Zaterdag 17/08/2019

Recensie Theater aan Zee

‘Les Enfants du Paradis’: zelfs met de zonsondergang wordt niets gedaan ★✩✩✩✩

‘Les Enfants du Paradis’. Beeld rv

Iedereen die ooit al werk zag van Comp.Marius weet exact wat te verwachten van Les Enfants du Paradis. Dat is meteen ook het zwaktebod van deze voorstelling.

Het stuk is gebaseerd op de gelijknamige Franse filmklassieker van Marcel Carné uit 1945. Centraal staat de negentiende eeuwse mime-speler Baptiste die verliefd wordt op de betoverend mooie courtisane Garance. Zij heeft echter meerdere minnaars en ondanks de wederzijdse liefde verbinden ze zich uiteindelijk beiden aan een ander. Totdat ze elkaar jaren later opnieuw ontmoeten en de passie nog even groot blijkt.

Zoals we het van Comp.Marius gewend zijn, blijven ze – op wat knipwerk hier en daar – trouw aan de oorspronkelijke tekst. Het spelerscollectief onder leiding van Waas Gramser en Kris Van Trier staat sinds jaar en dag bekend om hun locatievoorstellingen die ze baseren op minder bekend westers repertoire. Zo gooide het gezelschap bijna twintig jaar geleden terecht hoge ogen met de Pagnol-trilogie Marius, Fanny en César. Alleen is het teleurstellend om te merken dat ze zich vandaag nog steeds van exact hetzelfde procédé bedienen als toen.

Tegen de achtergrond van een – uiteraard prachtige – zonsondergang in Oostende, brengen de Mariussen de tekst van Jacques Prévert in hun typische licht ironiserende speelstijl, opgefleurd met seksuele toespelingen en grapjes. Daarbij kopiëren ze hele scènes uit de oorspronkelijke film. Zelfs het begin is identiek aan dat van de film: Garance, gespeeld door Clara Cleymans, wordt bewonderd door geile Parijzenaars op zoek naar vertier terwijl ze naakt in een draaiende ton zit.

Bananenrokje

Je zou kunnen zeggen dat de aanpak van Comp.Marius vermakelijk teksttheater oplevert met een bijzondere locatie als fijn surplus, alleen gaan heel wat betekenislagen uit de oorspronkelijke film verloren. Het gezelschap weigert immers om het verhaal enigszins te actualiseren. Zo moet je al goed op de hoogte zijn van de plaats en de betekenis van Frans mime-theater uit de negentiende eeuw om mee te zijn met het verlangen naar pure kunst dat Prévert centraal stelde in zijn tekst.

Ook de bijzondere productiegeschiedenis van Les Enfants du Paradis krijg je als toeschouwer niet mee. De film was niet alleen peperduur voor die tijd, Carné moest heksentoeren uithalen om te kunnen draaien in bezet Frankrijk. Op de set liepen zowel collaborerende figuranten als verzetslui rond en de Joodse art-director en componist werkten noodgedwongen vanuit een schuilplaats.

Het is jammer dat er niks van die spanning overblijft in de bewerking van Marius. Het gezelschap maakt zich ervan af met hier en daar een intertekstuele knipoog en surft verder makkelijk op wat het al kent en kan. Zelfs met de zonsondergang wordt niks gedaan. Het is bijna ironisch dat de makers op die manier veeleer onrecht doen aan een boeiend stukje filmgeschiedenis in plaats van dat ze onbekend geworden repertoire herwaarderen. Bovendien hadden ze gerust wat langer mogen nadenken over de reden waarom de enige actrice van kleur een bananenrokje (!) draagt.

Les Enfants du Paradis is kortom een te weinig doordachte productie die teert op de routine van de makers. Het blijft een raadsel waarin de noodzaak van deze bewerking precies ligt.

Nog tot 10/8 te zien op Theater aan zee, Oostende. Daarna op tournee.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden