Woensdag 19/02/2020

Review

Lieven Tavernier & Friends: gepakt door een goeie vriend

Beeld Alex Vanhee

Zelden treedt hij uit de luwte, maar dezer dagen onderneemt Lieven Tavernier (68) toch een bescheiden tournee. Die startte gistermiddag met een pakkend matineeconcert in de AB in Brussel.

"Was je pijn niet meer te dragen? Was het water voor jou te diep?" vroeg Lieven Tavernier zich hardop af tijdens de uitsmijter 'Vossie'. Een siddering trok daarbij door de zaal, terwijl smart zich adagio om je strot slingerde. Wat een aandoenlijke ode ook, van de ene onvolprezen songsmid uit Gent aan de andere. Aangrijpend in al haar soberheid. Tavernier kondigde zijn hortende hommage aan Luc De Vos aan als een onvoorbereide bis, maar dat maakte er deze soloversie niet minder indrukwekkend op.

De Gentse liedjesschrijver toonde zich nooit de meest begenadigde zanger in de AB, maar wanneer zijn wankele stem in gesmoord verdriet en machteloosheid gemarineerd werd, raakte hij je wél steeds midscheeps. Eerder tijdens het concert werd je zelfs even koud gepakt door de net zo frugale als magistrale treurzang 'Niet Voorbij' en de ontroerende evergreen 'De Eerste Sneeuw'. Daarin vonden kinderlijke verwondering en volwassen rouw elkaar. Een onsterfelijk nummer van Jan De Wilde, horen we u denken? Een klassieke fout: het was wel degelijk Lieven Tavernier die deze song smeedde in zijn bovenkamer, om ze daarna aan zijn goede vriend uit te lenen.

"Vanaf nu wordt het beter", ginnegapte Tavernier, terwijl zijn begeleidingsgroep De Zondaars en de Gents-Congolese nachtegalen Eva en Kapinga Gysel het podium opkwamen.Beeld Alex Vanhee

Troubadour met stille schelmenstreken

Tavernier, "een troubadour met stille schelmenstreken" (dixit illustrator Ever Meulen) toonde zich in het AB-Theater trouwens net zo goed van zijn meest genereuze kant. "Vanaf nu wordt het beter", ginnegapte hij bijvoorbeeld, terwijl zijn begeleidingsgroep De Zondaars en de Gents-Congolese nachtegalen Eva en Kapinga Gysel het podium opkwamen. Later zouden ook zij versterkt worden door de 36-koppige United Brass en extra gasten als Neeka of Gabriel Rios.

Daarmee zag je jezelf verzekerd van een ambitieus concert. Eén waarin de covers meestal beter tot hun recht kwamen dan wanneer Tavernier ze een sologedaante aanmat. Was het Dylaneske 'De Verdwenen Karavaan' nog een onvaste solo-ouverture, dan sloeg de meest bescheiden songschrijver van de lage landen pas écht gensters met een fanfare van beroemde fans.

De Gents-Turkse chanteuse Mélike Tarhan ondersteunde Tavernier in 'Die kathedrale'.Beeld Alex Vanhee

Overtuigende countrysnik

Neeka boog zich bijvoorbeeld met spreekwoordelijk gemak over het fragiele pianonummer 'Zilver en Goud' om vervolgens een bluesy 'Engel' in te zetten met honkytonk piano en een beschonken blazersarrangement. Ook fraai: multi-instrumentalist Nils De Caster die de mandoline opnam tijdens 'Geen Kwaje Vriend' of pianist Yves Meersschaert die de Gents-Turkse chanteuse Mélike Tarhan en Tavernier ondersteunde in 'Die Kathedrale'. Bruno Deneckere nam daarna ook nog solo 'Sally Ryder' onder handen met een overtuigende countrysnik.

"Eenzaamheid is geen kwaaie vriend," verwees Tavernier even voordien naar één van zijn bekendste songs, "maar dat is deze jongen ook niet", waarna Gabriel Rios, zijn oud-leerling aan Sint-Lucas, op het podium verscheen voor het knap vertaalde 'In My Days of Darkness'. Het door de meester zelve gezongen 'In Knokke' werd dan weer met piano en blazers mooi en lichtjes dramatisch aangezet, terwijl diezelfde bezetting met net zoveel gemak koos voor een stemmige en intimistische aanpak tijdens 'Kerstdagmorgen'.

"Eenzaamheid is geen kwaaie vriend," verwees Tavernier naar één van zijn bekendste songs, "maar dat is deze jongen ook niet", waarna Gabriel Rios, zijn oud-leerling aan Sint-Lucas, op het podium verscheen.Beeld Alex Vanhee
De voorstelling werd simultaan vertaald door enkele doventolken. Nooit op zo'n sensuele manier "dwarrelende sneeuw" zien uitgebeeld worden, overigens.Beeld Alex Vanhee

Onbekommerd keuvelen

En natuurlijk kon ook 'De fanfare van honger en dorst' - alweer bekendst in de versie van Jan De Wilde - ontbreken. Tijdens één van de strofes schoof Tavernier wel wat eigenaardig uit de bocht. Dat hij precies in één van zijn bekendste songs de draad kwijt raakte, leek vreemd genoeg helemaal te passen bij zijn opzet tijdens dit matinee-concert. Hoewel het hier duidelijk een ambitieus project betrof, sprak voortdurend een grote onbekommerdheid uit zijn aanpak en houding op het podium. Zo zette de songsmid het tussen de songs op een amicaal keuvelen met de verschillende doventolken - nooit op zo'n sensuele manier "dwarrelende sneeuw" zien uitgebeeld worden, trouwens. Verder leek hij, ongehinderd door de grootte van de zaal, te genieten van het onschuldige plezier om met zijn vrienden samen te spelen. Sterallures leken deze veteraan van het Nederlandstalige lied volslagen vreemd.

Geen wonder misschien: de grootste ster van het concert bleek uiteindelijk iemand uit het publiek. "Is Magnus hier?" vroeg Tavernier zich af na 'Molenstraat'. Even heerste een confuse stilte in de zaal, waarna een helder stemmetje "Dag opa!" riep naar het podium. Een hartverwarmend applaus volgde. Eenzelfde cordiale bijval bleek elders ook helemaal op zijn plaats.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234