Dinsdag 04/10/2022

ZomergidsLeon Bridges

Leon Bridges: ‘Een bord nacho’s met dikke lagen kaas, lekker en gezellig’

Leon Bridges. Beeld Contour by Getty Images for CMT
Leon Bridges.Beeld Contour by Getty Images for CMT

Soulzanger Leon Bridges (32) staat vandaag, zaterdag 2 juli, op Rock Werchter. Het is snel gegaan voor deze man uit Fort Worth, Texas, die nog niet zo heel lang geleden de kost verdiende als bordenwasser. ‘Ik ben van ver gekomen en eigenlijk ben ik nog maar net begonnen.’

Gijsbert Kamer

De titel van het vorige zomer verschenen Gold-Diggers Sound, het derde album van Leon Bridges, mogen we best dubbelzinnig opvatten, zegt de zanger. Gold-Diggers is ten eerste de naam van de studio waar de album­opnamen begin 2020, net voor de coviduitbraak, werden afgerond. Maar we kunnen ‘goud graven’ ook zien als een verwijzing naar de zoektocht van Bridges en zijn producer Ricky Reed naar de juiste geluidjes, sounds en invloeden.

Bridges had sinds zijn debuut Coming Home in 2015 internationaal naam gemaakt met zachtmoedige soulliedjes met een mooi retrogevoel. Zijn populariteit reikte tot aan het Witte Huis, waar hij in 2016 voor Barack Obama mocht optreden. Ook in onze contreien deed zijn met gospel en southern soul doorspekte muziek het goed. Een nummer als ‘River’ is stilaan uitgegroeid tot een moderne soulklassieker.

Maar Bridges wilde ontsnappen aan het retro­stempel en zijn muziek meer naar de 21ste eeuw trekken. Minder leunen op de schouders van de grote soulmannen uit de jaren zestig, en meer werken aan een eigen geluid. “Ricky vond dat ik méér dan alleen soulmuziek en r&b in me had. Hij hoorde een countrysnik, merkte in mijn muziek mijn gevoel voor blues op dat hij associeerde met Texas. Hij vond het jammer dat ik daar niks mee deed.”

Dus trok Ricky Reed Bridges uit zijn comfortzone in Texas en nam hem mee naar Los Angeles, waar ze in de Gold-Diggers-studio eens goed gingen graven in de muzikale bagage van Leon Bridges die nog geen vijf jaar eerder zijn dagen vulde als bordenwasser in Fort Worth. “Ik ben van ver gekomen en eigenlijk ben ik nog maar net begonnen. Ik heb zo iemand als Ricky Reed nodig die me helpt dieper te zoeken en niet tevreden te zijn als ik weer een mooi liedje in de stijl van Sam Cooke of Otis Redding heb gemaakt. Die zijn er al genoeg, ik wil Leon Bridges horen, zegt hij dan.”

Bridges houdt nu eenmaal behalve van Sam, Otis en al die andere klassieke soulzangers ook van rock-’n-roll en countrysmartlappen. “Ik speel vandaag veel meer gitaar, wat ik eerder niet zo goed durfde omdat ik mezelf te beperkt vond als muzikant.”

Dat beperkte valt wel mee, zijn spaarzame, sobere geluid geeft veel liedjes juist iets eigens. En tegenwoordig is er ook zijn proteststem die hij in zijn liedjes inzet tegen racisme in het algemeen en het politiegeweld tegen zwarte burgers in het bijzonder.

‘Sweeter’ heet het liedje dat Bridges in 2020 al uitbracht en dat terugkeerde op zijn laatste album. Bridges bezingt vanuit het perspectief van een neergeschoten zwarte man hoe zijn moeder, broer en zus verdriet hebben. ‘Hoping for a life more sweeter / Instead I’m just a story repeating’, zingt Bridges in dit liedje dat hij al een jaar voor de dood van George Floyd schreef. “Natuurlijk hoop je dat zo’n nummer nooit actueel wordt, maar toen ik die beelden van die agent op de nek van Floyd zag, wist ik dat ik dit alvast moest uitbrengen.”

