Zondag 17/10/2021

Lenny Kravitz schuift elegant uit in het Sportpaleis ***

(foto: Alex Vanhee) Beeld UNKNOWN
(foto: Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN

Een concert van Lenny Kravitz is altijd een dubbeltje op zijn kant. Soms kiest de retrorocker voor zelfgenoegzame songmarathons, maar een andere keer speelt hij de sterren van de hemel. In het Sportpaleis opteerde hij - drumgeroffel - voor beide: puur genie werd afgewisseld met groteske gebaren en egomanie.

Noem ons halfzacht, maar ondanks zijn narcistische uitspattingen hebben we altijd een zwak gehad voor Lenny Kravitz. Zijn beste platen, Let Love Rule en Mama Said, dateren dan wel al van twee decennia geleden, met de regelmaat van de klok is de multi-instrumentalist uitstekende singles blijven schrijven. Meer nog: hij is één van de weinige muzikanten die de Smaakpolitie niét achter zijn vodden krijgt met tranerige ballads als 'I'll Be Waiting', 'Stillness of Heart' en 'I Belong To You' - songs die ook stuk voor stuk een onberispelijke versie meekregen in Antwerpen.

De Belgische kunstenaar Arne Quinze bleek daar uiteindelijk niét het decor te hebben ontworpen, maar zonder erg: eigenlijk was het zelfs een verademing om eens aan te kijken tegen een sober aangekleed Sportpaleis.

Evenwichtige balans
Kravitz verkeerde bovendien in een goede luim en koos aanvankelijk voor een evenwichtige balans tussen schmalz en viscerale rock, waarbij publiekslievelingen 'Are You Gonna Go My Way?', 'Always on the Run' en zelfs de bescheiden hitjes 'Fly Away', 'Believe' (voor een zee van wuivende armen) en 'Where Are We Running' grote indruk maakten.

De artistieke flop Circus bleef onbesproken in de set, maar des te meer kwam Let Love Rule aan bod: de nieuwe tour werd overigens opgehangen aan de twintigste verjaardag van die plaat. Niet dat het jubileum steeds in even grote stijl gevierd werd, helaas. 'Freedom Train' telde als hitsige opener en in 'Flower Child' wierp Kravitz zich op als de bastaardzoon van James Brown, maar de acht minuten slepende groove van 'Fear' had veel eerder geaborteerd moeten worden terwijl 'Let Love Rule' uitschoof in de zoutloze finale. En waarom ontbraken evergreens 'Mr. Cab Driver' en 'I Build this Garden For Us' van diezelfde plaat? Serieuze missers dus.

Daartegenover stond gelukkig dat Kravitz het publiek gemakkelijk aan zijn kant kreeg met elegante dance moves, en de groep al bij het tweede concert van de tour perfect gerodeerd klonk. Al is dat laatste nu ook weer niet zo'n wonder: de helft van de band gaat al jaar en dag mee. Met zijn trompettist annex eerste flatgenoot haalde de zanger zelfs herinneringen op aan hun kamer zonder meubelen of koelkast. "Good times", monkelde Kravitz, waarna hij zich opnieuw als een hedendaagse Messias liet fêteren door het publiek in 'Dancin' Til Dawn'. Daarbij zegende hij het publiek, reikte hij met dramatische gebaren naar de hemel, en rekte hij de song nodeloos met halfbakken odes aan de Stones, Pink Floyd, Queen of Michael Jackson.

Even verpletterend als vorig jaar op Werchter werd deze nieuwe zaalshow dus zelden, maar toch zagen we tenminste één perfecte helft van een concert. Ook lang niet mis, als je de wankele livereputatie van Kravitz indachtig blijft. (Gunter Van Assche)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234