Zondag 19/09/2021

AchtergrondSault

Londense funkband Sault biedt nieuw album maar even te koop aan: 99 dagen grimmig trauma

null Beeld rv
Beeld rv

Met Nine zoomt de politieke funkband Sault dieper in op de universele thema’s van zijn alom bejubelde Untitled-platen. Dit keer zwaaien kansarmoede en bendegeweld de plak. Opmerkelijk: het album is maar 99 dagen beschikbaar.

Alerte muziekliefhebbers die de Instagram-feed van Sault in de gaten houden, kregen vorige week een zeldzaam statement te lezen in de aanloop naar de vijfde plaat van het dodelijk hippe collectief. “Sommigen onder ons zijn opgegroeid in het hart van de Londense council estates waar trotse ouders een veilig onderkomen zochten voor hun families”, zo staat er bij een foto van een mistroostig binnenpleintje aan roestbruine flatgebouwen. “Vaak was onze gemeenschap het enige waar je op kon rekenen, maar de meeste van ons verzeilden in een systematische lus waar je opties en hulpmiddelen beperkt zijn.”

De fans krijgen de pap in de mond: erg zeldzaam voor een band die interviews weigert en teert op mysterie. “Volwassenen die niet kunnen genezen van hun jeugdtrauma’s, verliezen zichzelf in alcohol en drugs. Jonge meisjes en jongens die leidersfiguren zoeken, raken verstrikt in het bendeleven.”

Verschoppelingen

Ziedaar de ondergrond voor Nine, de verse worp van Sault die de tragiek van de Londense bendes aankaart: veelal jonge Afro-Britten uit de buitenwijken waar de verschoppelingen van de stad in grauwe appartementjes samenhokken. De uitzichtloosheid van de armoede en de dictatuur van de drugsbendes gaan gepaard met argwaan voor de politie en misprijzen voor de (witte) autoriteiten tout court. Met alle drama’s van dien. Het thema komt vaak voor in de zwarte popmuziek, kijk naar Curtis Mayfield en N.W.A., naar Dizzee Rascal en Stormzy. In ‘You From London’, een hoogtepunt op Nine, belicht Little Simz de verontrustende alledaagsheid ervan: “I know killers in the streets, but I ain’t really involved”, klinkt het en verderop rapt ze “We don’t wanna cause any grief / but we get triggered when hearin’ the sound of police”. Het lijkt de biecht van het personage dat Simz twee jaar geleden speelde in de Britse tv-reeks Top Boy, dat dezelfde maatschappelijke problematiek belichtte.

Het gaat er nog persoonlijker aan toe in de getuigenissen die Sault tussen de nieuwe liedjes weeft. Via een krakende telefoonlijn of in gammele geluidsopnames horen we mannen praten over hoe hun sociale situatie en het bendegeweld hun leven hebben getekend. Ze vertellen over die ene avond dat de politie aan de voordeur stond om te melden dat hun vader net was vermoord en over de onwezenlijke rit in de politiecombi die volgde. Zo schetsen ze de impact van hun toxische omgeving op jonge kinderen die de rest van hun leven een stigma meezeulen. En hoe zoiets hun identiteit stuurt. “It just becomes easier to describe yourself as what people already say that you are, I suppose”, klinkt het wrang.

Trauma

Die specifieke invalshoek is wellicht het verrassendste aan Nine. Sault kwam vorig jaar immers in het vizier met twee excellente albums, Untitled (Black Is) en Untitled (Rise), die verschenen in het kielzog van de #BlackLivesMatter-protesten naar aanleiding van de moord op de Afro-Amerikaanse George Floyd door de witte politieagent Derek Chauvin. Bij de doorwrochte manier waarop de band thema’s als structureel racisme, wit privilege en microagressies versmolt met uitmuntend geproduceerde funk, soul en afrobeat viel de muziekpers in katzwijm. Sault serveerde de juiste culturele uiting op het juiste moment: superbe, wereldwijze muziek voor een getraumatiseerde generatie. De albums getuigden van een grondige muziekhistorische kennis en benaderden de actualiteit niet vanuit één simpel perspectief zoals veel militante rappers op datzelfde moment, al vormden woede en verontwaardiging de motor van Saults platen.

Anno 2021 blijft Sault tot de verbeelding spreken. De band wordt gezien als een enigma waarover in de pers nog wordt beweerd dat “niemand weet wie erachter zit”, ook al is intussen bekend dat de producer Inflo het brein achter het project is en rekent op gastzangers zoals Michael Kiwanuka, Cleo Sol en Kid Sister. De geheimzinnigdoenerij rond Nine versterkt dat imago. Het album zal precies 99 dagen beschikbaar zijn als download en als fysieke release en zal even lang op de streamingdiensten staan. Is het een slimme verkoopstunt? Een kritiek op de vluchtigheid van de hedendaagse popsingle? Een opgestoken middelvinger naar de vermeende eeuwige levensduur en beschikbaarheid van geüploade muziek? Wie zal het zeggen? Sault hult zich in stilzwijgen. Met effect.

De nieuwe plaat van Sault. Beeld rv
De nieuwe plaat van Sault.Beeld rv

Overleeft Nine die gimmick? Wellicht. Het album schurkt zich dichter tegen de Untitled-platen aan dan men eerst zou vermoeden. Ook de nieuwe liedjes vertellen een verhaal van racisme, trauma en onmacht maar dan op microniveau. In het grimmige ‘London Gangs’ worden kansarme jongens ingelijfd door de hardvochtige bendes. In de geheide radiohit ‘Bitter Streets’ treurt Cleo Sol om haar vriend die de lokroep van de straat niet kan weerstaan. Haar geweeklaag zorgt ook voor kippenvel in ‘Alcohol’, een gospelsong over het favoriete type zelfmedicatie van de getormenteerde liefdelozen. Het even melancholische ‘Lights In Your Hands’ smeekt om verlossing en maant aan tot zelfreflectie: “Don’t ever lose yourself / You can always start again”. U bent er minstens een zomer zoet mee.

Nine is nu uit

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234