Zaterdag 07/12/2019

review

Lianne La Havas op Rock Werchter: lang geleden dat hees nog eens zo sexy klonk

Lianne La Havas. Beeld Alex Vanhee

Op de wei rond The Barn stinkt het naar slijk – erger nog: naar vers omgespit slijk, waar de zon ook nog eens haar lusten op botvierde. Maar in de directe omgeving van Lianne La Havas ruik je alleen maar madeliefjes.

Al begon het optreden wel, na een rondje Google, met lichte teleurstelling, desillusie zelfs. Lianne La Havas – een naam als een tropisch wit strand – blijkt namelijk maar een nom de plume te zijn. Eigenlijk heet ze Charlotte Barnes. Geef toe: veel meer banaal-Brits komen ze niet, en dat pást niet bij haar. Net of je zou erachter komen dat Jónsi eigenlijk Joske Peeters heet. Gelukkig: de echte teleurstellingen stopten meteen dáár.

‘Au cinéma’ luidde meteen een prettig weerzien in, en wel met de folky Lianne van een paar jaar geleden. Ook al goot de band er een scheut funky soul bij, het deed deugd om háár nog eens te zien. De laatste zucht waarmee ze “cinémaa-aaaah” afsloot, was betoverend. Wanneer ze ‘Forget’ aankondigde, spuwde ze die titel uit, want het nummer gaat over een ex-vriendje – nijdiger zou ze daarna niet meer klinken – en ‘Is Your Love Big Enough?’ bleek op een paar jaar nog niks aan kracht ingeboet te hebben. Om het met een knoert van een cliché te zeggen: Liannes songs waaien weleens voorbij als een zachte bries, maar dat wil niet zeggen dat het lege dozen zijn.

Lianne La Havas. Beeld Alex Vanhee

Ze speelde een paar nummers die tot het weinige materiaal horen dat al eens zomaar over me heen rolt, maar ook díé bleven vandaag rechtstaan: ‘Tokyo’ had zulke prachtige vocale uithalen in de staart zitten dat het een hoogtepunt werd en ‘Never Get Enough’ vermomde zich voor de gelegenheid als rocker – op een moment dat we zo’n rocker even nodig hadden. De topsongs bleven op hun beurt topsongs: ‘Green & Gold’ had een lekkere Jamaicaanse eilandvibe en ‘Wonderful’ was zo breekbaar als een vochtig velletje snoeppapier.

Nog een kleine nota aan het publiek achterin: shut the fuck up, magie verstoor je niet zomaar – dat is niet alleen onbeleefd, maar ook gevaarlijk. ‘Wonderful’ had in een AB’tje nog dubbel zo mooi geklonken. Dat spelde dus onheil voor de twee volledig solo gespeelde nummers die volgden, maar die – o Lianne, jij geweldig wijf – belachelijk dicht bij de perfectie kwamen. ‘I Say a Little Prayer’ van Aretha Franklin was foutloos, wonderlijk, ademafsnijdend goed, ‘Age’ trippelde op kousenvoeten voorbij; het is al geleden van Scarlett Johansson in Match Point dat hees nog eens zo sexy heeft geklonken.

Waarom dan geen vier sterren? Omdat Lianne zich net iets te vaak aan plat populisme bezondigde. Drie keer werd een woordje veranderd in “Belgium” dan wel “Belgian”, het leukst in ‘Age’: “Cause I fancy Belgian men.” Vier keer zei ze “I love you” en dat is minstens één keer te veel. En dan sleurde ze nog een paar keer te krampachtig aan het publiek, dat van handjewiegen en meezingen duidelijk geen prioriteit wilde maken op een zondagmiddag. Het stond haar niet, want Lianne La Havas is eigenlijk één en al naturelle klasse. Laat dat zeuren maar aan de Ricky Wilsons dezer wereld.

Verder: wondermooi optreden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234