Zondag 31/05/2020

Review

Leon Bridges: het venijn zit 'm in de staart

Leon Bridges.Beeld Alex Vanhee

Dag vier: het vet is eraf, de botten kraken en u wil niet wéten hoe uw buurman ruikt. Maar soulman Leon Bridges deed wel erg z'n best om ons ervan te overtuigen dat vandaag het meemaken waard was.

Stijlvolle hoed - neem notities, Pharrell - een retropak en de hele band assorti: Leon Bridges zag muziek in het algemeen en Rock Werchter in het bijzonder vooral als een portaal om het nachtleven in het Harlem van de jaren 60 te kunnen uitpluizen. Zijn stem ligt exact tussen Otis Redding en Sam Cooke in, en wij betrapten z'n huisband op geen valse noot: nostalgiefreaks konden hun hart ophalen.

Het kleine probleem, als u dat er één wil noemen: de muziek gaf ook steeds te kennen meer gebaat te zijn bij een sixtiesnachtclub dan bij een stinkende wei. Ronde tafeltjes voor het podium, waar de charleston al eens te berde wordt gebracht, rode zetelbanken in de hoek en iedereen een sigaret in de hand: een plaats waar ontrouw het begin is van een triest verhaal en waar de muziek vooral dienstdoet als soundtrack bij de slinkse, half legale plannetjes die er worden bekokstoofd. Maar zo in volle spotlight, met alle aandacht op Leon en alléén op Leon? Overweldigen zou bij voorbaat moeilijk zijn.

Zijn idolen imiteert-ie nochtans voorbeeldig, en hij heeft het songschrijverstalent om ermee weg te komen ook - alles van 'Better Man' tot en met 'Twistin' & Groovin'' zalfde het gemoed - maar het bleef wel steeds dat: een mooie interpretatie van een oud genre. Een Grote Artiest, genre Kendrick Lamar, kent ook zijn pappenheimers, maar bouwt rond die invloeden iets nieuws, iets dat in de traditie past en ze toch weer overstijgt. Dat overstijgen wilde bij Leon Bridges zo nooit lukken: het komt ons voor dat die rave reviews die z'n debuutplaat 'Coming Home' de laatste weken verzamelt over de grote plas, ook wel postume complimenten zijn aan het adres van Sam en Otis - een uitdrukking van appreciatie voor het genre van tóén.

Leon stevende dus af op twee sympathieke sterren, maar dan pleurde hij twee nummers in de staart van de set die je even deden ademhappen, waarin hij wél op zoek ging naar een dieper laagje en waarin hij de nostalgie pardoes voorbij zoefde. De inleving, de gravitas, de píjn van Otis en Sam klonken toen ook door in zíjn stem: 'Lisa Sawyer' - ook op plaat een uitschieter - deed zorgen over alle alcoholische, financiële en romantische katers verwaaien en 'River' - gezongen alleen met een gitaar en een achtergrondzangeres - was zowaar groots.

We kwamen verfomfaaid binnen en huppelend weer buiten: die derde ster krijgt-ie er gratis bij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234