Dinsdag 26/10/2021

Review

Lenny Kravitz langdradig in het Sportpaleis **1/2

Kravitz trapte met beide benen in de val die zijn optredens wel vaker nekt: het zo lang rekken van songs dat alle spankracht eruit verdwijnt. Beeld Alex Vanhee
Kravitz trapte met beide benen in de val die zijn optredens wel vaker nekt: het zo lang rekken van songs dat alle spankracht eruit verdwijnt.Beeld Alex Vanhee

Dat Lenny Kravitz gisteren nog steeds een volksverhuizing op de been bracht richting het Antwerpse Sportpaleis, zei meer over zijn status als superster dan over de kwaliteit van zijn nieuwste werk. Meer nog: het merendeel van het nieuwe publiek leek niet eens in de gaten te hebben dat de Amerikaanse superster twee maand geleden een plaat had uitgebracht.

Laat ons er geen doekjes om winden: de nieuwe van Lenny Kravitz geldt niet meteen als een mijlpaal in zijn repertoire. Na de verrassende comeback met 'Black And White America' drie jaar geleden - misschien wel zijn meest politiek geëngageerde plaat tot nog toe - laat hij op 'Strut' vooral zijn hormonen aan het woord. Het is een bronstige rockplaat waarop volop de spieren worden gebald, en de gitaarsolo's als loeiende sirenes door de songs komen gegalmd. Alleen zijn het niet meteen erg goéie songs, reden waarom de plaat momenteel vrij stilletjes aan het grote publiek voorbij gaat.

Toch hield Kravitz zelf in Antwerpen voet bij stuk, en kregen de nieuwe nummers een tamelijk prominente plaats in de set. Geen classics als 'Mr. Cab Driver', 'Believe' en 'Fields Of Joy' dit keer. In plaats daarvan werd de set aangesneden met 'Dirty White Boots', een song als een erectie die maar niet over wilde gaan. 'Get off your sweater' maande Kravitz aan. Maar even nadien was het al van 'turn your knickers down/and give me that treasure'. Zoals het een gereputeerde ladykiller betaamd had mijnheer goesting.

Eerlijk: het nummer overtuigde live een stuk makkelijker dan op plaat, en ook de groove die in de titelsong van 'Strut' verstopt zat kwam op het podium aanzienlijk beter uit de verf. Dat had ook te maken met het feit dat Kravitz zich behoorlijk uitsloofde om dat nieuw songmateriaal onder de aandacht te brengen. De zanger - 50 jaar, inmiddels - vuurde het publiek aan, zocht de eerste rijen op, en ging regelmatig een verhit gitaarduel aan met Craig Ross, al sinds jaar en dag zijn vaste sparringpartner. Ook zijn driekoppig achtergrondkoortje gaf de songs wat extra punch mee, en de blazerssectie swingde eveneens als de neten.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Ellenlange masturbatiesessies

Het leek, kortom, helemaal goed te zullen komen. Alleen trapte Kravitz - van kop tot teen in zwart leer, met een zwarte zonnebril op de neus - met beide benen in de val die zijn optredens wel vaker nekt: hij spon de songs zodanig uit tot alle slagkracht eruit verdwenen was. Bij 'American Woman' - zijn cover van The Guess Who- kwam hij daar nog net mee weg, en ook de heerlijke motownsoul van 'It Ain't Over 'Til It's Over' bleek overeind. Maar naargelang de set vorderde kostte het hem alsmaar meer moeite om de de nummers gebald te houden.

'Always On Run' begon machtig als een stuk vitale funkrock, maar eens de eigenlijke song erop zat werd er een gitaarsolo, een trompetsolo, en - jawel - een drumsolo opgevoerd die geen van allemaal iets wezenlijks toevoegden, waardoor de song twintig minuten later uiteindelijk steendood over de finish viel.

Natuurlijk was Kravitz een uitstekend muzikant, en vanzelfsprekend kon iedereen in zijn band écht spelen. Maar de behoefte om dat te pas en te onpas te demonstreren met ellenlange masturbatiesessies op hun respectievelijke instrumenten draaide nefast uit. Waarom moest 'Let Love Rule' tot negentien minuten worden uitgerokken als hij in de eerste drie alles al gezegd had? Geen hond die het wist, maar op de duur zat je bij wijze van tijdverdrijf de nieuwe balken in het dak van het Sportpaleis te tellen. Hoe het wél moest zag je in setsluiter 'Fly Away': kort, bondig, aanstekelijk en -bijgevolg- er pàl op. Dat de band het kon, maakte die ellendige egotrips er alleen maar frustrerender op.

De bisronde krikte de spanningsboog weer enigszins op. 'The Chamber' - wellicht het enige nummer van 'Strut' dat over vijf jaar nog de setlist haalt - werd afgewerkt terwijl het podium alleen verlicht werd door smartphonelampjes uit het publiek, en de verschroeiende riff van 'Are You Gonna Go My Way' duwde meteen een zucht van opwinding door de zaal. Maar toen ook daar uiteindelijk nog een nodeloos verlengstuk aan werd vastgekleefd, was de lol er finaal af. Welgeteld dertien songs op meer dan twee uur. Dat kon zelfs een superster als Kravitz niet boeiend houden.

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

DE SET

Dirty White Boots
American Woman (The Guess Who cover)
It Ain't Over 'Til It's Over
Strut
Dancin' Til Dawn
Sister
New York City
Always on the Run
I Belong to You
Let Love Rule
Fly Away
-
The Chamber
Are You Gonna Go My Way

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234