Zondag 19/05/2019

Recensie

‘Leto’: waarom u plots verliefd zal worden op Sovjetrock ★★★☆☆

Beeld rv

Voelt u die zomerse bries die plots vanuit het oosten komt opzetten? Dat is Leto, een heerlijk zonnig portret van een groep Sovjet-rockers, dat u in één klap verslingerd zal maken aan Russische eightiesmuziek.

Russische films hoeven heus niet altijd zwaar en deprimerend te zijn. Oké, in 97,9 procent van de gevallen is dat wel zo, maar Leto is iets helemaal anders: dit speelse portret van de underground rockscene in het Leningrad van de jaren 80 – ja, dat was een ding! – waait als een zomerse bries de bioscoop binnen.

Regisseur Kirill Serebrennikov (Student) blikt terug op de jonge jaren van Viktor Tsoi (gespeeld door Teo Yoo). In de vroege eighties was hij de frontman van Kino, een band die in Rusland naar verluidt legendarisch is. En niet onterecht, want zoals u in Leto kan ontdekken, maakten ze bijzonder aardige muziek.

Leto is – godzijdank – geen Russische variant op Bohemian Rhapsody. Het is Serebrennikov niet te doen om het steeds groter wordende succes van Kino. Maar wat hij dan eigenlijk wel wil vertellen, is ons ook niet helemaal duidelijk. Het scenario focust vooral op de opmerkelijke driehoeksverhouding tussen Tsoi, zijn muzikale mentor Mike Naumenko (Roman Bilyk) en diens vrouw Natasha (Irina Starshenbaum), maar regelmatig raakt de film even de draad kwijt. Bovendien heeft Serebrennikov moeite om een einde aan zijn verhaal te breien.

Momentjes

Maar dat is eigenlijk bijzaak. Leto – de titel betekent “zomer” – drijft op sfeer, en pakt u mee van momentje naar momentje. Er is die lome, warme gitaarsessie op het strand, waarvan ons hoofd nog altijd aangenaam natintelt. Maar er zijn ook de wilde uitbarstingen in de trein en op de bus, waar de film even transformeert in een dolle musical, op de tonen van o.a. ‘Psycho Killer’. De elegante zwartwitbeelden worden dan gepimpt met stripachtige animatie-elementen.

Serebrennikov werd tijdens de opnames van de film onder huisarrest geplaatst vanwege vermeende fraude, maar waarschijnlijker is dat hij gestraft werd voor zijn politieke engagement. Dat verzet tegen een verdrukkende staat zit ook – zij het op erg frivole wijze – in deze film verwerkt: Leto toont de onbeheersbare energie van muziek, die zelfs een totalitair regime als de Sovjet-Unie niet kon bedwingen.

‘Leto’ speelt vanaf 13/03 in de bioscoop.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.