Vrijdag 06/12/2019

Les Fantômes d'Ismaël

'Les Fantômes d'Ismaël': wanneer een film een action painting wordt

Beeld RV

Het filmfestival van Cannes gaat een verwarrende openingsavond tegemoet met het occasioneel ontroerende, maar hopeloos stuurloze Les Fantômes d’Ismaël.

Geen internationale klepper à la Woody Allen vanavond in het Grand Théâtre Lumière, waar het filmfestival van Cannes officieel op gang getrapt wordt. De openingsfilm van deze 70e editie, Les Fantômes d’Ismaël, is Franser dan Frans. Arnaud Desplechin (Jimmy P.) belichaamt zowat alle clichés die over Franse cinema bestaan: hij houdt van frenetiek taterende koppels, is niet vies van een blote borst hier of daar, en voert graag verwaaide artiesten als hoofdpersonage op.

Ismaël Dédalus (rol van Matthieu Amalric) is precies zo’n type: overdag filmregisseur en melancholicus, ’s nachts slachtoffer van vreselijke nachtmerries. Zijn redding heet Sylvia (Charlotte Gainsbourg), een astrofysicus die dan wel sterren bestudeert, maar niet met het hoofd in de wolken loopt, en Ismaël met beide voeten op de grond houdt. Hun idylle wordt opgeschrikt door de terugkeer van Ismaëls ex-vrouw Carlotta (Marion Cotillard), die 21 jaar, 8 maanden en 6 dagen geleden – het feit dat Ismaël de tel niet is kwijt geraakt, zegt veel over hoe diep de wonde is – van de aardbol verdween. Jaloezie en emotionele chaos volgen, een keuze dringt zich op.

Vijf films in één

Desplechin raakt occasioneel de gevoelige snaar. Wanneer Gainsbourg zich van haar meest breekbare kant toont, voel je kleine barstjes in je hart verschijnen. De sfeervolle muziek van Grégoire Hetzel maakt de gevoelens nog levendiger. Maar alsof Desplechin bang is om echt in de emotionele diepte te duiken, vlucht hij voortdurend weg in weinig pertinente zijsprongetjes. Het verhaal-in-een-verhaal van Ismaëls broer/alter ego Ivan, die een absurd spionageavontuur beleeft in Tadzjikistan, is leuk om naar te kijken, maar het ondergraaft ook de coherentie van de film.

Desplechin, die zijn films ook zelf schrijft, wilde naar eigen zeggen “vijf films in één maken, zoals de samengeperste vrouwelijke naakten van Jackson Pollock”. Je zou ook kunnen zeggen dat hij gewoon keuzestress had. Welk verhaal wil hij hier nu eigenlijk vertellen? Een film als een action painting? Eerder een stuurloze warboel, quoi.

Desplechin recycleert volop elementen uit zijn vorige film Trois souvenirs de ma jeunesse: namen, plaatsen, sferen en gezichten komen terug, maar ze vormen deze keer veel minder een geheel. Wie de dromerige vibe van Desplechin apprecieert, zal graag even in het bad van deze film liggen weken. Maar de titel ten spijt blijft Les Fantômes d’Ismaël niet bijster lang door je hoofd spoken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234