Zondag 03/07/2022

DM ZaptElmo Lê van

‘Lost Luggage’ lijkt alsof Çois van de plaatselijke toneelkring op een dronken avond een script vol clichés heeft verpatst

Yassine Ouaich en Lara Chedraoui als Younes en Samira in 'Lost Luggage'. Beeld © VRT - Jo Voets
Yassine Ouaich en Lara Chedraoui als Younes en Samira in 'Lost Luggage'.Beeld © VRT - Jo Voets

Elmo Lê van zet de blik op oneindig. Vandaag: Lost Luggage op Eén.

Elmo Lê van

In de groeven van andermans wonden, diep als de oceaan, vallen verhalen te sprokkelen waarvan een bepaalde mensensoort vindt dat ze verfilmd moeten worden. Scenaristen zijn de ramptoeristen die ongevraagd op de deur kloppen van trauma’s die nauwelijks verwerkt zijn. Al heeft het in het geval van de bomaanslagen op Zaventem nog lang geduurd – de volle zes jaar – voor er een fictiereeks over werd gemaakt.

Sinds vier weken loopt Lost Luggage op Eén, zondagavondfictie die op een serene manier over de naweeën van een landelijk drama wil vertellen. Ik zat niet te wachten op een reeks die mij herinnert aan de ochtend op de luchthaven dat ik door een troebele zee van stof spartelde, aan het onbehaaglijke gevoel waarvoor ik woorden tekortkom.

In Lost Luggage maakt Lara Chedraoui van Intergalactic Lovers haar acteerdebuut. Het is moedig van de makers om de sleutels van de serie toe te vertrouwen aan een nieuwkomer – ze zullen het zich overigens niet beklagen – maar voorts drijft Lost Luggage op extreme voorzichtigheid. Je voelt aan alles dat de angst dat het openrijten van trauma’s tot misplaatste sensatie zou kunnen leiden aanwezig was in de schrijverskamer, en te veel tact leidt hier tot verveling.

Chedraoui speelt Samira Laroussa van de luchtvaartpolitie. Ze ontfermt zich over de achtergelaten bagage waarvan ze hoopt dat de eigenaars zich zullen aanmelden. Het depot met verloren voorwerpen is de plek waaruit kleine verhalen over grote emoties richting de kijker vertrekken, wat op papier interessant lijkt, maar tussen intentie – ontroeren en begeesteren – en uitvoering ligt een lange weg.

Ik heb vier afleveringen uitgezeten, wat een prijzenswaardige prestatie is. Er zijn allicht coverbands van Elbow die minder slaapverwekkend zijn. Het geheel is een aaneenschakeling van verhaallijnen over verdriet, racisme, ontrouw en kwaadheid die op miraculeuze wijze op elkaar aansluiten, maar waarvan geen enkel hoofdstuk echt blijft hangen. Het is allemaal zo opzichtig bij de haren getrokken. Lost Luggage voelt aan alsof Çois van de plaatselijke toneelkring op een dronken avond een script vol makke dialogen en clichés heeft verpatst aan iemand met beslissingsrecht bij een productiehuis.

Lost Luggage heeft meer raakvlakken met recente miskleunen als Black-out en GR5 dan met de succesvolle zondagavondfictie van weleer. Acteerprestaties die onregelmatiger zijn dan de dienstverlening van de NMBS lijken de nieuwe norm, terwijl Eén toch hofleverancier hoort te zijn van cultreeksen. Want weet je nog, toen het reikhalzen was naar het slotakkoord van het weekend dankzij Van vlees en bloed en De ronde?

Lost Luggage opende enkele weken geleden met 781.296‏ lineaire kijkers. Na vier afleveringen was de fictiereeks ruim 170.000 mensen kwijtgespeeld, wat mijn vermoeden versterkt dat de reeks de tand des tijds niet zal doorstaan.

Lost Luggage, zondag om 20.50 uur op Eén en te herbekijken via VRT NU.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234