Vrijdag 18/10/2019

ROCK WERCHTER

Lopen de tieners van vandaag nog warm voor bands die 10 jaar geleden al op Werchter stonden?

Luke Pritchard van The Kooks: 33, maar hij ziet er half zo jong uit. Beeld Koen Keppens

Air Traffic? The Kooks? MGMT? Lang niets van gehoord, en nog minder van gezien, maar in de festivalherinneringen van ondergetekende staan ze voor gelukzalige tienerjaren. En nu staan ze plots weer op Rock Werchter. Maar lopen tieners er nog warm voor, of zijn het vooral nostalgische twentysomethings als ik die staan aan te schuiven?

Door de speakers schalt 'Ruby' van de Kaiser Chiefs, op de grote schermen naast de Main Stage wordt het concert van Bloc Party in Vorst Nationaal aangekondigd, waar ze hun dertien jaar oude debuutplaat Silent Alarm zullen doorspelen. Op het plein voor het hoofdpodium zie je t-shirts van The Kooks, het spandoek op het podium verraadt dat weldra Air Traffic komt optreden. Dit is Rock Werchter 2018, verzekeren de feiten me, maar het had evengoed Werchter 2008 kunnen zijn.

Bovengetekende werd, tijdens die editie van Werchter, zestien. Ik dronk mijn eerste legale pint, verloor mijn hart aan Nick Cave en zijn Grinderman, en besefte nog niet dat het snel verkeerd zou lopen met Editors. Air Traffic trad dat jaar twee keer op – na hun eigen geafficheerde concert vielen ze in voor Babyshambles – en The Kooks en MGMT mochten ook aantreden. Drie bands die er dit jaar terug staan, ook al verdwenen ze sindsdien in de plooien van de rockgeschiedenis. Air Traffic heeft nog altijd maar één plaat –
Fractured Life, uit 2007 – en het is enkel maar omdat Wikipedia het me vertelt, dat ik durf geloven dat The Kooks na Konk, uit 2008, nóg twee platen hebben gemaakt. Ze hebben zelfs net hun vijfde plaat afgewerkt, zal Luke Pritchard later op de avond vertellen.

Al die platen – zie ook: Inside In/Inside Out, het debuut van Pritchard en de zijnen – kwamen in een vergeethoekje van mijn collectie terecht. Maar nu ze hier toch staan, komen er prompt tienerherinneringen boven. Aan een eerste liefje, dat toevalligerwijs dezelfde naam had als een hit van Air Traffic, en aan al die liefjes die we niet konden krijgen. Aan poprockliedjes ('Ooh La', 'No More Running Away') die eigenlijk het best werken in de slaapkamer van een puber, maar op zonnige dagen begin juli kan een festivalterrein er ook mee door.

Wat de onvermijdelijke vraag oproept: wie zijn het publiek van deze bands? Is Air Traffic dan meer dan een shooting star? Zijn The Kooks nog steeds zo heerlijk naïve? En dansen de kids nog op MGMT? Of zijn het eerder melancholische twentysomethings die vandaag de wei bevolken?

Nostalgie

Als ik voor het podium plaatsneem, een dik halfuur vooraleer Air Traffic 'Charlotte' zal inzetten, is het zoeken naar tieners. Gelijkgestemde zielen zijn echter makkelijk te vinden. Jasmien (26) en Sari (25) waren hier tien jaar geleden ook, en zijn sindsdien nooit meer terug naar Werchter gekomen. Tot nu. Omdat zowel Air Traffic als The Kooks hier staan. “Ik heb speciaal voor hen een ticket gekocht”, vertelt Jasmien. Ze is The Kooks altijd blijven volgen, en mocht Air Traffic besluiten om toch een vervolg aan Fractured Life te breien, zal ze die plaat ook meteen kopen. Maar het is vooral nostalgie dat hen naar hier brengt. “Ik heb alle cd's van The Kooks, maar ik ben vooral fan van de eerste. Ik weet niet of ze daar nog veel liedjes van spelen, maar ze zouden het wel moeten doen.”

