Woensdag 11/12/2019

Best kept secret

Lost in translation: Japan boven aan Tokyo Hill

Beeld Bas Bogaerts

Bijna net zo aantrekkelijk als de podia zélf waren de verschillende hang-outs op Best Kept Secret. Zo kreeg iemand van de organisatie het dit jaar in zijn gekke koppie om een deeltje van de Beekse Bergen om te bouwen tot hartje Tokyo. Konichiwa!

Wat dat precies inhield? Met schreeuwerige panelen, levensgrote Japanse tekens en een handvol specialiteiten uit het land van de oorsprong van de zon kreeg je het gevoel dat je in de Aziatische metropool was verzeild geraakt. Nu ja, misschien viel die laatste gedachte wel toe te schrijven aan enige dichterlijke overdrijving. Maar niets mis met verbeeldingskracht  op Best Kept Secret!

Ergens op de geïmproviseerde heuvel kon je je stramme spieren even losschudden met een potje tafeltennis. En in een karaokebar hoorde je om vier uur ’s middags al twee meisjes ‘Dancing Queen’ van ABBA vakkundig de nek omwringen. Ook geinig: sommige festivalgangers maakten van de microfoon gebruik om zich op te werken tot stand-up comedians. Of tenminste toch de leukste thuis.

De beste mop die we hoorden in het passeren: “Wat zegt een brandweer als hij een weeshuis moet evacueren? Weg, wezen!” Excuus, maar wij konden moeizaam een gniffel onderdrukken op weg naar Amber Arcades. Zeker toen diezelfde vier Vlaamse boerenknullen achteraf een wankele versie brachten van Green Days ‘Boulevard of Broken Dreams’. 

De karaokebar bleek 24 uur op 7 open, en eerlijk gezegd: geen énkel moment leek de microfoon onbemand. Nee sensei, de topacts op Best Kept Secret waren dit jaar dus duidelijk niet alleen te vinden op de vijf podia. Na Run the Jewels en de set van Weval werd het trouwens meteen nog wat woeliger op de heuvel, waar het podium bezet werd door een legertje amateur-Neil Diamonds, dat ’Sweet Caroline’ uit volle borst meebrulde. Klonk het goed? Hell no. Maar zelfs als het niet klonk, botste het niet op Tokyo Hill. Enthousiasme werkt verdomd aanstekelijk, zoveel werd er duidelijk.

Op Best Kept Secret waant elke bezoeker zich een popster dankzij de karaokebar op Tokyo Hill. Beeld Tom Christiaens

Elders op de Japanse heuvel bleek het trouwens net zo prettig toeven. We hoorden iemand laaiend enthousiast uitweiden over “patatje rendang”, maar zelf hadden we méér oog en voor sushi en springrolls. Aan de andere Aziatische specialiteiten kwamen we helaas niet toe.

Om het plaatje helemaal af te maken, kon je na middernacht ook naar The Japanese House: een fijn dreampop-groepje dat helaas weinig furore maakte op podium 3, en je aandacht na een kwartier richting in sluimermodus plaatste.

In de hypnotiserende film Lost in Translation was van meet af aan duidelijk dat het personage van Bill Murray wég wilde uit Japan, maar hij niet goed wist waarheen. Wij dus wel. Terug naar de karaokebar! 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234