Op het liedje is ook de saxofoon van Terrace Martin te horen, een van de toonaangevende muzikanten in de jazzscene van Los Angeles. “Dat is ook het mooie van opnemen in L.A.. Dat iedereen zomaar even kan langskomen. Ook toetsenist Robert Glasper speelt mee. Jazz leeft daar echt veel meer dan bij ons in Texas, ook omdat de muzikanten er niet eenkennig zijn. Ze spelen allemaal graag mee op hiphop- en soulplaten en doen daarnaast gewoon hun eigen ding. Ik ben in L.A. echt meer van jazz gaan houden toen ik hen aan het werk zag.”

Macaulay Culkin in 'Home Alone' (1990).

 Beeld imdb
Macaulay Culkin in 'Home Alone' (1990).Beeld imdb

Film: ‘Home Alone’

“Ik zie veel te weinig films. Op de een of andere manier komt het er gewoon niet van. Zo hoor ik nu al tijden de geweldigste verhalen over Summer of Soul, de documentaire die Questlove maakte over een zwarte-muziekfestival in Harlem, 1969.

“Toch heb ik wel een lievelingsfilm hoor, eentje die ik wel honderd keer gezien heb. Dat is de eerste Home Alone-film. Het was niet de eerste Home Alone die ik zag, want ik was pas één jaar oud toen die uitkwam. Home Alone 3 was mijn inwijding, toen ik een jaar of acht was. Daarna ben ik de eerste twee gaan bekijken en vooral die eerste ontroert me iedere keer opnieuw. Telkens identificeer ik me weer met dat jochie dat de strijd aanbindt met de boze buitenwereld en voel ik me ook weer acht jaar oud.”

Ginuwine. Beeld Redferns
Ginuwine.Beeld Redferns

Liedje: Ginuwine - ‘Pony’ (1996)

“Ik denk dat iedere muzikant wel zo’n liedje heeft waarmee het allemaal begon. Een liedje ook dat je nooit meer loslaat en waarmee je je steeds meer gaat vereenzelvigen. Voor mij was dat ‘Pony’ van de Amerikaanse r&b-zanger Ginuwine. Altijd als ik het hoorde, sprong ik volgens mijn moeder op en begon ik te dansen. Eigenlijk wilde ik vroeger danser worden en dat kwam mede door dit liedje.

“Een andere favoriet was ‘Freek’n You’ van Jodeci. Beide nummers kwamen uit toen ik een jaar of zes, zeven was. Ik ben altijd meer van soul en r&b dan van hiphop blijven houden. Mijn eerste cd was ook van Ginuwine, The Life (2001). Dus je mag wel zeggen dat hij erg belangrijk voor me was. Daarom heb ik een eigen versie van ‘Pony’ al ook snel in mijn live-repertoire opgenomen.”

Mode: Wrangler jeans

“Het is dankzij mijn voorliefde voor jeansbroeken van Wrangler dat mijn muzikale carrière werd vlotgetrokken. Op een dag kwam ik in Fort Worth de mij toen onbekende gitarist Austin Jenkins tegen, in een Wrangler-jeanspak. We raakten aan de praat — niet over muziek, maar over jeans. Dat Jenkins in White Denim, een van de beste rockbands van Texas, gitaar speelde begreep ik pas later. Maar met een gesprek over wat er mooi is aan Wrangler, begon onze vriendschap die het begin van mijn leven als professioneel zanger zou worden. Want Austin Jenkins introduceerde me bij de juiste mensen.”

'The Mandalorian. Beeld AP
'The Mandalorian.Beeld AP

Tv-serie: ‘The Mandalorian’ (Disney+)

“Ja, wat doe ik eigenlijk de hele dag als ik onderweg ben of wacht op de volgende show. Lezen is niks voor mij. Ook al zou ik graag willen zeggen dat ik veel boeken lees, feit is dat ik er geen geduld voor heb. Ook niet voor bingewatchen, dat zo in de mode is. Op Netflix zie ik weleens wat, maar de meeste series kijk ik niet uit. Daar ben ik te onrustig voor, denk ik. Black Mirror vond ik wel leuk, en ik was enthousiast over The Mandalorian. Best gek eigenlijk, want dat is een soort spin-off van Star Wars en daar ben ik dan weer nauwelijks bekend mee. Maar het verhaal over een premiejager aan de rand van het sterrenstelsel, met behalve veel sciencefiction allerlei verwijzingen naar westerns, beviel me wel. Space-western-esthetica noem ik het, en dat vind ik mooi.”