Air Traffic-zanger Chris Wall: "Het voelt fijn om hier terug te zijn. Het is blijkbaar tien jaar geleden." Beeld Stefaan Temmerman

Van de zestien songs die The Kooks uiteindelijk voor een propvolle wei ten berde brengen, komen er zes van hun debuut. Wanneer 'Sway', uit hun tweede plaat, wordt ingezet, bereikt een meisje dat naast me staat – ik schat haar een jaar of 25 – nieuwe hoogtes op het vlak van enthousiasme. Eerder, tijdens de show van Air Traffic, bleven de zangpartijen uit 'No More Running Away' en 'Your Fractured Life' nog lang na het laatste gitaarakkoord over de wei rollen. Nostalgie is een krachtig bindmiddel, blijkt op deze zongedroogde vrijdagmiddag, en tienerfanatisme is moeilijk uit te roeien, ook al is het nu een eigenschap van twintigers.

Twintigers zoals Melissa (24) en Jessica (25), die, gehuld in gele t-shirts van The Kooks, vroeg op de middag al in het eerste vak voor het hoofdpodium plaatsnemen. Hun vriend Kevin (25) zou zichzelf niet als fan omschrijven, maar “voor de sfeer” is hij er toch bij. Zijn gezelschap is een stuk fanatieker. “Ik heb hen al zestien keer live gezien”, stelt Jessica, niet zonder trots. “De eerste keer was bij hun tweede concert in België: ik zat toen in het derde middelbaar.”

Ook zij zijn The Kooks altijd blijven volgen, en ook zij kunnen niet onderkennen dat ze hun hoogtepunt al vroeg in hun carrière bereikten. “Ze brengen altijd een combinatie van oude en nieuwe nummers, maar 'Seaside' (het openingsnummer van hun debuut, EWC) zullen ze al-tijd spelen”, legt Melissa uit. “Het is goed dat ze zo'n mix brengen, want de meeste mensen kennen die nieuwe nummers niet.”

Spotify-suggesties

Bij 'All The Time', hun nieuwste single, wordt er dan wel uitgebreid met de armen gezwaaid, maar het zijn vooral de vroege hits – 'She Moves In Her Own Way', 'Eddie's Gun' – die het vuur aan de lont steken. Het is voor die nummers dat ook de zeldzame tieners die postvatten voor de Main Stage zijn gekomen. Zoals Marion (18), Aline (19) en Charlotte (18). “Van Air Traffic ken ik maar één of twee liedjes”, aldus Marion. “Van The Kooks ken ik er meer, maar ook vooral de oude. Al vind ik het wel leuk om nieuwe nummers te leren kennen.” De drie jongedames moesten nog aan hun tienerjaren beginnen toen deze bands hun hoogdagen beleefden, maar YouTube en Spotify houden hun hits in leven. “Als we naar muziek van nu luisteren, krijgen we soms oude liedjes als suggestie.”

Hoe dan ook zijn zij in de minderheid, weet Jessica. "Vandaag zie je bij hun concerten nog maar weinig écht jonge mensen." De massa voor het hoofdpodium heeft de schoolbanken dan ook al lang verlaten en haar puberproblemen al lang bezworen, maar ze ontdekt dankzij de eeuwige jeugdigheid van Luke Pritchard – hij is 33, maar ziet er nog steeds half zo jong uit – en de tienerpathos van Air Traffic-frontman Chris Wall wél opnieuw wat het betekent om zestien te zijn. “We've missed you”, heeft een Air Traffic-fan op een pancarte geschreven. Wall is zichtbaar onder de indruk. “Het voelt fijn om hier terug te zijn”, lacht hij. “Het is blijkbaar tien jaar geleden.”

Blijkbaar wel. Al kon ik het, voor de duur van die éne bloedhete namiddag, ook nauwelijks geloven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234