Dinsdag 22/10/2019

Lokerse Feesten: Van dj-duo tot discodiva

2 many djs (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN

De laatste jaren hebben de Lokerse Feesten zich opgewerkt van een lokale kermis tot een tiendaags popfestival met internationale allure. De kentering kwam er toen men in 2004 Simple Minds wist te strikken, en die groep is volgend weekend opnieuw van de partij om deze jubileumeditie - de Feesten bestaan vijfendertig jaar - extra in de verf te zetten.

Zaterdagavond stonden alvast Talking Heads-legende David Byrne en discodiva Donna Summer op het podium, en de dag voordien was de openingsavond al op kookpunt gebracht door 2 many djs en Fatboy Slim.

Alvast één vaststelling dit jaar: de pinten zijn te goedkoop op de Lokerse Feesten. Je kon geen tien minuten naar een concert staan kijken zonder een douche van bier over je heen te krijgen, en zeker wanneer er hits werden ingezet leek het haast alsof een handvol bezoekers er niet beter op vonden dan wat halfvolle pinten de lucht in te gooien. Zo ver kwam het nog niet tijdens de dj-set van Zaki, die bij wijze van surprise-act de feestelijkheden op gang mocht draaien.

Volleerde volksmenner
Daarna was de échte opening voor Das Pop (****), een groep over wiens nieuwe cd de voorbije jaren al zoveel geschreven is dat je je stilaan begon af te vragen of ze wel bestond. Maar kijk: eerder op de dag was het ding in kwestie -dat gewoon Das Pop zal heten - van de persen gerold en om dat te vieren gooide zanger Bent Van Looy het eerste exemplaar in het publiek. De groep had de songs inmiddels meer dan behoorlijk in de vingers, en lichtvoetige nummers als "Underground" en "I Can"t Get Enough" klonken zowaar als internationale hits. Goed, vaak klonken die alsof ze uit de soundtrack van de eightiesfilm Footloose waren geplukt, maar ze zorgden er tenminste voor dat het plein werd ondergedompeld in een vrolijke, uitgelaten sfeer. Dat Bent Van Looy zich intussen ook als een volleerd volksmenner had bijgeschoold - publiek in twee delen, vraag-antwoordspelletjes spelen - droeg alleen maar bij tot de vreugde.

Poedelnaakte weirdo
Niettemin was het publiek overwegend op 2 many djs (****) afgekomen, en de Dewaeles draaiden opnieuw een grandioze set bij elkaar waarbij het clublied van AA Gent op een volkomen natuurlijke manier overvloeide in vertimmerde versies van MGMT, Mr Oizo, The Residents en Major Lazer. Alleen de broers slagen erin een logisch verband te leggen tussen "Reign In Blood" van Slayer en "9 to 5" van Dolly Parton. Ook als nuchtere recensent kon je moeilijk anders dan de visuele show die de dj's presenteerden verbluffend noemen, al hoefden ze niet altijd met dure videoschermen of hoogtechnologische spots te goochelen om indruk te maken. Halverwege de Queen-classic "Bicycle Race" kwam plots een poedelnaakte weirdo het podium op gefietst, en het effect was er niet minder om.

Fatboy Slim (***) geldt al vijftien jaar als een van de grootste dj"s ter wereld, maar na de set van de Dewaeles viel zijn act enigszins tegen. Niet alleen omdat het podium er tijdens z"n optreden wat kaal uitzag, maar ook omdat je je niet van de indruk kon ontdoen dat veel van de muziek die hij draaide niet live werd gemixt. Akkoord: met "Praise You", "Right Here, Right Now" en "The Rockafeller Skank" had hij natuurlijk een handvol hits die ervoor zorgden dat het publiek niet indommelde. Maar achteraf kon je niet anders dan vaststellen dat Norman Cook wat van zijn scherpte verloren had.

De passage van David Byrne (***) in Antwerpen eerder dit jaar behoort met voorsprong tot het beste dat we in 2009 al op een podium zagen, dus zijn optreden op de Lokerse Feesten kwam zaterdag als geroepen. Maar ondanks een set die grotendeels hetzelfde was gebleven en het gezelschap van het gereputeerde dansensemble La La La Human Steps slaagde ook hij er aanvankelijk niet in het publiek te begeesteren.

Dat had niet zozeer met het zwaktebod van de muziek te maken, dan wel met het feit dat hij geen rekening hield met het verschil tussen een zaaloptreden vol bekeerden en een festivalset voor een publiek dat hem vooral kende van Talking Heads. In Lokeren was het bijgevolg lang wachten tot er een golf van herkenning over het publiek rolde. Byrne danste, draaide rond in stoelen en zorgde tussendoor ook voor geestige bindteksten, maar de volk sloeg pas écht over toen er in de staart van het concert plots plaats werd geruimd voor de hoekige funk van "Once in a Lifetime", "Take Me to the River" en - als bis - een wervelend "Burning Down the House".

Las Vegas in Lokeren
Donna Summer (**) programmeren was een dubbeltje op z"n kant. De onbetwistbare queen of disco had uiteraard genoeg classics op het cv om er moeiteloos anderhalf uur mee te vullen, al viel het af te wachten of ze als kersverse zestiger nog genoeg sexappeal zou hebben om een grote massa voor zich te winnen. De stem bleek nog intact, maar daarmee hebben we u het beste nieuws wel verteld.

Veel meer dan een spetterende discoset opteerde Summer namelijk voor een Las Vegasachtige show waarbij visuals van Beieren en landschappen uit het Artis-Historia-archief de aandacht moesten afleiden van het feit dat ze een erg middelmatige band om zich heen had. Zelf bewoog ze nauwelijks, en op de koop toe speelde ze vooral nieuwe nummers. Mondjesmaat sijpelde er een oude hit de set binnen, en zowel "Macarthur Park" als "On the Radio" deden flink hun best om het vuur aan de lont te krijgen. Ook het van Charlie Chaplin geleende "Smile" - een eerbetoon aan Michael Jackson - kon in een sobere, emotionele versie overtuigen. Maar daarna viel het optreden opnieuw als een kaartenhuisje in elkaar, en was het wachten op "Love to Love You Baby", "I Feel Love" en "She Works Hard for the Money", stuk voor stuk hits die de temperatuur weer even de hoogte in stuurden, al had dat meer te maken met herkenning dan met de uitvoeringen op zich, die erg routineus en obligaat overkwamen.

Waar de Lokerse Feesten vorig jaar met een gelijksoortige act - Grace Jones - met een van de beste optredens ooit op het festival konden uitpakken, draaide de gok dit keer anders uit. Jammer, maar er blijven zeven goedgevulde avonden over om die uitschuiver weer te herstellen. (Bart Steenhaut)

Donna Summer (Foto Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234