschillig bij kunt blijven. En die rauwe, doorleefde toon waar keer op keer een nauwelijks te peilen weemoed uit spreekt. Wie haar oeuvre een beetje kent, weet dat Lucinda Williams veel meer is dan zomaar de zoveelste countryzangeres. Met 'Car Wheels on a Gravel Road' (1998) leverde ze al een classic af, en tien jaar eerder werd haar titelloze tweede plaat ook al een cultsucces. Zwakke platen heeft ze sindsdien niet gemaakt en haar talent als songschrijfster zorgde ervoor dat ze nooit van de radar verdween.

'Down Where the Spirit Meets the Bone' is haar twaalfde plaat, en een van de beste. De songs - twintig in totaal, waaronder een cover van J.J. Cales 'Magnolia' - werden zonder franjes opgenomen met een stel superieure gastmuzikanten die net zo goed soul en blues in de vingers hebben als groezelige countryrock. Onder hen Jakob Dylan (The Wallflowers, zoon van) en Ian McLagan (The Small Faces) maar ook de ritmesectie van Elvis Costello, stergitarist Tony Joe White en singer-songwriter Jonathan Wilson. Zo'n lijstje namen is uiteraard alleen een pluspunt als de nummers op punt staan, en dat is gelukkig het geval. Opener 'Compassion' is een curiosum: een gedicht van haar vader dat door Williams op muziek werd gezet, en in een uitgepuurde akoestische versie meteen de oren doet spitsen.

Meteen nadien loodst het bluesy 'Protection' - inclusief klaterend gitaarduel - je verder de plaat binnen. De thematiek van de songs klinkt vertrouwd. In de wereld van Williams valt ze steeds op de verkeerde mannen, waardoor ze uiteindelijk met blauwe plekken en een gebroken hart achter blijft. 'This Old Heartache' is zo'n bloedstollende countryballad, en ook 'Temporary Nature', waarin een briesend orgeltje zich zachtjes tegen een nostalgisch klinkende piano aanschurkt, blijft bij. 'You can go straight to hell/That's alright with me' sneert ze naar een voormalige geliefde in 'Big Mess', terwijl je je tegelijk niet van de indruk kunt ontdoen dat ze 'm zo terug in huis zou nemen. Tragiek en country: ze zijn met elkaar verbonden als Kuifje met Bobby.

Elders zorgt de melange van southern rock, Memphis soul en donkere blues ervoor dat het traject op deze twee platen blijft boeien. Met het als uitsmijter opgespaarde 'Magnolia' houdt ze het mooiste tot het laatst. 'Down Where the Spirit Meets the Bone' is niets minder dan een renaissance van een zangeres die intussen met gemak naast iconen als Emmylou Harris of Dolly Parton mag staan. (Bertus/V2)

Beeld kos
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234