'Townes Van Zandt' (album). Beeld .
'Townes Van Zandt' (album).Beeld .

Album: Townes Van Zandt - ‘Townes Van Zandt’

“Naarmate ik ouder werd, veranderde mijn muzikale interesse en dat kwam vooral omdat ik gitaar leerde spelen. Ik leerde de muziek van de Rolling Stones kennen die ik wel cool vond. En die van Neil Young.

“Maar mijn mooiste ontdekking deed ik pas jaren later, dankzij iemand van een platenmaatschappij die interesse in me had. We spraken over Texas en muziek en hij vroeg of ik Townes Van Zandt kende. Nee, al kwam hij nota bene ook uit Fort Worth. Ik luisterde naar de lp Townes Van Zandt (1969) en werd vooral gegrepen door het liedje ‘Waiting Around to Die’. Droevig, maar tegelijk zo dwingend van toon. Zo simpel gespeeld ook, eigenlijk. Op mijn laatste staat het liedje ‘Blue Mesas’ dat erg door Van Zandts manier van zingen is beïnvloed.”

Wacko Maria. Beeld Wacko Maria
Wacko Maria.Beeld Wacko Maria

Mode: Wacko Maria

“Mijn kledingsmaak is door de jaren verfijnder geworden. Ik verheug me er altijd weer op om naar Japan te gaan omdat daar mijn favoriete merk Wacko Maria is gevestigd. Hun specialiteit is het fabriceren van kleding in een soort retro-Amerikaanse stijl uit de jaren vijftig waar ze een moderne twist aan geven, zodat je ziet dat het van nu is. De shirts zijn bijvoorbeeld schreeuwerig in hawaïstijl, maar hebben dan weer net andere kleurschakeringen dan je gewend bent. Ze hebben mooie poloshirts en jasjes die je denkt te herkennen van jarenvijftigfoto’s en -films, totdat je goed kijkt en ziet dat er net een ander stofje of kleurmengsel is gebruikt.”

Tex-mex. Beeld Getty Images/iStockphoto
Tex-mex.Beeld Getty Images/iStockphoto

Eten: Tex-Mex

“Ik ben een slechte kok. Het belangrijkste van uit eten gaan vind ik de ambiance en het gezelschap waarmee ik ben. Meestal kies ik ervoor om met mijn vrienden naar een Mexicaans restaurant te gaan. Al serveren die bij ons in Texas vooral de Amerikaanse variant, tex-mex. Ik heb me laten vertellen dat die nogal verschilt van het echte Mexicaanse eten, maar heb dat nooit gecheckt. Hoe dan ook, een groot bord nacho’s met dikke lagen kaas, guacamole en pepertjes eroverheen, dat vind ik lekker en gezellig eten. En ik weet inmiddels wel dat de Californische variant daarvan weer beter is dan de Texaanse. Maar het kan ook zijn dat de Mexicaanse restaurants in L.A. gewoon beter zijn dan die in Fort Worth.”

Restaurant/bar: Good Times at Davey Wayne’s (L.A.)

“Mijn liefde voor oude dingen geldt niet alleen voor kleding of muziek. Ook rijd ik het liefst in Mustangs en Pontiacs uit de jaren zestig. Als verjaardagscadeau gaf ik mezelf vorig jaar nog een Pontiac GTO uit 1969. Ik vind het heerlijk om wat te cruisen door Hollywood en de dag af te ronden in mijn lievelingsbar hier, Good Times at Davey Wayne’s. Het zal je niet verbazen dat ook daar alles retro is ingericht. Ik voel me nu eenmaal lekker in het verleden.”

Leon Bridges speelt op 2 juli om 19.35 uur in de Klub C op Rock Werchter.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234