Woensdag 06/07/2022

RecensieOpera

‘Les Huguenots’ in de Munt: godsdienstoorlogen en seksuele frustratie ★★★☆☆

'Les Huguenots' in de Munt. Beeld Matthias Baus
'Les Huguenots' in de Munt.Beeld Matthias Baus

Na elf jaar voert De Munt opnieuw Les Huguenots van Giacomo Meyerbeer op, een grand opéra met een politiek-religieus thema dat toen actueel leek en het ook vandaag nog zou kunnen zijn. Maar intussen is er veel gebeurd: terroristische aanslagen, Trump, een pandemie, een oorlog, #MeToo…

Stephan Moens

Les Huguenots blijft een spectaculaire voorstelling, maar het spektakel dat regisseur Olivier Py presenteert, lijkt nu futieler. Half en helemaal naakte dansers en danseressen voeren nachtclub-softporno op: in 2011 leek het niet seksistisch, en nu? Een groteske bisschop die een kalasjnikov tegen zijn boezem drukt: dat is na échte aanslagen toch te soft? Ja, religieus fanatisme is nog steeds actueel, maar godsdienstoorlogen verdragen geen esthetisering. Ja, het kan interessant zijn de oorsprong ervan in seksuele frustratie bloot te leggen, maar de actualiteit van vandaag is veel smeriger en benauwender dan de hier opgevoerde voluptueuze baadsters.

Het eigenlijke probleem blijft: kan je zo’n groots historiestuk nog zo spelen dat het voor ons iets betekent? Het antwoord moet nu nog genuanceerder zijn dan elf jaar geleden. De 19de-eeuwse geschiedenislessen rond de ‘zegening van de dolken’, de ‘bloedbruiloft’ en de Bartholomeusnacht kun je na Mosoel en Boetsja nog maar moeilijk in beeld brengen met houten kruisen die speelgoedzwaarden worden en een soort superheld in ridderharnas.

Hardere signalen

Ook de naïef-ironische behandeling van de balletten is te vrijblijvend. Om relevant te blijven zijn hardere signalen en duidelijker stellingnames nodig. Die zijn er ook: in het duistere neorenaissancedecor van Pierre-André Weitz bijvoorbeeld, dat onophoudelijk dreigende gebouwen-, trappen- en bruggencombinaties het toneel opschuift, of in het beeld van de reisklare calvinisten die toch nog vermoord worden, zoals in een jodenpogrom. Maar dat is te weinig. Voor een echte renaissance van de grand opéra is de moed vereist om in de interpretatie tot op het bot te gaan.

Eigenaardig genoeg voelt de grote lengte van het stuk – vijf uur! – plots problematisch aan. Dat is niet alleen te wijten aan ons veranderd tijdsbegrip, maar ook aan dirigent Evelino Pidò, die zich soms laat gaan in mooie details en daardoor de strakke ritmering van het geheel uit het oog verliest. Toch zijn de meeste aria’s en duetten hemels, mede dankzij een uitstekende bezetting. Uitschieters zijn hier vooral de dames: Lenneke Ruiten als Marguerite de Valois, Karine Deshayes als Valentine en Ambroisine Bré als de page Urbain. Maar ook Enea Scala is indrukwekkend in de aartsmoeilijke tenorrol van Raoul. Zij zorgen voor ware emotie. Om ook de horror zichtbaar te maken was een nieuwe enscenering wenselijk geweest.

In de Munt in Brussel, tot 2/7.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234