Donderdag 20/06/2019

Concertrecensie

Little Steven & The Disciples of Soul in de AB: old school rock-’n-roll waar geen speld tussen te krijgen valt ★★★★☆

Beeld Alex Vanhee

U kent hem al eeuwen als die kerel met zijn bandana uit de E Street Band. Maar Little Steven is op zoveel verschillende terreinen actief dat de doorsnee sterveling al hoofdpijn krijgt van het idee. Gelukkig had zijn passage in de AB het oppeppende effect van een vitamine C-tablet.

Miami Steve Van Zandt, 68 intussen, is het type dat in zijn leven al zoveel gedaan heeft gekregen, dat je hem ervan verdenkt 24 uur op 24 en 7 dagen op 7 wakker te blijven. De man is - even diep ademhalen - zanger, gitarist, songwriter, producer, label-eigenaar, radiomaker, scriptbedenker, regisseur én acteur in succesrijke televisiereeksen als The Sopranos en Lilyhammer

Bovendien legde hij, samen met zijn jeugdvrienden Bruce Springsteen en Southside Johnny een halve eeuw geleden het fundament van de Jersey Shore sound, een aanstekelijke mix van rock, soul en rhythm & blues.

In de jaren tachtig en negentig maakte hij, op momenten dat The Boss het wat rustiger aandeed, een handvol fijne plaatjes met The Disciples of Soul, een gezelschap waarmee hij de soulrevues uit de hoogdagen van Stax en Motown tot leven wekte. 

Daarna nam zijn tv-carrière echter zoveel tijd in beslag dat zijn muziek naar de achtergrond werd verdrongen. Twee jaar geleden nam Little Steven eindelijk de draad weer op met het succulente Soulfire, een plaat waarop hij een hoop nummers die hij ooit uit zijn koker had geschud ten behoeve van Gary U.S. Bonds, Darlene Love en Southside Johnny, nu zelf opnam. En om te tonen dat het hem menens was, kwam hij vorige maand op de proppen met Summer of Sorcery, zijn eerste langspeler met nieuw materiaal sinds 20 jaar.

Beeld Alex Vanhee

Op dat eclectische werkstuk reconstrueert Van Zandt de zomer waarin hij voor de eerste keer verliefd werd en zich bewust werd van de onbegrensde mogelijkheden die het leven voor hem in petto had. Sorcery is een reis naar een tijdperk waarin alles nieuw en opwindend was. Dit keer geen politieke of maatschappijkritische boodschappen: iedere track heeft iets van een sequentie uit een film over onschuld, verbeelding, straatromantiek en lust.

In Brussel verscheen Little Steven op het podium met een soepel spelende, veertienkoppige band, waarin drie hormoonverstorende backingzangeressen en vijf blazers voor het nodige spektakel zorgden. Samen met de overige muzikanten bouwden ze aan een Spectoriaanse wall of sound waar geen sloopkogel tegen bestand was. De soul-meets-guitars-aanpak van het gezelschap was één en al veerkracht en energie. De zanger, uitgerust met een raspende stem die het midden hield tussen Springsteen en Tom Petty, toonde zich een bevlogen frontman, maar dan wel één die ook zijn gezellen liet schitteren. Het soleren liet hij meestal over aan gitarist Marc Ribler en ook de hoogbejaarde toetsenman Lowell ‘Banana’ Bevinger, bekend van de sixtiesgroep The Youngbloods, kreeg regelmatig een plekje in de schijnwerpers.

Synthese van 50 jaar pop

De stilistisch gevarieerde songs waren bestoven door de muziek waar Steve Van Zandt zelf mee was opgegroeid en deed dermate vertrouwd aan dat we van stijloefeningen of zelfs pastiches zouden durven gewagen. Zo hoorden we garagerock-met-doowopkoortjes (Communion), latin met een Tito Puente-vibe (het onweerstaanbare Party Mambo) en Blaxploitation funk (Vortex), werden we meegevoerd naar de zwarte fiftiesclubs in Chicago (I Visit the Blues) en de girl group pop van The Ronnettes of The Crystals (A World of Our Own). Tussendoor ontwaarden we echo’s uit het werk van Chuck Berry (Superfly Terraplane), Gary U.S. Bonds (het vingerknippende Love Again) en Sam Cooke (Soul Power Twist).

U hebt het al in de gaten: The Disciples of Soul presenteerden een onnavolgbare synthese van 50 jaar populaire muziekgeschiedenis.

Beeld Alex Vanhee

Little Steven onderbrak zijn nieuwe songcyclus even voor een ode aan Southside Johnny, die zijn muziek de jongste twintig jaar levend had gehouden, en bewees en passant ook eer aan The Drifters en Leiber & Stoller (Little Girl So Fine). Het samen met Springsteen geschreven Love on the Wrong Side of Town groeide zelfs uit tot een hoogtepunt.

Activisme

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en dus kwam ook Steve-de-activist nu en dan om de hoek piepen. Education droeg hij op aan iedereen die voor de klas staat (‘Leraar is het meest ondergewaardeerde en onderbetaalde beroep ter wereld, en toch hangt onze toekomst ervan af’). 

Er waren songs over apartheid (Sun City), uitbuiting (Bitter Fruit), dictaturen waar opposanten geruisloos verdwijnen (Los Desaparecidos) en leugenachtige politici (‘The universal language is not English, it’s bullshit’) die je valse keuzes voorschotelen: ‘Zorg om het milieu en een vlot draaiende economie hoeven elkaar niet in de weg te staan. En ja, je kunt zowel vaderlandslievend als een wereldburger zijn’. Het op reggaebenen voorbij wandelende ‘I’m a Patriot’ werd dan weer opgedragen aan de jonge Zweedse klimaatactiviste Greta Thunberg.

Naast alle nummers uit zijn Summer of Sorcery diepte Little Steven ook enkele oldies op, zoals het uit riffs van roestvrij staal opgetrokken Camouflage of Righteousness en radiovriendelijke anthems, type Forever of Out of the Darkness

Werkmansethiek

Waar veel jonge bands dezer dagen al na 50 minuten hun biezen pakken, huldigde Van Zandt een gezonde werkmansethiek en serveerde hij een wervelende show van tweeënhalf uur, die in een oogwenk voorbij leek te vliegen. Geen geringe prestatie voor iemand die nauwelijks hits heeft gehad. 

Alles stotterde en stuiterde, tintelde en bruiste. Er werd gedanst, gefeest en meegezongen en Little Steven toonde zich wars van sterallures. Twee jaar nadat hij de Roma plat had gespeeld, deed de man zijn kunstje in de AB nog eens over. En hoe! Dit was opwindende, organische old school rock-’n-roll waar geen speld tussen te krijgen viel. Niks nieuws onder de zon? Nope. Maar wat vanzelf al tijdloos is, hoeft voor ons niet trendy te zijn.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden