Zaterdag 04/04/2020

Recensie

Linkin Park op Rock Werchter: Veel zalf, weinig slaan

Beeld Stefaan Temmerman

Linkin Park toonde twee gezichten op Rock Werchter. In de finaleronde stonden de nu-metalpioniers arm in arm te rocken, en botste de wei vrolijk mee. Maar dat dik uur voordien gaf de Amerikaanse hoofdact vooral een slap handje. Met zelfs melige electropop, die niet bezielde noch raakte.

Het was op de tanden bijten toen Linkin Park om kwart na elf aanzette. Nu goed, er zijn wel meer groepen die hun concerten beginnen met nieuw werk. One More Light is helaas een draak van een plaat, en 'Talking To Myself' oogde vreemd. Electro-beats bonkten over de wei, terwijl Mike Shinoda niet van achter zijn keyboards kwam. Die andere frontman Chester Bennington oogde gevaarlijk met zijn pet en dievensjaaltje, maar kefte als een bang hondje. Er volgden nog slappe popsongs van dertien in een dozijn, met amper een kruimeltje gitaren in verwerkt. Liedjes uit vorige platen The Hunting Party en Living Things, waar we ook niet echt wild van werden. Linkin Park smeerde veel zalf, maar deelde nauwelijks kletsen uit.

Reuzenstap achteruit

De fans in Werchter (én de groepsleden zelf) kwamen pas in beweging vanaf de vijfde song. In 'One Step Closer' bond Shinoda een gitaar om de nek, en trok hij eindelijk mee naar voor. Het nieuwe 'Invisible' was helaas weer een reuzenstap achteruit. Werchter moest en zou meezwaaien, terwijl die slappe vod dat nooit verdiende. Witte strepen, blauwe lampen: de show zag er strak uit, maar je ziel raakte Linkin niet. Die Belgische vlag vol handtekeningen van fans die Shinoda aan zijn toetsen gehangen had, kon dat niet verhelpen. Heel wat mensen vertrokken, zij hadden met System of a Down al een échte en waardige hoofdact op de Main Stage gezien zaterdag.

20180701 Werchter Belgium: Linkin Park is een Amerikaanse Metal BandBeeld Stefaan Temmerman

Wie niet richting tentje trok, zag een half ontklede Bennington zijn schuurdeur open trekken. In 'New Divide' plantte hij nog stevig een voet op de monitor, maar vanaf 'Breaking The Habit' ging de kortgeschoren zanger de massa opzoeken. Ook tijdens de pianoversie van 'Crawling' stond hij neus aan neus met de fans.

Gespierde blote bast

Het bleek Shinoda warempel te inspireren. De twee frontmannen trokken samen naar voor tijdens een strak 'In The End'. Elk bedienden ze één kant van het podium, terwijl de massa fraai het refrein overnam. In 'Numb' ontblootte Bennington zijn gespierde blote bast, en ging gitarist Brad Delson op de knieën spelen. De geest van Jay Z passeerde even, wanneer diens 'Encore' kundig in het lied verwerkt werd. Eindelijk toonde Linkin Park inzet. En zelfs broederlijkheid, toen de twee frontmannen arm in arm gingen zingen. Na 'Papercut' en slotsong 'Faint' gooide Bennington glorierijk de duivelshoorns in de lucht. Of dat terecht was? Bwoh.

Beeld Stefaan Temmerman

Op dat laatste half uur viel niets af te dingen. Maar aan de formule van Linkin Park scheelt duidelijk wat. Als deze groep nog écht vooruit wil, dan blijkt pop niet de juiste keuze. Anderzijds: hun ravissante debuut Hybrid Theory (30 miljoen verkochte exemplaren) is al 17 jaar oud en haast meerderjarig. Zit de mensheid in 2017 nog te wachten op Linkin Park? Na hun doortocht op Rock Werchter is het antwoord: niet echt.

Beeld Stefaan Temmerman
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234